Ο Νετανιάχου στην Κύπρο – Η άποψή μας

Είναι η πρώτη φορά που πρωθυπουργός του Ισραήλ επισκέπτεται την Κύπρο. Η σημερινή επίσκεψη του Μπέντζαμιν Νετανιάχου (16/2/2012) ακολουθεί τις επισκέψεις του Ισραηλινού προέδρου Σιμόν Πέρεζ στις 2 του περασμένου Νοέμβρη (άλλη πρωτιά) και του Ισραηλινού υπουργού εξωτερικών Αβιγκτόρ Λίμπερμαν στις 2 Σεπτέμβρη του 2010. Να προσθέσουμε σε αυτά τα ισχυρά σύμβολα κυπρο-ισραηλινής προσέγγισης και την άρνηση της κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας να επιτρέψει την αναχώρηση πλοίου με βοήθεια προς την Γάζα τον Μάη του 2010 – το πλοίο που δέχθηκε τελικά τη φονική επίθεση από τις ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ.

Ας συγκρίνουμε αυτό το τελευταίο με τον Δεκέμβρη του 2008, όταν ξεκίνησε νηοπομπή από το λιμάνι της Λάρνακας με βοήθεια για την Γάζα και όπου στο πλοίο που εμβόλισαν οι Ισραηλινοί επέβαινε η βουλευτής του ΔΗΣΥ Ελένη Θεοχάρους. Ας αντιπαραβάλουμε επίσης τη θέρμη με την οποία οι περισσότεροι πολιτικοί καταδίκασαν τότε το Ισραήλ, με την πλήρη συναίνεση και υποστήριξη όλων των πολιτικών δυνάμεων (μαζί και της Ελένης Θεοχάρους) στην απαγόρευση χρήσης των λιμανιών της Κυπριακής Δημοκρατίας για ένα πανομοιότυπο εγχείρημα τον Μάη του 2010.

Αυτά και άλλα δείχνουν το μέγεθος της στροφής τα τελευταία δύο χρόνια στις σχέσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας με το Ισραήλ. Της Κυπριακής Δημοκρατίας που από τη γέννηση της σχεδόν παρουσιαζόταν καθαρά με το μέρος των αραβικών μαζών που καταπιέζονταν από το Ισραήλ.

Δυστυχώς η στροφή αυτή όχι μόνο δεν συμπίπτει με κάποια ύφεση σε αυτή την καταπίεση αλλά αντίθετα γίνεται σε μια εποχή που η σιωνιστική επίθεση ενάντια στη μάζα των παλαιστινίων βρίσκεται σε όξυνση. Τα τελευταία χρόνια η πολιτική του Ισραήλ χαρακτηρίζεται από την αύξηση στο φόρο αραβικού αίματος. Η καταστροφή του Λιβάνου το 2006 και η σφαγή στη Γάζα το 2009 είναι μόνο δύο ακραία παραδείγματα αυτής της δολοφονικής πολιτικής. Μιας πολιτικής που φορές φέρνει σε αμηχανία ακόμα και τους πιο αδίστακτους υποστηρικτές του Ισραήλ στις ΗΠΑ και την ΕΕ. Και ενώ η διεθνής υπόληψη του κράτους του Ισραήλ βρίσκεται στο ναδίρ, η «μικρή» Κύπρος έρχεται να δώσει σανίδα σωτηρίας με τη συμφωνία για την ΑΟΖ και ακόμα περισσότερο με διαφαινόμενες συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας, όταν ακόμα και χώρες όπως η Γαλλία κρατάνε μια απόσταση για να τηρήσουν έστω τα προσχήματα απέναντι στον αραβικό κόσμο.

Προβληματική είναι ακόμα η στροφή αυτή όταν συμβαίνει σε μια περίοδο όπου οι αραβικές μάζες ξεσηκώνονται για δημοκρατία και πραγματική ανεξαρτησία, ενώ το Ισραήλ αποτελεί ένα από τους κύριους πυλώνες της κλιμακούμενης αντεπανάστασης. Μέσα σε αυτή τη συγκυρία έρχονται και οι πολεμικές ιαχές εναντίον του Ιράν, που αν υλοποιηθούν απειλούν να προκαλέσουν ανάφλεξη σε ολόκληρη την περιοχή.

