ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΜΑΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΘΑ ΠΙΑΣΟΥΝ ΤΟΠΟ

του Αλμπέρτο Φλωρεντίν

Εδώ και κάποιες μέρες στις ειδήσεις μεταδίδονται συγκινητικές εικόνες από την πρωτοβουλία του ΡΙΚ και του αρχιεπισκόπου για αποστολή τροφίμων στα συσσίτια των νεόπτωχων στην Ελλάδα.

Στους καιρούς μας όμως, όπου το κάθε ευρώ μετρά, οφείλουμε να σημειώσουμε ότι η μέθοδος που επιλέγηκε για τη διοχέτευση αυτής της συμπαράστασης δεν είναι οικονομικά και η αποτελεσματικότερη.

Οι έλληνες δεν είναι θύματα φυσικής καταστροφής. Στην Ελλάδα δεν λείπουν τα τρόφιμα. Αντίθετα, υπάρχουν άφθονα στα ράφια των καταστημάτων, στις αποθήκες των χοντρέμπορων και των αγροτών. Μόνο που ο κόσμος δεν έχει λεφτά για να τα αγοράσει. Αναλογιστείτε λοιπόν το μέγεθος της σπατάλης όταν ένας κύπριος για να βοηθήσει, πρέπει να πάει στο σουπερμάρκετ, να πληρώσει την τελική τιμή ενός προϊόντος που έχει ήδη ταξιδέψει από την άλλη άκρη του κόσμου, για να τοποθετηθεί στη συνέχεια ξανά σε χαρτοκιβώτια (πρόχειρα και άρα με απώλειες) και να ταξιδέψει ξανά προς την Ελλάδα. Σίγουρα θα γίνονταν σημαντική οικονομία εάν, αντί αυτής της διαδικασίας, στέλνονταν κατευθείαν τα χρήματα – τα οποία ταξιδεύουν με μηδενικό κόστος, ηλεκτρονικά.

Πράγματι, τα δημόσια σχολεία άρχισαν τις τελευταίες μέρες να μαζεύουν λεφτά για να τα στείλουν στην Ελλάδα. Η μέθοδος αυτή δεν είναι βέβαια τόσο εντυπωσιακή τηλεοπτικά. Δεν βλέπουμε στις οθόνες μας απλούς ανθρώπους να καταθέτουν μακαρόνια και παξιμάδια στα κέντρα συλλογής. Δεν δημιουργούνται οι ίδιες εικόνες της άμεσης λαϊκής ανταπόκρισης στην κρίση, με αίθουσες γεμάτες χαρτοκιβώτια και νοικοκυρές και συνταξιούχους να πακετάρουν τα τρόφιμα με χαραγμένη την έγνοια και τη στεναχώρια στο πρόσωπό. Όμως η αποστολή χρημάτων είναι αποτελεσματική, και γι’ αυτό στο τέλος πιο πιστευτή ότι δεν έχει σαν πραγματικό στόχο να εξυπηρετήσει επικοινωνιακούς στόχους και να διαφημίσει την αρχιεπισκοπή και το ΡΙΚ. Ή μήπως όχι;

Τα λεφτά που συγκεντρώνονται παραδίδονται στην Ελληνική Πρεσβεία. Δηλαδή στο ελληνικό κράτος – στο ίδιο κράτος που δημιουργεί τους νεόπτωχους και τους άστεγους και τους πεινασμένους, για να μπορέσει να πληρώσει τους πιστωτές του. Με το ένα χέρι λοιπόν τα παίρνει – χοντρά! – από τον κοσμάκη και τα δίνει στις μεγάλες τράπεζες της Γερμανίας και της Γαλλίας, και με το άλλο ζητιανεύει για ψίχουλα που δημιουργούν τη ψευδαίσθηση πως υπάρχει κάποια φροντίδα για τα θύματα αυτής της ληστείας. Ψίχουλα που ίσως, το πολύ, να βοηθούν να αποφευχθούν ακόμα πιο ακραίες καταστάσεις, τα αποστεωμένα πτώματα στους δρόμους, όπως τον καιρό της γερμανικής κατοχής.

