Η κρίση Ισραήλ-Τουρκίας, η Αραβική Άνοιξη, η Κύπρος και το φυσικό αέριο

Γινόμαστε αυτές τις μέρες μάρτυρες μιας σύγκρουσης μεταξύ δύο πρώην περιφεριακών συμμάχων, της Τουρκίας και του Ισραήλ. Γύρω από αυτή τη ρήξη περιστρέφονται και άλλα ζητήματα, όπως η πρόθεση της Κυπριακής Δημοκρατίας να προχωρήσει στην άντληση φυσικού αερίου, σε συνεργασία με το Ισραήλ.

Τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί πράγματι μια σύσφιξη των σχέσεων της Κύπρου με το Ισραήλ. Σχέσεις, οι οποίες για δεκαετίες υπήρξαν ψυχρές λόγω της τουρκο-ισραηλινής συμμαχίας, καθώς και της διπλωματικής στήριξης της Κύπρου προς τον παλαιστινιακό αγώνα. Έγινε σήμερα της μόδας η αναπαραγωγή άρθρων στις κύριες «ανεξάρτητες» εφημερίδες που προτρέπουν τον πρόεδρο Χριστόφια να αφήσει τις «ιδεοληψίες» και να συμπορευθεί επιτέλους με τους πραγματικούς μας φίλους, το κράτος δηλαδή του Ισραήλ. «Ποιά είναι δηλαδή η Συρία και το Ιράν;» (βλέπε έκρηξη στο Μαρί) και «οι Παλαιστίνιοι μας μαχαίρωσαν πισώπλατα» είναι μερικά από τα νέα συνθήματα των θιασωτών της νέας ελληνοκυπριακής realpolitik. Οι πιό φαντασιόπληκτοι προσβλέπουν μάλιστα και σε αξιοποίηση του δήθεν πανίσχυρου «εβραϊκού λόμπυ» στις ΗΠΑ.

Ενδεικτική είναι η άποψη του «Φιλελευθέρου» που προτρέπει σε «αναβάθμιση της στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ για περιορισμό του τουρκικού τσαμπουκά» (17/09/2011). Αυτή η μόδα έχει εξαπλωθεί και σε φαινομενικά λιγότερο πολιτικούς τομείς. Πάρτε για παράδειγμα τον αρθρογράφο της «Καθημερινής» Ηλία Μαγκλίνη, ο οποίος στο οδοιπορικό του στο Τελ Αβίβ αποφεύγει να αναφέρει, ότι όχι μακριά από τις ακτές του βρίσκεται η Γάζα, η πιό μεγάλη υπαίθρια φυλακή του κόσμου και την αναφέρει μόνο σε συνάρτηση με μια βομβιστική επίθεση αυτοκτονίας στο Τελ Αβίβ. Αντί αυτού δεν κρύβει το θαυμασμό του για «τις όμορφες στρατιωτίνες» και την κατανόηση του για τους τρίωρους ελέγχους ασφαλείας στο αεροδρόμιο, οι οποίοι έχουν σαν πρώτιστο σκοπό την απαγόρευση εισόδου σε ξένους ακτιβιστές αλληλεγγύης με τους Παλαιστινίους.

Όλα αυτά τα κελεύσματα και οι αλληλοκολακείες συγκλείνουν προς ένα ξεκάθαρο πολιτικό συμπέρασμα: Η Κύπρος δεν πρέπει να υποστηρίξει την επερχόμενη αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους στον ΟΗΕ για να «μην τινάξει στον αέρα» την πολύκροτη συμφωνία για το φυσικό αέριο. Μια τέτοια μη-αναγνώριση θα αποτελούσε προδοσία, για την οποία η Κύπρος δεν θα εισπράξει τριάντα αργύρια αλλά μόλις μισό! Γιατί η αλήθεια είναι ότι τα πολιτικά ανταλλάγματα από το φλερτ με το Ισραήλ είναι μέχρι στιγμής πενιχρά. Έχει πιό μεγάλη ανάγκη αυτό την Κυπριακή Δημοκρατία, την πιό κοντινή του χώρα της ΕΕ, παρά αντίστροφα, ώστε να βρει διέξοδο από την αυξανόμενη περιφερειακή του απομόνωση. Η παγκόσμια κρίση της αμερικανικής ηγεμονίας μετά την αποτυχία του Ιράκ είναι συνάμα και η κρίση του σιωνιστικού κράτους που προστατεύει όσο κανένα άλλο. Είναι μια κρίση που οξύνεται από την πτώση του δικτάτορα Μουμπάρακ στην Αίγυπτο και τους ψευτοπαλληκαρισμούς του διδύμου Νετανιάχου-Λίμπερμαν, όπως τον εξευτελισμό του Τούρκου πρέσβη και τη δολοφονία των 9 ακτιβιστών πέρσι κατά την επιδρομή στο πλοίο Μάβι Μαρμαρά.

