Η ΒΙΩΣΙΜΗ ΛΥΣΗ ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ


PDF: Η Βιώσιμη Λύση στον Αστερισμό της Συνταγματικής Λιτότητας

[ΔΝΤ – Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ε/κ – Ελληνοκύπριοι, ΕΕ- Ευρωπαϊκή Ένωση, ΕΚΤ – Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ΚΔ – Κυπριακή Δημοκρατία, ΠτΔ – Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, τ/κ – Τουρκοκύπριοι.]

Ο Μάρκος Οικονόμου και η Ισαβέλλα Φλωρεντίν, εκτός από την ηθική στήριξη που πράγματι είχα ανάγκη, βοήθησαν να γίνουν πιο κατανοητά και ισορροπημένα πολλά μέρη του κειμένου.  Για τα πάμπολλα προβλήματα που συνεχίζει να έχει, αυτοί δεν έχουν καμμιά ευθύνη.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Νίκος Αναστασιάδης: «Κυπριακό και οικονομία είναι αλληλένδετα… η πιο δυνατή οικονομία ισχυροποιεί τη διαπραγματευτική μας θέση«

Η σύγχρονη ιστορία όμως δείχνει πως η αγαπημένη μέθοδος της δεξιάς για να εξασφαλίσει την «δυνατή οικονομία», η λιτότητα, είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της λύσης.

Ξεκίνησα να γράφω αυτό το κείμενο το καλοκαίρι του 2015, παρακινημένος από τις ενθουσιώδεις δηλώσεις του Βρετανού Υπουργού Εξωτερικών Philip Hammond και του ειδικού συμβούλου του Γ. Γ. του ΟΗΕ για το Κυπριακό Espen Barth Eide ότι «όλα τα άστρα είναι ευθυγραμμισμένα» για τη λύση του Κυπριακού.

Η λυσοφοβική δεξιά άρπαξε με ενθουσιασμό την ευκαιρία να εξοργιστεί και να ειρωνευτεί το «κακό άστρο» της Τουρκίας.  Φυσικά παρέλειψε να συμπεριλάβει τον εαυτό της στα γρουσούζικα ουράνια σώματα.  Τι υποκρισία!

Αλλά η αισιοδοξία των Hammond και Eide μύριζε και αυτή υποκρισία.  Η αύξηση του εθνικισμού και η αποσταθεροποίηση πολυεθνικών κρατών στην Ευρώπη οφείλεται στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που άρχισαν να εφαρμόζονται από τα τέλη της δεκαετίας του 1970.  Γι’ αυτό η μακροπρόθεσμη σταθερότητα, η «βιωσιμότητα» μιας λύσης, κινδυνεύει πάνω από όλα από τη λιτότητα την οποία επιβάλλει η ευρωπαϊκή ελίτ στην οποία ανήκουν και οι δύο.

Στο κείμενο λοιπόν ταίριαζε ένας ειρωνικός τίτλος όπως «Η Βιώσιμη Λύση στον Αστερισμό της Λιτότητας».  Όμως διάφορα με ανάγκασαν να σταματήσω το γράψιμο, και έτσι ήρθε το Brexit,  το οποίο υπονόμευσε ακόμα περισσότερο το δαιδαλώδες αφήγημα μέσα στο οποίο κινούνται όλοι οι καβγάδες της δεξιάς.  Παρά τις διαφωνίες τους όλες οι ομάδες της δεξιάς δεν διστάζουν να ερεθίζουν την πιο επικίνδυνη προκατάληψη μας, τον ελληνικό εθνικό εγωισμό γαρνιρισμένο με ευρωπαϊκή υπεροψία.  Και όλες στηρίζουν την επιχειρηματολογία τους στο ήδη πριν το Brexit φθαρμένο κύρος της ΕΕ.   Το αισιόδοξο ΔΗΣΥ ισχυρίζεται ότι η ΕΕ εγγυάται την λειτουργία, τη βιωσιμότητα και την ευημερία μιας συμβιβαστικής λύσης.  Η λυσοφοβική αντιπολίτευση επιμένει ότι η συμμετοχή στην ΕΕ δίνει στη ΚΔ τη δυνατότητα, το δικαίωμα, ακόμα και την υποχρέωση για μαξιμαλιστικές απαιτήσεις.  Και οι δύο επιμένουν ότι η μικροσκοπική ΚΔ μπορεί ακόμα να χρησιμοποιεί την ΕΕ ως αποτελεσματικό καρώτο και ραβδί στις διαπραγματεύσεις με την Τουρκία.  Ένα άρθρο του Ν. Μούδουρου για τις εξελίξεις στην Τουρκία [1] βοηθά να καταλάβουμε πόσο δεν είναι ρεαλιστικά αυτά μετά το Brexit.