Μπορεί να μοιάζει πως δεν υπάρχουν όρια στη φτώχεια που θέλει να επιβάλλει η κυβέρνηση Παπαδήμου και η τρόικα. Όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι ακριβώς. Διότι θέλουν να αποφύγουν και μια ανεξέλεγκτη κοινωνική έκρηξη. Επιβάλλουν και παίρνουν ως εκεί που εκτιμούν ότι τους παίρνει. Η φιλανθρωπία απλά μετατοπίζει αυτό το όριο.

Με άλλα λόγια, τα λεφτά που στέλνονται ως φιλανθρωπία στο ελληνικό κράτος στο βαθμό που απαλλάσσουν την κυβέρνηση από ευθύνες όπως περισσότερων παιδιών που λιποθυμούν στο σχολείο, μπορεί να καταλήξουν άμεσα στους πεινασμένους, έμμεσα όμως καταλήγουν στους πιστωτές του.

Τι τους θέλουμε όμως τους μεσάζοντες; Δεν θα ήταν πιο απλό, και ακόμα οικονομικότερο, αν παρακαλούσαμε την τρόικα να μας πει ποιοι είναι οι σημαντικότεροι δανειστές της Ελλάδας, και να στέλνουμε τα λεφτά μας κατευθείαν σε αυτούς; Θα μπορούμε ίσως τότε να τους παρακαλέσουμε κιόλας να μη πιέζουν τόσο πολύ για την επιστροφή των χρημάτων τους. Στο κάτω-κάτω τα ληστρικά επιτόκια με τα οποία δάνεισαν στο ελληνικό κράτος δικαιολογήθηκαν με το ρίσκο του δανείου. Λοιπόν, τώρα που αποδείχθηκε ότι είχαν δίκιο για το ρίσκο, ας αποδεχθούν την χασούρα. Όποιος παίζει στο καζίνο, δεν μπορεί να δέχεται μόνο όταν κερδίζει.

Ανοησίες, θα σκεφτείτε: «Σιγά που θα στείλουμε τα λεφτά μας στους μεγαλοτραπεζίτες». Και θα έχετε δίκιο. Υπάρχει όμως διέξοδος. Τα θύματα της μεγάλης ληστείας αντιστέκονται. Τα συνδικάτα κάνουν απεργίες ώστε να μην περάσει η λιτότητα, αγωνίζονται με πολλούς τρόπους για να μην βγουν κερδισμένοι – αλλά αντίθετα να βγουν χαμένοι – οι πραγματικοί υπεύθυνοι: Οι έλληνες αλλά και όλοι οι ευρωπαίοι πολιτικοί και επιχειρηματίες, που θέλουν να κάνουν την Ελλάδα πεδίο άσκησης για την εφαρμογή της λιτότητας σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Να βοηθήσουμε τα θύματα τους στην Ελλάδα.. Η ΠΕΟ, η ΣΕΚ, η ΠΑΣΥΔΥ και οι άλλες κυπριακές συντεχνίες μπορούν να οργανώσουν τη συλλογή χρημάτων στους χώρους δουλειάς και να ανοίξουν λογαριασμό στον οποίο να μπορούμε να καταθέσουμε «από το υστέρημά μας» όπως μας λένε, για ενίσχυση των ελληνικών συνδικάτων, και ιδιαίτερα των εργαζόμενων που γίνονται η αιχμή της αντίστασης στη ληστεία, κινητοποιούμενοι με διαδηλώσεις, απεργίες και καταλήψεις.

2 σκέψεις σχετικά με το “ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΜΑΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΘΑ ΠΙΑΣΟΥΝ ΤΟΠΟ

  1. Χμ… όμως έτσι δεν θα ελπίζουμε μήπως και εξευμενίσουμε την Αγκελα ή τον Νικολά. Μπορεί να εξευμενίσουμε τον Ορφανίδη, αλλά αυτόν ποιός τον χέζει.

  2. Αν είναι να τα στέλλουμε στις ευρωπαικές τράπεζες καλύτερα να τα στέλλουμε στην τράπεζα κύπρου που είναι πιο κοντα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.