Από μια καθαρά πραγματιστική σκοπιά, μια στενότερη φιλία με τον κατεξοχήν χωροφύλακα του ιμπεριαλισμού στην περιοχή μόνο ζημιά μπορεί να επιφέρει στους ιστορικούς δεσμούς με τον αραβικό κόσμο. Αλλά για την Αριστερά ιδιαίτερα, εγείρεται εδώ και ένα θέμα αρχής. Η στάση της απέναντι στο Ισραήλ δεν μπορεί να καθορίζεται μικροπολιτικά από τις εκάστοτε σχέσεις του με την Τουρκία, αλλά διεθνιστικά από την εγκληματική του πολιτική απέναντι στον Παλαιστινιακό λαό. Για δεκαετίες το Ισραήλ εφαρμόζει με τις πλάτες των ΗΠΑ μια πολιτική εθνικού ξεκαθαρίσματος εντός και εκτός των αναγνωρισμένων του συνόρων, η οποία όχι αδίκως χαρακτηρίζεται πλέον και νομικά ως απαρτχάιντ. Το Ισραήλ έχει διαπράξει σφαγές στο Λίβανο και στη Γάζα, έχει παραβιάσει δεκάδες ψηφίσματα του ΟΗΕ, έχει φέρει μισό εκατομμύριο εποίκους στη Δυτική Όχθη, έχει περιορίσει στο ελάχιστο τις δυνατότητες των δυόμισι εκατομμυρίων κατοίκων της για μια αξιοπρεπή ζωή, ενώ έχει φυλακίσει και εξαναγκάσει σε «δίαιτα» – κατά τα λεγόμενα ισραηλινού αξιωματούχου – ενάμισι εκατομμύριο αμάχους στη Γάζα, επειδή η άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος το 2006 ανέδειξε στην εξουσία μια κυβέρνηση μη αρεστή στο Τελ Αβίβ.

Φυσικά δεν είναι όλα αυτά που απασχολούν την ενδυναμωμένη Τουρκία του Ερντογάν. Αυτά χρησιμοποιούνται για σκοπούς εσωτερικής κατανάλωσης και για να προσδώσουν ηθικό κύρος σε μια ανερχόμενη περιφεριακή δύναμη, της οποίας η ανθίζουσα οικονομία διψά για πηγές ενέργειας. Η Τουρκία ευελπιστεί να καταστεί ηγέτης της περιοχής, εγχείρημα το οποίο όμως μακροπρόθεσμα θα καταστεί δύσκολο εάν η Αίγυπτος επιστρέψει στη φυσική της θέση ως κέντρο του αραβικού, του ισλαμικού και του αφρικανικού κόσμου. Το κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης έχει επίσης καταστεί πρότυπο των εκσυγχρονισμένων ισλαμιστικών κομμάτων της περιοχής. Αυτά αντιπροσωπεύουν μια κοινωνικά συντηρητική μερίδα της αστικής τάξης που επιδιώκει μια νεοφιλελεύθερη τάξη πραγμάτων, αλλά με την νομιμοποίηση ενός κοινοβουλευτικού μανδύα και κάποιων κατοχυρωμένων δημοκρατικών δικαιωμάτων. Κόμματα που στοχεύουν δηλαδή στον περιορισμό και όχι στην εμβάθυνση της παρούσας επαναστατικής διαδικασίας.

Όσο ανόητο είναι όμως να διαπιστώνει κανείς ειλικρινείς προθέσεις στις δηλώσεις υποστήριξης του Ερντογάν προς τους Παλαιστίνιους και τους εξεγερμένους στον αραβικό κόσμο, άλλο τόσο ανόητο είναι να αποσιωπάται η αλήθεια σε αρκετά από όσα λέει, για τη μη-διατάραξη του κυπρο-ισραηλινού ειδυλλίου. Όταν ο Ερντογάν μιλά για τις κακουχίες των Παλαιστινίων δεν έχει άδικο, το ίδιο και όταν χαιρετίζει τις επαναστάσεις στην Αίγυπτο και την Τυνησία. Ένα άλλο χαρακτηριστικό της νέας πολιτικής γλώσσας είναι και το μοιρολόι για τους κινδύνους τάχα της Αραβικής Άνοιξης, δηλαδή της προδιαγραμμένης από κάποιους ανόδου των «φιλότουρκων» Ισλαμιστών.