Στο μεταξύ βγήκαν στην επιφάνεια και άλλα προβλήματα, υπήρξαν άλλες σημαντικές εξελίξεις, Μια από αυτές προκάλεσε μια μικρή αλλαγή στον τίτλο, την προσθήκη του χαρακτηρισμού «συνταγματικής», και μεγάλες αλλαγές στο κείμενο.

Κάποια στιγμή τον Μάρτη του 2017, έπαψα να προσπαθώ να ενσωματώσω τις νέες εξελίξεις, για να μπορέσω τελικά να αποτελειώσω το κείμενο.

Πάντως ο βασικός προβληματισμός του κειμένου, αν δηλαδή μπορεί μια οποιαδήποτε λύση, ή ακόμα και η διατήρηση ενός ειρηνικού status quo, να είναι βιώσιμη ενώ βαθαίνει η φτωχοποίηση της μεγάλης πλειοψηφίας, συνεχίζει να είναι ουσιαστικός.  Όσο για τα πρόσφατα γεγονότα που δεν αναφέρονται, επιβεβαιώνουν την επιχειρηματολογία του.

 

[1]«Πρώτες επιπτώσεις του ΄Brexit΄ στην Άγκυρα«, Ν. Μούδουρος, Φιλελεύθερος 3/7/2016 http://www.philenews.com/el-gr/top-stories/885/320924 τελευταία πρόσβαση 1/2/2017

Αλμπέρτο Φλωρεντίν – Λευκωσία Μάης 2017

PDF: Η Βιώσιμη Λύση στον Αστερισμό της Συνταγματικής Λιτότητας

Advertisements

“ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ” (1988, 1989)


 

Κατεβάστε το PDF 

Σημειώσεις για την ηλεκτρονική δημοσίευση του βιβλίου, Μάης του 2017

Το βιβλίο κυκλοφόρησε το Φλεβάρη του 1988 από την αριστερή ελληνοκυπριακή πολιτική ομάδα “Εργατική Δημοκρατία”. Συγγραφείς του, που τότε προτιμήσαμε να μείνουμε ανώνυμοι, είναι ο Αλμπέρτο Φλωρεντίν που υπογράφει αυτό το κείμενο, και ο Ντίνος Αγιομαμμίτης.

Το Μάρτη του 1989 η ελληνική «Οργάνωση Σοσιαλιστική Επανάσταση» κυκλοφόρησε τη 2η έκδοση του βιβλίου, που αποτελούνταν από το φωτογραφημένο κείμενο της πρώτης με την προσθήκη ενός καλού εξώφυλλου και μιας δικής τους εισαγωγής. Μετά από αυτό το σημείωμα, ακολουθούν το εξώφυλλο και οι πρόσθετες σελίδες της 2ης έκδοσης του 1989, και στη συνέχεια το εξώφυλλο της πρώτης έκδοσης, και το κείμενο του βιβλίου.

Πως βλέπω το βιβλίο μετά από 30 χρόνια; Κατά τη δική μου γνώμη και όχι απαραίτητα και του Ντίνου Αγιομαμμίτη:

Ο βαρύγδουπος τίτλος και το ύφος του κειμένου έχει φυσικά να κάνει με το ότι είμασταν 30 χρόνια νεώτεροι και τόσα καταλαβαίναμε. Αλλά έπαιξε επίσης ρόλο το ότι το 1986, όταν αρχίσαμε να το γράφουμε, κανένας δεν ήξερε ότι σε λιγότερο από μισή δεκαετία θα συνέβαιναν κοσμοϊστορικές αλλαγές, η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η κατάρρευση του “Υπαρκτού Σοσιαλισμού” και του κύρους του μέσα στην παγκόσμια Αριστερά.

Τότε λοιπόν που το γράφαμε το βιβλίο, οι προτεραιότητες για μεγάλες μάζες αριστερών στην Κυπριακή Δημοκρατία όπως και σε ολόκληρο τον κόσμο ήταν πολύ διαφορετικές από ότι σήμερα. Η πάλη εναντίον της δεξιάς, του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, για το σοσιαλισμό, δίνονταν στη τρομερή σκιά της ψυχροπολεμικής σύγκρουσης των δύο «κοινωνικών συστημάτων», του Καπιταλισμού της Δύσης και του Υπαρκτού Σοσιαλισμού. Μια σύγκρουση που σήμαινε μακροχρόνιους διωγμούς για τους αριστερούς σε πολλές χώρες, βαρειά – τουλάχιστον – πολιτική ατμόσφαιρα στις χώρες του Υπαρκτού Σοσιαλισμού, και η απειλή του πυρηνικού αρμαγεδδώνα για την ύπαρξη του ανθρώπινου πολιτισμού, ακόμα και της ίδιας της ανθρωπότητας. Αυτά αντανακλώνταν όχι μόνο στο περιεχόμενο αλλά και στη μορφή, στο «ύφος» των αριστερών κειμένων της περιόδου, ιδιαίτερα σε χώρες με έντονους πρόσφατους διωγμούς των αριστερών, όπως η Κύπρος, η Ελλάδα και η Τουρκία.

