ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΕ ΤΟΥΣ, ΡΕ Γ@%& ΤΟ!

(Το άρθρο αναδημοσιεύεται, κατά κάποιο τρόπο επετειακά, από την εφημερίδα «Γνώμη», τεύχος 417, 22-28 Δεκέμβρη 2011)

Ακόμα μια φορά παρουσιάζονται ως φιλολαϊκές οι χειρότερες πρόνοιες ενός αντιλαϊκού προϋπολογισμού.

Ο Υπουργός Οικονομικών επιμένει να καμαρώνει επειδή στον προϋπολογισμό του 2018 «δεν περιλαμβάνονται νέοι  φόροι για να μην επιβαρυνθούν νοικοκυριά και επιχειρήσεις» [1].  Όμως δεν είναι όλοι οι φόροι ίδιοι. Υπάρχουν οι λεγόμενοι φθίνοντες φόροι, που στην πράξη επιβαρύνουν μόνο τα νοικοκυριά της μεγάλης  πλειοψηφίας. Αυτοί παραμένουν, όπως ο ΦΠΑ που με την κρίση πήγε από το 14% στο 19%.  Και οι προοδευτικοί φόροι, που μπορούν να σχεδιαστούν έτσι ώστε να επιβαρύνουν μόνο μια πλούσια μειοψηφία.  Τα εισοδήματα από αυτούς θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν προς όφελος της πλειοψηφίας, όπως για την δημόσια υγεία, τις συντάξεις και την επαναφορά επιδομάτων που αντικαταστάθηκαν από το γραφειοκρατικό έκτρωμα του ΕΕΕ.  Ούτε είναι όλα τα «νοικοκυριά» ίδια.   Η μεγάλη πλειοψηφία είμαστε οι χτυπημένοι από την λιτότητα εργαζόμενοι, ενώ κάποια μειοψηφία “νοικοκυριών” (όπως η οικογένεια του ίδιου του υπουργού οικονομικών) γλυτώνουν ακόμα μια φορά την αύξηση της φορολογίας τους, ενώ έχουν περιουσία εκατομμυρίων ή και εκατοντάδων εκατομμυρίων.

Αυτών των τελευταίων την ύπαρξη αποσιωπούν όπου τους βολεύει οι Χ. Γεωργιάδης και Σια, ενώ την διατυμπανίζουν όταν συμφέρει στο κεφάλαιο. Για παράδειγμα, για να δικαιολογήσει τη νεοφιλελεύθερη πολιτική της «στόχευσης» της λεγόμενης «σύνταξης της οικοκυράς» ο Αβερωφ Νεοφύτου δήλωνε τον Ιανουάριο του 2014 : «Εάν τα 336 ευρώ τα παίρνει και μια οικοκυρά η οποία δεν έχει οποιοδήποτε άλλο εισόδημα, αλλά την ίδια ώρα παίρνει 336 ευρώ και η πολυεκατομμυριούχα οικοκυρά που δεν είχε ποτέ ανάγκη να δουλέψει στη ζωή της και να βάζει κοινωνικές ασφαλίσεις, αυτό δημιουργεί μια μεγάλη κοινωνική αδικία». [2]

Φυσικα η «στόχευση» στέρησε τη σύνταξη της νοικοκυρας απο πολύ περισσότερες γυναικες, όχι μονο απο μια χούφτα πολυεκατομμυριούχες.  Αλλα ακόμα και αν αφορούσε μόνο τις πολυεκατομμυριούχες, η  αδικία δεν βρίσκεται στα 336 ευρώ που θα έπαιρναν ένας πολύ μικρός αριθμός γυναικών, αλλά στα εκατομμύρια που χάρη στις δεξιές κυβερνήσεις γλυτώνουν σε φόρους οι πολυεκατομμυριούχοι.  Μια αριστερή κυβέρνηση θα έδινε τα 336 ευρώ σε όλες, ακόμα και στις λίγες «πολυεκατομμυριούχες οικοκυρές», αλλά θα έπαιρνε πολλά εκατομμύρια επιπλέον φόρους από τους (και τις) πολυεκατομμυριούχους.

Σε αυτή τη μικρή μειοψηφία των πολυεκατομμυριούχων ανήκει και ο Stephen King, ένας από τους πιο επιτυχημένους και βραβευμένους Αμερικανούς συγγραφείς μυθιστορημάτων μυστηρίου, αρκετά από τα οποία γυρίστηκαν ταινίες που ανεβασαν τη περιουσία του στα $400 εκατομμύρια [3].