Πλην της Αριστεράς ήταν λίγες οι πολιτικές δυνάμεις που συγχάρηκαν με πραγματική ειλικρίνεια τον Αιγυπτιακό λαό για την αποτίναξη ενός στυγνού δικτάτορα που είχε οδηγήσει τη χώρα στην πλήρη παρακμή. Αντί αυτού οι «ειδικοί» έχουν αναλωθεί σε ένα σωρό ανυπόστατες αναλύσεις που παρουσιάζουν τους γειτονικούς λαούς σαν μόνιμα οπισθοδρομικές μάζες που ρέπουν προς τον παραλογισμό και το θρησκευτικό φανατισμό. Για αυτούς αντίδοτο σε αυτή την εξέλιξη, η φιλία με το «πεφωτισμένο» Ισραήλ. Δεν είναι λίγα τα άρθρα που υστερικά προβλέπουν (και θέλουν ίσως κατά βάθος;) μια πολεμική σύρραξη Τουρκίας-Ισραήλ με την Κύπρο υπό την προστασία του Ισραήλ των 300 πυρηνικών κεφαλών και της πιό εμπειροπόλεμης αεροπορίας στον κόσμο. Είναι μια στάση που φανερώνει όχι μόνο πολιτική ηλιθιότητα, αλλά και ηθικό ξεπεσμό. Καθήκον της κυπριακής Αριστεράς είναι η κάθετη αντίθεση σε αυτή την πολεμοκαπηλεία και η προβολή του διεθνισμού, άσχετα με τον καιροσκοπισμό της Α΄ ή Β΄ πολιτικής ηγεσίας των Παλαιστινίων. Είναι η ανάδειξη της έμπρακτης αλληλεγγύης στον αγωνιζόμενο παλαιστινιακό λαό, στον επαναστατημένο λαό της Αιγύπτου, καθώς και στα αριστερά και φιλειρηνικά κινήματα της αραβο-εβραϊκής φιλίας στο Ισραήλ, και όχι στο μισαλλόδοξο, νεοφασιστικών καταβολών, Λίμπερμαν.

Στις 23 του Σεπτέμβρη η Παλαιστινιακή Αρχή θα προχωρήσει πλέον και επίσημα στο αίτημα αναγνώρισης ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους από τον ΟΗΕ. Είναι μια κίνηση που, ενώ ίσως δεν αποφέρει άμεσο αποτέλεσμα (ήδη οι ΗΠΑ δήλωσαν πρόθεση να ασκήσουν βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας), υποστηρίζεται ήδη από 120 χώρες και αποτελεί ένα χαστούκι στο πρόσωπο του ισραηλινού ετσιθελισμού, πράγμα που αποδεικνύεται από την πανικόβλητη προσπάθεια του Ισραήλ να συσπειρώσει χώρες, ανάμεσα τους και η Κύπρος, για να την αποτρέψει. Η Κυπριακή Δημοκρατία οφείλει ωστόσο να υποστηρίξει με σθένος αυτό το δίκαιο αίτημα. Είναι ζήτημα συνέπειας απέναντι στο διεθνές δίκαιο που συχνά επικαλείται, αλλά προπαντός ζήτημα αλληλεγγύης και συνεπούς ηθικής και δημοκρατικής ευθύνης απέναντι σε ένα λαό καταπιεσμένο. Το απαρτχάιντ αποτελεί έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, τότε στην Νότια Αφρική και σήμερα στην Παλαιστίνη. Τα ανθρώπινα δικαιώματα που εμείς απολαμβάνουμε και τα οποία στερεί καθημερινά στους Παλαιστίνιους το Ισραήλ βρίσκονται υπεράνω κάθε «εθνικού» συμφέροντος και πλατφόρμας άντλησης φυσικού αερίου.