Το βιβλίο επικεντρώνεται στην ελληνοκυπριακή άρχουσα καπιταλιστική τάξη, και καταγγέλλει την επιθετική πολιτική της, όπως φαίνεται και απο τα Περιεχόμενα: στην σελίδα 23 «Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΑΘΩΟΥ ΘΥΜΑΤΟΣ», στην επόμενη «O ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΚΑΛΗΣ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗΣ» των ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων. Στην σελίδα 27 «OI ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΩΝ ΑΣΤΩΝ» για την «ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ» των τ/κ, την «ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΕΠΙΒΕΤΙΚΟΤΗΤΑ» και την «ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ» πάλι των ελληνοκύπριων αστών.

Στις σελίδες 129-140 με τίτλο: «Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΠΊΕΣΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΊΑ» – «ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΌΝΟΙ» υπάρχουν στοιχεία που μπορούν να φανούν και σήμερα χρήσιμα για την αντιμετώπιση του απορριπτικού ισχυρισμού οτι το Κυπριακό είναι μόνο «ζήτημα εισβολής και κατοχής». Το περιεχόμενο των πρώτων 140 σελίδων γενικά, που επικεντρώνετα στο ρόλο της ελληνοκυπριακής αστικής τάξης, είναι ο πιο σημαντικός λόγος που με έσπρωξε να σκανάρω το βιβλίο για να το ανεβάσω στο διαδίκτυο, παρόλες τις αδυναμίες του.

Όμως υπάρχει και έντονη κριτική στο ΑΚΕΛ, λιγότερο συντροφική, πιο εχθρική απ’ όσο σήμερα με τη στερνή μου γνώση, θα ήθελα να ήταν αυτή.

Τα πράγματα ωστόσο έχουν από τότε αλλάξει ριζικά. Τότε το ΑΚΕΛ συνδύαζε έναν πατριωτικό αντιιμπεριαλισμό με έναν διεθνισμό που έμοιαζε, τουλάχιστον σε μας, να καθορίζεται από την υποστήριξη των γεωπολιτικών συμφερόντων της Σοβιετικής Ένωσης και του Ανατολικού Μπλοκ.

Αυτού του είδους ο διεθνισμός που ταυτίζονταν με την υποστήριξη των γεωπολιτικών συμφερόντων του Υπαρκτού Σοσιαλισμού, δεν ήταν καθόλου μια ιδιομορφία του ΑΚΕΛ. Η ΕΣΣΔ (ή η Λαϊκή Κίνα για άλλους) και το Ανατολικό Μπλοκ θεωρούνταν από την μεγάλη πλειοψηφία των αριστερών σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο ο πρωταγωνιστής στον αγώνα για την μελλοντική παγκόσμια επικράτηση του σοσιαλισμού. Ετσι η υποστήριξη τους έμοιαζε να είναι το πιο σημαντικό καθήκον της αριστεράς στον Δυτικό κόσμο.

Μπορεί να μη συμφωνούσα τότε, και συνεχίζω να μη συμφωνώ, με αυτά. Όμως νομίζω ότι η πιο βλαβερή αφέλεια από την οποία θα μπορούσε να υποφέρει ένας αριστερός θα ήταν να θεωρεί ότι τα πράγματα είναι απλά και καθαρά, και ότι το ΑΚΕΛ όπως και το ιστορικό κίνημα που εκπροσωπεί μπορεί εύκολα να χαρακτηριστεί ένοχο υποστήριξης μιας, όπως αποδείχθηκε γύρω στο 1990, καταπιεστικής πολιτικά γραφειοκρατίας που ατίμασε το όνομα του σοσιαλισμού.

Αντίθετα, η ευθύνη νομίζω πέφτει στην ιμπεριαλιστική αστική τάξη, η οποία κατάφερε να τιμωρήσει με φριχτά και μακροχρόνια βασανιστήρια από την γέννηση της την Σοβιετική εξουσία, όπως και τους υποστηρικτές της σε όλο το κόσμο. Τα γεγονότα του 1990 ήταν η επισφράγιση μιας (όχι της) νίκης του δυτικού καπιταλισμού στον παγκόσμιο ταξικό πόλεμο.