Πριν μια πενταετία λοιπόν ο Stephen King έγραψε ένα γλαφυρό άρθρο με τίτλο: “Tax me, for f@%&’s sake!” [4]: “Φορολόγησε με, ρε γ@%& το!”.  Τέλειος τίτλος, τον μετάτρεψα κατάλληλα για αυτό το άρθρο, και μετάφρασα κάποια από αυτά που έγραψε.  Φυσικά σεβάστηκα την απόφαση του να στολίσει το άρθρο του με βρισιές:

«Ο Chris Christie… κυβερνήτης του New Jersey… στη διάρκεια μιας συζήτησης για τον πρόσφατα τροποποιημένο νόμο φορολογίας εισοδήματος, ο οποίος επιτρέπει στους πλούσιους να πληρώνουν λιγότερα (αναλογικά) από ότι η μεσαία τάξη, [κληθηκε] να σχολιάσει την παρατήρηση του [δισεκατομμυριούχου] Warren Buffet ότι πληρώνει [αναλογικά] λιγότερους ομοσπονδιακούς φόρους από την γραμματέα του, και ότι αυτό δεν είναι δίκαιο.  ‘Θα έπρεπε να υπογράψει απλά μια επιταγή, και να το βουλώσει’, απάντησε με το γνωστό του μπρίο ο Christie. ‘Βαρέθηκα να τον ακούω.  Αν θέλει να δώσει περισσότερα χρήματα στην κυβέρνηση, ξέρει πως να γράψει ένα τσέκ – εμπρός λοιπόν, ας το γράψει’

Όλα αυτά τα έχω  ξανακούσει. Σε μια διαδήλωση στη Φλώριδα (υπέρ των συλλογικών συμβάσεων και της σοσιαλιστικής θέσης ότι δεν πρέπει να απολύονται έμπειροι καθηγητές) τόνισα πως πληρώνω σε φόρους περίπου 28% του εισοδήματος μου. Και ρώτησα: «Γιατί δεν πληρώνω 50%;» … πολλοί που είχαν τις ίδιες πεποιθήσεις με τον κυβερνήτη του New Jersey μου απάντησαν.

Γράψε μια επιταγή και βγάλε τον σκασμό, είπαν. Αν θες να πληρώνεις περισσότερα, πλήρωνε περισσότερα, είπαν.  Βαρεθήκαμε να τ’ ακούμε αυτά, είπαν. «

Οι αντίστοιχοι Κύπριοι πολιτικοί, ελλείψει «εκκεντρικών» ντόπιων πολυεκατομμυριούχων σαν τον Stephen King, περιορίζονται στο να γλείφουν τους κ0%&#ς των δικών μας πολυεκατομμυριούχων, παρακαλώντας τους να γίνουν φιλάνθρωποι.  Ένα μάλλον εμετικό παράδειγμα είναι αυτά που είπε το 2011, στο τέλος μιας ιστορικής συνεδρίας της Βουλής [5] η οποία εγκαινίασε την διαδικασία φτωχοποίησης των εργαζομένων, ο πρώην πρόεδρος της ΕΔΕΚ και πρόεδρος τότε της Βουλής Γιαννάκης Ομήρου:

«Είναι ώρα πράγματι κοινωνικής ευθύνης, είναι ώρα πολιτικής ευθύνης, είναι ώρα πατριωτικής ευθύνης.  Οι εργαζόμενοι υποβάλλονται σε θυσίες.  Ο λαός μας υποβάλλεται σε θυσίες.  Οι άνεργοι μας υποβάλλονται σε αιματηρές θυσίες.  Επειδή πιστεύω ότι όλοι οι κύπριοι πολίτες είναι πατριώτες, θα ήθελα να απευθυνθώ έστω στους λίγους πολυεκατομμυριούχους αυτής της χώρας, είτε πρόκειται για φυσικά πρόσωπα είτε πρόκειται για οργανισμούς, όπως είναι για παράδειγμα η εκκλησία, να συνεισφέρουν για την στήριξη της χειμαζόμενης οικονομίας της χώρας μας.  Τηρουμένων των αναλογιών με αυτό που έγινε στην Γαλλία τις τελευταίες μέρες, όπου οι λεγόμενοι κροίσοι έσπευσαν εθελουσίως να καταθέσουν στα δημόσια ταμεία ελαυνόμενοι από το αίσθημα της πατριωτικής ευθύνης, για να στηρίξουν την χώρα τους.  Ας πάει αυτό το μύνημα και ελπίζω να τείνουν ευήκοον ους όλοι εκείνοι οι οποίοι είναι σε θέση πράγματι να ανταποκριθούν σε αυτή την πρόσκληση.»