Λέανδρος Φίσερ

6 σκέψεις σχετικά με το “Η κρίση Ισραήλ-Τουρκίας, η Αραβική Άνοιξη, η Κύπρος και το φυσικό αέριο

  1. «Η ΚΡΙΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΚΑΙ ΙΣΡΑΗΛ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΘΕΑΘΗΝΑΙ!»
    Το τελευταίο καιρό παρατηρούμαι στα ΜΜΕ της Χώρας μας, ότι η Τουρκία είναι σε διαμάχη με το Ισραήλ. Το ίδιο γίνεται και στα ΜΜΕ της γείτονας χώρας της Τουρκίας. Αυτό κάτι μας λέει απο μόνο του, αλλά και αναρωτιέται κανείς, πώς είναι δυνατόν;
    Σύμφωνα μετα ΜΜΕ των δύο χωρών υπάρχουν μεγάλα προβλήματα μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ. Όμως, το εμπόριο μεταξύ τους δεν έπεσε, αντίθετα, αύξησε τον όγκο των εμπορικών συναλλαγών. Πίσω απο την κρίση θεαθηναι (το Δαβός, την απεριόριστη στήριξει των αδελφών Χαμάς στον αγώνα τους απο τον κ. Ερδογάν και την αιματηρή κρίση του Μαβί Μαρμαρά, με εννέα Τούρκους πολίτες νεκρούς ) βρίσκεται σε εξέλιξη εμπορικών συμφωνιών και συμφωνίες για παρεταίρου αιματοκυλίσματα στην ευρύτερη περιοχή.
    Οι οικονομικές σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ δεν αναγνωρίζουν την πολιτική κρίση θεαθήναι. Παρά την πολιτική ένταση που δήθεν υπάρχει οι εξαγωγές του Ισραήλ προς την Τουρκία το 2011 αυξήθηκαν κατά 42 της εκατό, δηλαδή έφτασε στο 1.850 εκατομμύρια δολαρίων. Επίσης με τον ίδιο τρόπο, παρουσιάζει αύξηση 20 της εκατό των εισαγωγών από την Τουρκία και για το 2011 εκλεισε στο 2.1 δις. δολάριο.
    Σύμφωνα με την ιστοσελίδα Jahan Port2Port, η έκθεση αναφέρει για το Δεκέμβριο του 2011 οι εξαγωγές του Ισραήλ προς την Τουρκία αυξήθηκαν κατά 51 της εκατό κατά τον ίδιο μήνα του προηγούμενου έτους, δηλαδή το 2010.
    Εντυπωσιακό είναιότι η Τουρκία σε σχέση με άλλες χώρες, το Ισραήλ είναι από τις λίγες χώρες που έχει εμπορικό πλεόνασμα με συνολικό όγκο συναλλαγών που φτάνει στα 4 δισεκατομμύρια δολάρια. Επίσης το Ισραήλ, τυχαίνει να έχει με την Αίγυπτο και την Ιορδανία, παρόμοιο των εξαγωγών του μια αύξηση των 26 της εκατό.
    Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του Ινστιτούτο Εξαγωγών του Ισραήλ, που δημοσίευσε την περασμένη εβδομάδα αναφέρει το Ισραήλ κατά τα τελευταία 5 χρόνια, οι εξαγωγές του έγιναν προς τις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες την Κίνα, την Ινδία, την Αγγλία και την Τουρκία. Επίσης οι εξαγωγες των Ισραηλινών προς την Τουρκία αυξήθηκαν κατά 58 της εκατό κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
    Το ιστορικό στις Τουρκο-Ισραηλινες σχέσεις η κρίση ξεκίνησε με την επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα του 2008. Άρχισε να επιδεινώνεται ραγδαία και κορυθώθηκε μετά την επιδρομή των Ισραηλινών κομάντων στο Mavi Marmara του 2010. Απο τότες οι σχέσεις Τουρκία-Ισραήλ σε διπλοματικό επίπεδο είναι για τα μάτια του κόσμου, δήθεν στο ποιο χαμηλο επίπεδο.
    Ως απότελεσμα, κάθε χρόνο περίπου 500 χιλιάδες Ισραηλινοί που ήταν τουρίστες στην Τουρκία μετα την κρίση αυτή επέλεξαν αλλες χώρες για διακοπές, αντι την Τουρκια. Σκέψου να μην έφευγαν και αυτοί, πώς θα μας κοροιδευε ο Ισλαμιστής Πρωθηπουργός της Ισλαμικής Τουρκίας και αναπληρωτής Πρόεδρος του Μεγάλου Σχέδιο της Μέσης Ανατολής και για ποιούς;
    Αθήνα,01/02/2012
    Φιλικά,
    Μεχμέτ Ιμάμ,
    Πρόεδρος του Πανελληνίου Συνδέσμου Μουσουλμάνων Ελλάδας, «Η Φιλότητα»
    m.imam61@yahoo.gr