Ωστόσο αυτή η κατανοητή, δικαιολογημένη, ίσως αναπόφευκτη από ένα σημείο και μετά, και παρόλα αυτά λανθασμένη, συνέχιση της υποστήριξης του Υπαρκτού Σοσιαλισμού, ίσως και επίσης η διάβρωση του ΑΚΕΛ από την κατάντια στην οποία τα ιμπεριαλιστικά βασανιστήρια είχαν φέρει τον Υπαρκτό στο όνομα μόνο πια Σοσιαλισμό είχε παρενέργειες. Το ΑΚΕΛ δεν εναντιώνονταν όσο εμείς θεωρούσαμε ότι θα έπρεπε, στον αντιδραστικό επιθετικό εθνικισμό της ελληνοκυπριακής αστικής τάξης. Ο λόγος; επειδή ανήκε στους «αδέσμευτους» και επειδή ένοιωθε τότε ότι εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της φλερτάροντας και με το Ανατολικό Μπλοκ.

Τι επιδίωκε το βιβλίο; Όπως υπονοεί και ο τίτλος του, να πείσουμε ότι οι ελληνοκύπριοι εργαζόμενοι (σήμερα θα έγραφα κάθε πληροφορημένος δημοκράτης ελληνοκύπριος) έχουμε ένα ιδιαίτερο διεθνιστικό (σήμερα θα έγραφα απλά δημοκρατικό) καθήκον. Αυτό είναι η αποκάλυψη και καταγγελία της «διαχρονικά επιθετικής πολιτικής«, όπως την χαρακτηρίζαμε, του ελληνοκυπριακού μεγάλου κεφαλαίου και των πολιτικών του εκπροσώπων. Και ακόμα ότι όχι μόνο μπορούμε, όχι μόνο είναι αρκετό, αλλά και πρέπει να αφήσουμε στους τουρκοκύπριους και Τούρκους δημοκράτες την καταγγελία των ισοδύναμων αμαρτιών του τουρκοκυπριακού και τουρκικού αστικού εθνικισμού. Αυτός βλέπαμε ότι είναι ο δρόμος που οδηγεί στο πιο σημαντικό για τους εργαζόμενους και την ειρήνη αποτέλεσμα, τη συμφιλίωση και ενότητα, την «επαναπροσέγγιση» όπως την ονομάζει η αριστερά, των εργαζομένων των δυο κοινοτήτων.

Σήμερα πια αυτή η στάση είναι κατανοητή, κοινός τόπος θα έλεγα, και καθοδηγεί την πρακτική όχι μόνο του συντριπτικά Ακελικού αριστερού κινήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, που έχει την πιο συνεπή, ειλικρινή και ενεργή δράση στην επαναπροσέγγιση των δύο κοινοτήτων, αλλά ακόμα και αρκετών δεξιών οπαδών της ειρήνης και επαναπροσέγγισης.

Όταν όμως γράφονταν το βιβλίο τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά. Εκτός από την “Εργατική Δημοκρατία” θυμάμαι ότι παρόμοιες αντιλήψεις εκφράζαν μόνο μια επίσης μικρή Λεμεσιανή ομάδα που έκδιδε το έντυπο “Το Τρένο”, και κάποιες προσωπικότητες μέσα στο ΑΚΕΛ, με σημαντικότερο τον Γενικό Γραμματέα της ΠΕΟ Ανδρέα Ζιαρτίδη.

Πόσο ζόρι τραβούσαμε στις συζητήσεις με όλους αυτούς που μας ρωτούσαν, νοιώθοντας κιόλας να τους πνίγει το δίκιο, «Γιατί, ΓΙΑΤΙ δεν αναφέρετε και τα ΤΟΣΑ ΦΟΒΕΡΑ που έκαναν οι ΤΟΥΡΚΟΙ;»; Πολύ ζόρι! Τόσο που αναγκαστήκαμε να χρησιμοποιήσουμε στο βιβλίο την διατυπωμένη με προσβλητική απλότητα ή ίσως υπομονή, απάντηση από έναν φανερά εκνευρισμένο από παρόμοια ερωτήματα Λένιν:

«Για να φτάσουμε τον στόχο α, πρέπει

                          (γ)->(α)<-(β),

να ταξιδέψουμε στα αριστερά από το σημείο (β) και στα δεξιά από το σημείο (γ)… δηλαδή κάποιοι θα προσεγγίσουν με ένα τρόπο και άλλοι με άλλο τρόπο τον ίδιο στόχο (την συνένωση των εθνών) από διαφορετικές αφετηρίες» (https://www.marxists.org/archive/lenin/works/1916/sep/00.htm)

Σήμερα όμως εκτός απο τους αριστερούς, τα καταλαβαίνουν αυτά και πολλοί δεξιοί αντιεθνικιστές και επαναπροσεγγιστές, μια σημαντική ομάδα διανοούμενων μελών ή στον περίγυρο του ΔΗΣΥ.