Παρόλες τις διαφορές ανάμεσα στην λιλιπούτεια Κυπριακή Δημοκρατία και την Υπερδύναμη, η απάντηση του Stephen King  στους προκλητικούς και μάγκες δεξιούς πολιτικούς των ΗΠΑ ταιριάζει γάντι και στους δικούς μας κ0$#γλύφτες δεξιούς πολιτικούς όπως τον Ομήρου.  Ταυτόχρονα τονίζει τη μίζερη πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από τα υποτιθέμενα υψηλά ιδανικά της φιλανθρωπίας των πλουσίων:

«Δυστυχώς για σας, εγώ δεν έχω βαρεθεί να τα λέω.  Έχω γνωρίσει πλούσιους φυσικά, μια και είμαι ένας από αυτούς. Η πλειοψηφία των πλουσίων θα προτιμούσαν να περιχύσουν το πουλί τους με υγρό για αναπτήρες, να ανάψουν ένα σπίρτο και να χορεύουν τραγουδώντας το «Disco Inferno» παρά να πληρώσουν ένα σεντ περισσότερο σε φόρους στον Θείο Σαμ.  Είναι αλήθεια πως κάποιοι πλούσιοι δίνουν τουλάχιστον ένα μέρος όσων γλυτώνουν από την φορολογία σε φιλανθρωπικούς σκοπούς.  Εγώ και η σύζυγος μου δίνουμε περίπου $4 εκατομμύρια το χρόνο σε βιβλιοθήκες, τοπικούς πυροσβεστικούς σταθμούς που χρειάζονται να ανανεωθεί ο εξοπλισμός τους…, σχολεία και διάφορους οργανισμούς που υποστηρίζουν τις τέχνες.  Ο Warren Buffett κάνει το ίδιο, όπως και ο Bill Gates, ο Steven Spielberg… Όλα αυτά είναι καλά μέχρι ενός σημείου, αλλά μόνο μέχρις ενός σημείου.

Αυτό που δεν μπορούν να κάνουν οι φιλάνθρωποι του ένα τοις εκατό είναι να αναλάβουν την ευθύνη – τις ευθύνες του Αμερικάνικου έθνους.  Την φροντίδα των άρρωστων και των φτωχών του.  Την μόρφωση των νέων του.  Την επιδιόρθωση της αδύναμης υποδομής του… Η φιλανθρωπία των πλούσιων δεν μπορεί να διορθώσει την κλιματική αλλαγή ή να μειώσει τη τιμή της βενζίνας έστω κατά ένα σεντ.  Αυτού του είδους η σωτηρία δεν μπορεί να προέλθει αν ο Mark Zuckerberg ή ο Steve Balmer πουν «ΟΚ, θα γράψω μια επιταγή για $2 εκατομμύρια δώρο στην Εφορεία»…

Ας σοβαρευτούμε.  Οι περισσότεροι πλούσιοι που πληρώνουν 28 τα εκατό φόρους δεν δίνουν ακόμα 28 τα εκατό του εισοδήματος τους σε φιλανθρωπικές εισφορές.  Οι περισσότεροι πλούσιοι προτιμούν να κρατούν τα λεφτά τους.  Δεν αδειάζουν τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς και τις επενδύσεις τους.  Τα κρατούν και μετά τα δίνουν στα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους.  Και αυτά που προσφέρουν – όπως τα χρήματα που δωρίζουμε εγώ και η σύζυγος μου – τα δίνουν μόνο όπου εκείνοι θέλουν. Με λίγα λόγια, η φιλοσοφία των πλουσίων είναι: μη μας πείτε πως να χρησιμοποιήσουμε τα λεφτά μας, θα σας πούμε εμείς. «

«Θα σας πούμε εμείς«, προφανώς επειδή τα εκατομμύρια είναι «δικά μας».  Για τα μέλη της πολύ μικρής μειοψηφίας των πολυεκατομμυριούχων, η ιδιοκτησία είναι το πιο ιερό «ανθρώπινο δικαίωμα».  Η περιουσία τους, οι επιχειρηματικές τους δραστηριότητες, ανήκουν στον «ιδιωτικό τομέα», που διατηρείται από δεξιούς πολιτικούς και ΜΜΕ σε ένα εξαιρετικά διακριτικό δημόσιο ημίφως, ως και σκοτάδι. Αντίθετα όλοι οι προβολείς της δημοσιότητας είναι στραμμένοι στο λεγόμενο «δημόσιο χρήμα».  Κάτω από το φως τους, δεξιοί πολιτικοί οπορτουνιστές όπως ο Ζαχαρίας Κουλίας, ο Φαίδωνας Φαίδωνος και ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης σκηνοθετούν αποκαλύψεις για σκάνδαλα και «σκάνδαλα» στο Δημόσιο, συνήθως βολικές για τη δεξιά, ενώ οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο τομέα κατηγορούνται διαχρονικά ως σπάταλοι, ακαμάτηδες και υπεράριθμοι.