Για τη Δεξιά βέβαια, και ιδιαίτερα για τον ΔΗΣΥ, αυτή η στροφή έπρεπε να είχε γίνει από καιρό. Ακόμα και στην περίπτωση της κατάσχεσης του υλικού που μετέφερε το Μόντσεγκορσκ – η οποία καθαρά ευθυγραμμίζονταν με τις επιθυμίες των ΗΠΑ – συνέχιζαν να κατηγορούν την κυβέρνηση Χριστόφια για αντιδυτικές και αντιισραηλινές «ιδεοληψίες» και «δογματισμούς». Έτσι ο βουλευτής του ΔΗΣΥ Χ. Στυλιανίδης έλεγε στις 18 Ιούλη του 2011 στην εκπομπή Προεκτάσεις του ΡΙΚ ότι «Η πολιτική διάσταση που μας έφερε σε αυτή τη συμφορά [του Μαρί] βασίζεται κατά κύριο λόγο σε ένα αντιδυτικισμό και αντιαμερικανισμό που διέπει τον χώρο της αριστεράς … και στο ότι αυτός ο τόπος δεν αποφάσισε οριστικά και αμετάκλητα ότι η πολιτική του κατεύθυνση είναι η Δύση, ότι εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ενωση και ανήκει οριστικά και αμετάκλητα σε αυτό που λέμε ευρύτερη Δυτική Συμμαχία». Να ξαναθυμίσουμε ότι αυτά λέγονται μετά την απαγόρευση από την κυβέρνηση της αριστεράς του απόπλου των πλοίων για την Γάζα, και μετά την επίσκεψη του φασιστικών προδιαγραφών Λίμπερμαν.

Αλλά το ΑΚΕΛ; Μπορεί κανείς να εικάζει για το τι θα έκανε το ΑΚΕΛ αν τα πράγματα ήταν πιο «ομαλά», πιο κοντά στο πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον που είχαμε συνηθίσει για χρόνια. Η πραγματικότητα όμως είναι πως η κατάσταση κάθε άλλο παρά ομαλή είναι. Ο πειρασμός των αερίων συναντά τη διεθνή οικονομική κρίση, για το βάθος και την κρισιμότητα της οποίας δεν χρειάζεται να πούμε εδώ περισσότερα. Υπάρχει μετά η πρωτοφανής, μετά το καλοκαίρι του 2011, ένταση της επίθεσης όλων των κομμάτων – και των διανοούμενων τους και των ΜΜΕ – στην Αριστερά, σε όλα τα πεδία, αλλά κυρίως για την οικονομική διαχείριση. Μια επίθεση για χάρη της οποίας καταπατούν χωρίς ενδοιασμούς ένα σωρό θεσμούς της αστικής δημοκρατίας που οι ίδιοι επικαλούνται ως ιερούς.

Δυστυχώς, αν υπάρχει τώρα κάτι για το οποίο τα εκτός κυβέρνησης κόμματα δυσκολεύονται έως αδυνατούν να κατηγορήσουν για «αγκυλώσεις» και «ιδεοληψίες» την κυβέρνηση Χριστόφια, αυτό είναι η στάση της στην προσέγγιση με το Ισραήλ.

Τι σημαίνουν όλα αυτά για την πλειοψηφία των
μελών και φίλων του ΑΚΕΛ; Για την ώρα, δεν υπήρξαν σημαντικές δημόσιες αντιδράσεις. Όμως αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη συναίνεση ή ιδεολογική προσαρμογή στην αλλαγή πορείας του επίσημου (κυβερνητικού) ΑΚΕΛ. Το ισχυρό κοκτέιλ των πιέσεων που σήμερα δέχεται το ΑΚΕΛ και η κυβέρνηση του εξηγεί μάλλον το μούδιασμα και την αδράνεια μέσα στον κόσμο του. Τα κύρια συστατικά αυτού του κοκτέιλ είναι η επίθεση και η απομόνωση του ΑΚΕΛ από τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις, σε συνδυασμό με τη μακρόχρονη έκθεση του κόσμου του ΑΚΕΛ στην πολιτική της διατήρησης ενός «αρραγούς εσωτερικού μετώπου» ως υπέρτατο καθήκον. Είναι ο φόβος της αναβαθμισμένης Τουρκίας, και η ψευδαίσθηση πως, όπως το έθεσε και η πανεπιστημιακός Ελένη Σταύρου στο ΡΙΚ (Από Μέρα σε Μέρα, 9/2/2012), «η Κύπρος παύει να είναι μικρή… και παύει να έχει μόνο συμμαχίες σε ψηφίσματα, αλλά μπορεί να έχει και σύμμαχο ο οποίος μπορεί να πει στην Τουρκία ‘κάτσε φρόνιμα’». Είναι η απειλή της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, η κατά μέτωπο επίθεση ενάντια στο βιοτικό επίπεδο των απλών ανθρώπων και ο εφιάλτης ελληνικού τύπου εξελίξεων που βρίσκονται πια στον ορίζοντα. Και είναι βέβαια και η υπόσχεση μιας μελλοντικής ευμάρειας στηριγμένη στο φυσικό αέριο, εξασφαλισμένη από το στρατιωτικά ισχυρό Ισραήλ και τους φίλους του στις ΗΠΑ και την ΕΕ.