Η διαφορά της προσέγγισης του βιβλίου με τη δική τους είναι ότι το βιβλίο αναφέρεται στις ευθύνες και την επιθετικότητα των «ελληνοκύπριων αστών«. Αυτούς κατηγορεί ότι δημιούργησαν και συντηρούν τον παραδεκτό πια από τους επαναπροσεγγιστές «μύθο του αθώου θύματος» για την ελληνοκυπριακή πλευρά. Αντίθετα το σημερινό δεξιό φιλελεύθερο επαναπροσεγγιστικό ρεύμα επιρρίπτει ευθύνες σε συγκεκριμένες ελληνοκυπριακές πολιτικές προσωπικότητες ή οργανώσεις ή πολιτικά κόμματα ή σε κάποια ταξικά ουδέτερη εθνικιστική ελίτ ή ακόμα και στο σύνολο της ελληνοκυπριακής κοινότητας. Η ευθύνη όμως ανήκει και καταλήγει στην άρχουσα τάξη, την κεφαλαιοκρατική τάξη. Και αυτό έχει την σημασία του.

Τέλος η εποχή και το ακροατήριο στο οποίο θεωρούσαμε ότι έπρεπε να απευθυνθούμε, οι ελληνοκύπριοι αριστεροί, στη συντριπτική τους πλειοψηφία ακελικοί οπαδοί του Μαρξ και του Λένιν, επέτρεπε, απαιτούσε κιόλας να στηριχθούμε στα γραπτά του Λένιν και του Μαρξ.

Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει, και όπως γενικά οι αριστεροί δεν γεμίζω πια τα γραπτά μου με αποσπάσματα από τον Λένιν και τον Μαρξ. Όμως εξακολουθώ να θεωρώ ότι τα έργα τους προσφέρουν τα πιο γερά θεμέλια για μια συνεπή όχι μόνο διεθνιστική αλλά ακόμα και απλά αντιεθνικιστική δημοκρατική πολιτική, όπως και για την κατανόηση των προβλημάτων που έχουν οξυνθεί στο σημείο να απειλούν τον παγκόσμιο πολιτισμό.

Αλμπέρτο Φλωρεντίν

Λευκωσία, Μάης 2017

PDF

Τρείς ομιλίες από το συνέδριο «Η Αριστερά και το Κυπριακό», 2017


Έγινε στις 13 Μάη το 2ο συνέδριο που οργανώνει η επιτροπή «Η Αριστερά και το Κυπριακό» μια φορά το χρόνο. Μίλησαν 36 συνολικά ομιλητές, μέλη πολιτικών κομμάτων, οργανώσεων και τάσεων της ελληνοκυπριακής και της τουρκοκυπριακής Αριστεράς, συνδικαλιστές, ακτιβιστές, ακαδημαϊκοί. Καλύφθηκε ένα φάσμα θεμάτων: η παγκόσμια οικονομική κρίση και το ρευστό διεθνές και τοπικό πολιτικό περιβάλλον, οι πραγματικότητες που διέπουν το Κυπριακό, πτυχές της ιστορίας του εργατικού κινήματος, ο ρόλος της εκπαίδευσης, της λογοτεχνίας και άλλα. Το πλήρες πρόγραμμα του συνεδρίου βρίσκεται στο f/b της επιτροπής Η Αριστερά και το Κυπριακό. Οπτικογραφήθηκαν και φέτος όλες οι ομιλίες, που θα αναρτηθούν στο διαδίκτυο σύντομα. (Για τις ομιλίες του περσινού συνεδρίου δέστε: Η Αριστερά και το Κυπριακό 2016).

Ακολουθούν τα κείμενα τριών ομιλητών στο συνέδριο, που τους συνδέει η αρχική έντυπη έκδοση του περιοδικού «Ανατροπή» και  στη συνέχεια δημοσιεύσεις στο Blog εδώ.

  1. Λέανδρος Φίσερ: Το Κυπριακό μέσα στην παρούσα γεωπολιτική κρίση της Μέσης Ανατολής
  2. Αλμπέρτο Φλωρεντίν: Λιτότητα και βιωσιμότητα της λύσης
  3. Δάφνος Οικονόμου: Η λύση και η μη-λύση του Κυπριακού στην εποχή της βαρβαρότητας

Aristera &amp; Kypriako 2017 Program 3

 

Η λύση και η μη-λύση του Κυπριακού στην εποχή της βαρβαρότητας


Daphnos 3

Δάφνος Οικονόμου

Ομιλία στο συνέδριο «Η Αριστερά και το Κυπριακό», 13 Μάη 2017

 

Τα σημεία στα οποία θα αναφερθώ θα διατυπωθούν θετικά – χωρίς δηλαδή το οξυγόνο λέξεων όπως το «ίσως», το «μάλλον», ότι τα πράγματα «φαίνονται» ή «τείνουν», χωρίς εκείνο το απλό αλλά χρήσιμο «νομίζω».