Όπως όμως παρατηρεί ο Stephen King, οι πολυεκατομμυριούχοι «δεν θα μπορούσαν να τα καταφέρουν να πλουτίσουν στην Αμερική χωρίς την Αμερική«.  Με άλλα λόγια, χωρίς την μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού.

Ας θυμηθούμε τους συμπέθερους του Αναστασιάδη που παραμονές του κουρέματος φυγάδευσαν 20 εκ. ευρώ.  Κανένας λογικός άνθρωπος δεν πιστεύει πως οι δεκάδες ή εκατοντάδες εκατομμυρίων της περιουσία τους, ή σωστότερα τα αγαθά και υπηρεσίες τα οποία αυτά μπορούν να αγοράσουν, συγκρίνονται με όσα έχουν προσφέρει με την εργασία τους στην κοινωνία

Οι αριστεροί κατανοούν πως τέτοιος πλούτος είναι μέρος της υπεραξίας που συσσωρεύει συνέχεια το κεφάλαιο από την εκμετάλλευση των εργαζομένων, την οποία η πλούσια μειοψηφία ιδιοποιείται νόμιμα, μέσα από την λειτουργία της αγοράς, και όχι και τόσο σπάνια, παράνομα.  Ο ιδιωτικός πλούτος των πολυεκατομμυριούχων είναι λοιπόν στην πραγματικότητα Δημόσιος.  Οι προοδευτικές φορολογίες μπορούν να επιστρέψουν στην κοινωνία ένα σημαντικό μέρος του. Αυτή η «αναδιανεμητική» λειτουργία τους, όπως συνήθως ονομάζεται, αν επιστρέφει παράλληλα μέσα από τα κοινωνικά κρατικά προγράμματα μέρος αυτού του «ιδιωτικού» πλούτου στους δημιουργούς του, τους εργαζόμενους, δεν αδικεί τους πλούσιους, απλά μειώνει την κοινωνική αδικία.  Όπως γράφει ο Stephen King, συμπεριλαμβάνοντας και τον εαυτό του, «αυτοί στους οποίους δόθηκαν πολλά πρέπει να υποχρεωθούν να πληρώσουν – όχι να δώσουν, όχι να ‘κόψουν μια επιταγή και να σκάσουν’ όπως λέει ο κυβερνήτης Christie, αλλά να πληρώσουν – κατ’ αναλογία»

O Stephen King κλείνει απειλητικά το άρθρο του:

«Πέρσι, στη διάρκεια του κινήματος Occupy, οι συντηρητικοί που αντιδρούν στην φορολογική ισότητα είδαν τα πρώτα πραγματικά κυματάκια δυσαρέσκειας. Η αντίδραση τους έμοιαζε είτε με την φράση της Μαρίας Αντουανέττας (‘ας φάνε παντεσπάνι’)  ή με του Ebenezer Scrooge («Που είναι οι φυλακές; που είναι τα φτωχοκομεία;») Μυωπικό κύριοι.  Πολύ μυωπικό… ο Scrooge άλλαξε τροπάρι μετά την επίσκεψη του πνεύματος των Χριστουγέννων.  Αλλά η Μαρία Αντουανέττα έχασε το κεφαλι της.«

Εγώ θα κλείσω με τη δική μας επικαιρότητα. Ψήφο στον Σταύρο Μαλά.  Δεν ισχυρίζομαι πως η προεδρία του, ακόμα και με την συνεργασία της Αριστεράς θα αφεθεί να κάνει θαύματα.  Όμως σε κάθε περίπτωση μόνο οι ψήφοι στον υποψήφιο της Αριστεράς μπορούν να είναι μια δημόσια καταδίκη, ανάμεσα σε άλλα και των δεξιών δημοσιονομικών πολιτικών υπέρ του κεφαλαίου. Αυτή η καταδίκη θα βοηθήσει την κοινωνία να προχωρήσει σε κατευθύνσεις που συμφέρουν στους εργαζόμενους.

Αλμπέρτο Φλωρεντίν

[1] εφημερίδα Πολίτης 4/10/2017 Κατατέθηκε στη Βουλή ο Προϋπολογισμός του 2018

[2] SigmaLive 20/1/2014, «Α. Νεοφύτου: Υπέρ της στόχευσης στην κοινωνική σύνταξη»

[3] The Guardian 1/5/2012 «Why Stephen King wants to pay more tax»

[4] Daily Beast 30/4/2012 «Stephen King: Tax Me, for F@%&’s Sake!»

[5] Πρακτικά Συνεδρίας Βουλής 26/8/2012

Advertisements