Στο μεταξύ τα πράγματα μοιάζουν να πηγαίνουν πολύ καλά: Η Τουρκία να εξαναγκάζεται σε ρόλο αγανακτισμένου αλλά ανήμπορου θεατή της πορείας της Κυπριακής Δημοκρατίας προς την εκμετάλλευση των αερίων. Η συμμαχία της Κυπριακής Δημοκρατίας με το Ισραήλ φαντάζει να αποτελεί όχι μόνο εξασφάλιση «προστασίας» από τον ισχυρότερο γκάνγκστερ της περιοχής, τον μπράβο των ΗΠΑ και της Δύσης, αλλά και διαβατήριο για προστασία από τις ίδιες τις ΗΠΑ και την Δύση γενικότερα. Οι Βρυξέλλες ήδη δηλώνουν ότι η Κύπρος αναβαθμίζει την ενεργειακή πολιτική της ΕΕ.

Και όμως στην πραγματικότητα αυτές οι εξελίξεις πολύ λίγα «καλά» υπόσχονται. Η κατάσταση στην Μ. Ανατολή γίνεται όλο και πιο ρευστή και αβέβαιη, όπως και το μέλλον του Ισραήλ ως τοπική υπερδύναμη, ενώ ο ρόλος του στην περιοχή κάθε άλλο παρά στηρίζει την «σταθερότητα» κατά την αστική jargon. Είναι σωρεία τα παραδείγματα στην περιοχή μας όπου ο ενεργειακός πλούτος καταλήγει σε τραγωδία για τους απλούς ανθρώπους. Μια ενδεχόμενη – επικείμενη – επίθεση ενάντια στο Ιράν και η παραχώρηση διευκολύνσεων στο Ισραήλ, σε ποια σχέση θα θέσουν την Κυπριακή Δημοκρατία με τις υπόλοιπες χώρες της περιοχής; Πόσο μεγάλη θα είναι η αρνητική επίδραση της διπλωματίας των αερίων στο ήδη τραυματισμένο κλίμα επαναπροσέγγισης ανάμεσα στους απλούς ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους; Η αλλαγή προσανατολισμού στο Μεσανατολικό δεν είναι μόνο ηθικά και ως αριστερή πολιτική αδικαιολόγητη, είναι και αμφίβολης ωφελιμότητας για τους απλούς κατοίκους του νησιού.

Τέλος, η όξυνση της αντιπαράθεσης με την Τουρκία, που βλέπει την ελληνική τακτική που της στερεί το Αιγαίο να επεκτείνεται και στα νότια παράλια της, δεν μπορεί να χαροποιεί κανέναν που δεν έχει μερίδιο στα συμφέροντα της ε/κ άρχουσας τάξης. Όπως οι κυπριακές τράπεζες πήγαν για μαλλί αγοράζοντας υψηλής απόδοσης αλλά και υψηλού κινδύνου ελληνικά χρεώγραφα, έτσι κινδυνεύει να βγει κουρεμένη η Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά μαζί της και όλοι οι απλοί κάτοικοι του νησιού.

Βέβαια το επίσημο ΑΚΕΛ δεν μπορεί να μην παρουσιάζει και το σχετικό σύμπλεγμα ενοχής με την στροφή αυτή. Παράδειγμα η πολύ πρόσφατη ανακοίνωση του γραφείου τύπου του που παρατίθεται στο τέλος του κειμένου. Αυτή η ασυνέπεια λόγων και έργων είναι αναπόφευκτο αποτέλεσμα της πολιτικής του «Πάνω από όλα η Κύπρος», και «ο πραγματικός πατριώτης είναι και πραγματικός διεθνιστής». Όμως στον «παγκοσμιοποιημένο» μας κόσμο, οι πολιτικές που στηρίζονται στα τοπικά συμφέροντα, ακόμα και όταν αυτά προβάλλονται σαν λαϊκά συμφέροντα τα οποία μοιάζει «λογικό» να θεωρούνται σημαντικότερα από τις ευρύτερες γεωπολιτικές τους επιδράσεις, είναι επικίνδυνα κοντόφθαλμες.

ΑΝΑΤΡΟΠΗ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Γραφείο Τύπου Κ.Ε. ΑΚΕΛ
14/02/2012
Το ΑΚΕΛ καταδικάζει την συνεχιζόμενη κράτηση στις Ισραηλινές φυλακές, κατά παράβαση του Διεθνούς Δικαίου, Παλαιστινίων χωρίς καν να τους απαγγελθούν κατηγορίες. Ο λεγόμενος νόμος περί «Διοικητικής Κράτησης» είναι παράνομος και απάνθρωπος. Παλαιστίνιοι κρατούμενοι έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας μέχρι και την τελική τους απελευθέρωση
Το ΑΚΕΛ καλεί σε άμεση απελευθέρωση των Παλαιστίνιων πολιτικών κρατουμένων στις φυλακές του Ισραήλ.
Καλεί τον ΟΗΕ, την ΕΕ και τις χώρες του «Κουαρτέτου» να αναλάβουν αμέσως πρωτοβουλία προς αυτή την κατεύθυνση.
Καλεί στην έναρξη μιας πραγματικής ειρηνευτικής προσπάθειας που θα οδηγήσει στην άρση της κατοχής και των τετελεσμένων της, στην καθιέρωση Παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα της 4ης Ιουνίου του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ, κράτους που θα αναπτύσσεται πλάι στο κράτος του Ισραήλ.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.