  2. Νομίζω η κάθε ειδούς συγκρίσεις μεταξύ του Κυπριακού και του Παλαιστινιακού είναι άκυρες καθώς στο πρώτο έχουμε να κάνουμε με διακοινοτική σύγκρουση ενώ στο δεύτερο με ένα πρόβλημα εποικισμού όπως στη Νότια Αφρική επί Απαρτχάιντ (παρόλο και που εδώ υπάρχουν διαφορές). Να ειπωθεί και το γεγονός ότι οι Ε/Κ ἐχουν δικό τους κράτος αναγνωρισμένο και μάλιστα μέλος της ΕΕ. Υπάρχει ομοιότητα στο δεύτερο επίπεδο του Κυπριακού, αυτό της διακρατικής διένεξης, φυσικά αν αυτό το επίπεδο θεωρηθεί το μόνο στην όλη υπόθεση του Κυπριακού. Εν πάση περιπτώση, μιλούμε για διαφορετικές καταστάσεις για τις οποίες δεν υπάρχει συγκρίση.

  3. Κατανοώ το πρόβλημα σου Χρυστάλλα. Αν θέλουμε όμως να βλέπουμε τέτοιες ομοιότητες μεταξύ ελληνοκυπρίων και παλαιστινίων, δεν θάπρεπε επίσης να θυμηθούμε τον αποκλεισμό των τουρκοκυπρίων στους θύλακες ανάμεσα στο 1964 και 1974 από το κυπριακό (ελληνοκυπριακό πλέον) και ελληνικό κράτος; Ούτε εκείνοι μπορούσαν να κυκλοφορήσουν στην πατρίδα τους – κατά ορισμένους ακροδεξιούς βέβαια δεν είναι πατρίδα τους – έχασαν σπίτια, είχαν νεκρούς και αγνοούμενους, και έζησαν δέκα χρόνια φόβου περικυκλωμένοι από έναν ισχυρό αντίπαλο (δες Κοφίνου Νοέμβρης 1967). Εκτός από τον Αττίλα, υπάρχουν βλέπεις και άλλοι, «δικοί» μας ένοχοι για την απώλεια του σπιτιού σου.
    Εκτός τούτου όμως, η ένταση και η διάρκεια των προβλημάτων των παλαιστινίων ΔΕΝ ΣΥΓΚΡΙΝΕΤΑΙ με τα προβλήματα που αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν ε/κ και τ/κ. Δεν υπάρχει η αντίστοιχη συμμετρία ανάμεσα σε ισραηλινούς και παλαιστίνιους, όπως αυτή που υπάρχει ανάμεσα σε ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει καμιά απολύτως συμμετρία ανάμεσα στους ισραηλινούς και τους παλαιστίνιους, παρά μόνο στις ανακοινώσεις των δυτικών κυβερνήσεων και του ΟΗΕ.

  4. Δεν συμφωνώ με τη μονοδιάστατη οπτική της διπλωματίας, αλλά σίγουρα εγείρει ζητήματα, τα οποία θα έπρεπε όλοι να είχαμε αναλογιστεί, να κάτσουμε κάτω και να συζητήσουμε, και προπάντων να πάρουμε θέση.
    Μέσ’ τη σιωπή της αριστεράς κάτι είναι κι αυτό.

  5. Η στάση της Κύπρου θα καθοριστεί πιστεύω από την επιρροή της Ρωσσίας πάνω της, εφόσον η Κύπρος είναι σφαίρα επιρροής της Ρωσσίας. Όσον αφορά το τελευταίο σχόλιο, ότι εμείς απολαμβάνουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ οι Παλαιστίνιοι τα στερούνται, θα διαφωνήσω. Εδώ και 37 ολόκληρα χρόνια δεν έχω επισκεφτεί ακόμα το κατεχόμενο χωριό μου στην Κερύνεια, ένεκα του ότι ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΩ ΝΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΩ ΜΕ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ. Οπότε η τραγική αυτή ομοιότητα του κυπριακού λαού με τον παλαιστινιακό, πρέπει να παίξει σημαντικό ρόλο στην απόφαση για υποστήριξη του δεύτερου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.