Το σύνολο προορίζεται ως προβληματισμός, και, κατά κάποιο τρόπο, απολογούμαι προκαταβολικά για το ύφος.

1

Ο παγκόσμιος καπιταλισμός βρίσκεται σε παρατεταμένη κρίση• σε πλήρη ανάπτυξη από το 2007/08 – ήδη, δηλ., εδώ και μια ολόκληρη δεκαετία. Άλλοι εντοπίζουν τις αρχές της υφεσιακής πορείας στο 1974-76• άλλοι στις αρχές της δεκαετίας του 1980• στην εποχή της εισαγωγής του νεοφιλελεύθερου «μοντέλου». Άλλοι πάλι θέτουν ως αφετηρία το τέλος της δεκαετίας του 1980, στα 1989, στο σημείο πτώσης του Τείχους του Βερολίνου και της κατάρρευσης του Ανατολικού Μπλοκ• της κατάρρευση ενός ανύπαρκτου «σοσιαλισμού», βέβαια, που χρεωθήκαμε ωστόσο ως να επρόκειτο για πολύ υπαρκτός.

Οι διαφορετικές εκτιμήσεις για τις αφετηρίες της κρίσης που ζούμε σήμερα δεν είναι χωρίς σημασία. Εδώ όμως δικαιούμαστε να τις παρακάμψουμε καταφεύγοντας σε μια γενίκευση που ανήκει στον κατεξοχήν θεωρητικό του πολέμου, στον Carl Von Clausewitz: «Ο κάθε πόλεμος ξεκινά από το σημείο όπου σταμάτησε ο προηγούμενος». Πάνω-κάτω και η κάθε συστημική κρίση ξεκινά από εκεί όπου σταμάτησε η προηγούμενη.

2

Συχνά γίνεται αναφορά στα χρόνια του Μεσοπολέμου, στα χρόνια μετά το τέλος του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου και πριν το ξέσπασμα του Δεύτερου. Πρόκειται για μια χρήσιμη αναλογία, αφού αφορά την εποχή της προηγούμενης βαθύτερης οικονομικής κρίσης του συστήματος. Για να καταλάβουμε όμως καλύτερα το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε σήμερα, είναι σκόπιμο να διευρύνουμε κάπως τον ιστορικό μας ορίζοντα.

3

Του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου προηγήθηκαν τέσσερεις δεκαετίες διαρκούς ειρήνης. Στρατιωτικές συγκρούσεις μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων υπήρχαν, αλλά αυτές διεξάγονταν εκτός ευρωπαϊκού εδάφους, στις τότε αποικίες. Με το τέλος της οικονομικής κρίσης του 1870-1890, η προοπτική ενός γενικευμένου ευρωπαϊκού πολέμου έμοιαζε απίθανη. Η τεχνολογία έκανε άλματα που απλώνονταν σε ολόκληρο τον κόσμο. Ήταν η περίοδος της Belle Époque, της Ωραίας Εποχής – ως που «αιφνίδια» φτάσαμε στον Αύγουστο του 1914.

Ανάλογη περίοδο διαρκούς οικονομικής άνθησης ξανασυναντούμε στις αρχές της δεκαετίας του 1950, μετά τη λήξη – την πυρηνική λήξη – του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου. Η ειρήνη επί ευρωπαϊκού εδάφους από τότε υπήρξε, με 2-3  εξαιρέσεις, διαρκής, μέχρι τις μέρες μας.

Σε μια από αυτές, τις μη-προσδιοριστικές της συνολικής εικόνας εξαιρέσεις, θα αναφερθώ στη συνέχεια, αφού κατοχυρώσω το προφανές: Δεν εξέλειπαν αυτά τα 73 χρόνια «ειρήνης επί ευρωπαϊκού εδάφους» οι πόλεμοι στον υπόλοιπο πλανήτη: Κορέα, Βιετνάμ, Κουβανική κρίση, Αφγανιστάν, Σομαλία, αδιάκοπα στη Μέση Ανατολή, ο δεκαετής πόλεμος Ιράν-Ιράκ, κ.ο.κ.

Μιλούμε για την εποχή της «ισορροπίας του τρόμου» – μια εποχή τρόμου εκτός και εντός Ευρώπης, αλλά και σχετικής ισορροπίας ανάμεσα στις Μεγάλες Δυνάμεις, όπως αυτές αναδείχθηκαν μέσα από τον Δεύτερο Παγκόσμιο.

4

 Είναι μέσα στη «θαλπωρή» της υπαγωγής στο Δυτικό Κόσμο, και ενώ συνέτρεχαν η «ισορροπία του τρόμου» και η παρατεταμένη οικονομική άνθηση, που το Κυπριακό Πρόβλημα εκδηλώνεται τη δεκαετία του 1950. Αυτό ήταν το πλαίσιο της ίδιας της ίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς και των ελληνοτουρκικών πολέμων στο νησί το 1963/64, το 1967 και το1974• και των 70 ολόκληρων χρόνων διαπραγματεύσεων για «λύση» του προβλήματος. Η παράταση – η λεγόμενη «διαιώνιση» – του Κυπριακού οφειλόταν σημαντικά στα περιθώρια που έδινε στους συντελεστές του η σχετική σταθερότητα του παγκόσμιου συστήματος• απορροφώντας και αυτούς τους κραδασμούς μιας «επαπειλούμενης διάσπασης της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ».

5

Από την πρώτη επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ το 1991 ως τον Ρωσο-Ουκρανικό πόλεμο και τη σημερινή στρατιωτική σύγκλιση παγκόσμιων και περιφερειακών δυνάμεων στο έδαφος της Συρίας, μπήκαμε σε μια νέα περίοδο αποσταθεροποίησης.

Η «Λευκή Βίβλος για το μέλλον της Ευρώπης» του Jean-Claude Juncker μοιάζει περισσότερο με οδηγό ελεγχόμενης κατάρρευσης παρά με όραμα για το μέλλον της ΕΕ.

Καθόλου τυχαία, σήμερα, σε μια σειρά από κράτη αναδεικνύονται αυταρχικοί ηγέτες τύπου Τραμπ, ο Πούτιν νωρίτερα, Ερντογάν, κ.ο.κ. Ούτε είναι τυχαία η σημερινή επανεμφάνιση της ρατσιστικής και φασιστικής Δεξιάς ως σοβαρού διεκδικητή της εξουσίας.

Οι στρατιωτικοί ελιγμοί των ΗΠΑ στην Βορειοκινεζική Θάλασσα – ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα καπιταλιστικής συγκέντρωσης σήμερα – στέλνουν σήμα ότι από την «ισορροπία του τρόμου» έχουμε περάσει στον τρόμο της ανισορροπίας• πως οι άρχουσες τάξεις του πλανήτη δεν είναι ακριβώς «κύριες της κατάστασης».

6

Οπότε δεν είναι ούτε τυχαία που οι σημερινές διαπραγματεύσεις  στο Κυπριακό είναι τόσο τρικυμιώδεις, αλλά και νερόβραστες. Και, προπαντός, τόσο φορτισμένες με την απειλή μιας νέας ανάφλεξης.

Κάποιος Ε/κ πολιτικός (πραγματικά δεν έχει σημασία ποιος) συνόψισε τα πράγματα ως εξής: «Πρέπει να εντάξουμε το Κυπριακό στο μεγάλο γεωστρατηγικό και γεωπολιτικό παιγνίδι που διεξάγεται στην περιοχή μας».

Η κάθε πλευρά, με άλλα λόγια, είναι υποχρεωμένη από την ίδια τη φύση του συστήματος, να διεκδικήσει την ενίσχυση της θέσης της μέσα στη νέα, ρευστή και όλο και πιο βίαιη παγκόσμια κατάσταση. Τα περιθώρια υποχώρησης των πλευρών στο Κυπριακό συρρικνώνονται, καθώς καμιά πλευρά δεν μπορεί να διακινδυνεύσει την εξασθένιση της θέσης της.

Είναι σε αυτόν τον πλανήτη που διεξάγονται οι συνομιλίες. Η περιρρέουσα καχυποψία, άρα, είναι διάχυτη και στο τραπέζι των «κυπριακής ιδιοκτησίας» διαπραγματεύσεων.

Παράλληλα αναπτύσσεται μια χωρίς προηγούμενο κλιμάκωση της «διπλωματίας» κινήσεων: των γεωτρήσεων και της εξόρυξης του φυσικού αερίου, των περασμάτων των αγωγών, και των ταυτόχρονων και αλλεπάλληλων στρατιωτικών ασκήσεων γύρω, μέσα και πάνω από το νησί. Η Τουρκία βρίσκεται ήδη σε εμπόλεμη κατάσταση στα σύνορά της με τη Συρία• ενώ η Ελληνική πλευρά είναι προσηλωμένη στη διαμόρφωση άξονα Ελλάδας, Ισραήλ, Αιγύπτου και Κυπριακής Δημοκρατίας («στον οποίο προσμετρώνται και οι Κουρδικές δυνάμεις»): θυμίζω επί τροχάδην τις ασκήσεις «Ονήσιλος-Γεδεών», τις στρατιωτικές ασκήσεις Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, Κύπρου-Αιγύπτου, κ.ο.κ. Είμαστε στο σημείο όπου έχει υπογραφεί «Αμυντική Συμφωνία» Κ.Δ.-Γαλλίας, ενώ ο Αναστασιάδης προσβλέπει δημόσια στη στήριξη του 6ου Αμερικανικού Στόλου. Και οι δύο πλευρές μιλούν ανοικτά για κίνδυνο «θερμού επεισοδίου», επιρρίπτοντας, βέβαια, την ευθύνη η μια στην άλλη.

Είναι οι απλοί άνθρωποι – Τ/κ και Ε/κ – που πλήρωσαν ακριβό τίμημα το 1963/64, το 1967 και το 1974. Δεν θα υπάρξει μεγαλύτερη αδικία από του να αφεθούν τα πράγματα να μας τυλίξουν σε μια νέα, ακόμα πιο ολέθρια σύρραξη, που αυτή τη φορά προδιαγράφεται να αφορά την Εγγύς και Μέση Ανατολή.

7

Για την Αριστερά – ιδιαίτερα σε αυτούς τους ταραγμένους καιρούς – η όποια προσέγγιση του Κυπριακού οφείλει να υποτάσσεται στην προσπάθεια διατήρησης συνθηκών «ειρήνης» (με την έννοια, έστω, του μη-πολέμου), με στόχο την οριστική απαλλαγή από την αντιδραστική λογική – τη λογική των καπιταλιστικών συμφερόντων – που βρίσκονται στον πυρήνα του. Αυτή η σκέψη προηγείται του φαινομενικά πιο «άμεσου» και «πρακτικού» διλήμματος «λύση ή μη-λύση;».

Δεν είναι ο όποιος διακανονισμός στο Κυπριακό, η όποια «λύση», και, προπαντός, η όποια εποχή επίτευξής της, που μπορούν να διασφαλίσουν την ειρήνη στο νησί.

Μερικοί στο χώρο της Ε/κ Αριστεράς – όλως καλοπροαίρετα – προσβλέπουν σε μια νέα «Συνθήκη της Λοζάνης» στο Κυπριακό (1923 – τέλος Μικρασιατικού πολέμου). Ο κίνδυνός όμως να εισπράξουμε τελικά μια νέα «Συνθήκη των Βερσαλλιών» (1919) είναι πολύ υπαρκτός• μια «λύση» – ένα νέο διακανονισμό – που να επισπεύδει αντί να αποτρέπει την νέα θερμή αναμέτρηση.

Δεν είναι όμως ούτε λίγοι στο χώρο της Ε/κ Αριστεράς που με αφετηρία τη διατήρηση της υφιστάμενης «ειρήνης», προσχωρούν στην αντίληψη της «μη-λύσης», της συντήρησης δηλ. του στάτους κβο• όπου η «Κυπριακή Δημοκρατία είναι το μόνο αναγνωρισμένο, νόμιμο κράτος στο νησί».

Το Κυπριακό όμως στη βάση της κοινωνίας είναι επίσης ζήτημα στοιχειώδους δημοκρατίας. Οι Τ/κ που γεννήθηκαν με την ίδρυση του κράτους του 1960 όχι μόνο δεν είχαν ποτέ ουσιαστική πρόσβαση στα δικαιώματα που απορρέουν από αυτή τη «νομιμότητα», αλλά, αντίθετα, υπήρξαν τα διαχρονικά της θύματα – θύματα μιας οικονομικής, πολιτικής και πολιτιστικής απομόνωσης που ξεπερνά ήδη τον μισό αιώνα διάρκειας. Κανένας Ε/κ αριστερός δεν δικαιούται να θεωρεί συνδρομή του στην ειρήνη τη συνέχιση αυτής της απομόνωσης των Τ/κ.

Το θέτω ευθέως: το δίλημμα «ή λύση του Κυπριακού ή διχοτόμηση» είναι ελλιπές, περιέχει μια Ε/κ προκατάληψη. Γιατί και η διχοτόμηση μπορεί να είναι μια μορφή «λύσης». Ούτε την προκρίνω, ούτε δεν την προκρίνω. Την εντοπίζω.

Το κρίσιμο στις μέρες μας δεν είναι τόσο η μορφή της «λύσης» όσο το ποιες κοινωνικές τάξεις θα την εφαρμόσουν• σε ποιο οικονομικό και διεθνές περιβάλλον και στη βάση ποιων εσωτερικών πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών – είναι η ίδια η εποχή.

8

Σήμερα βρικολακιάζουν ταυτόχρονα φαινόμενα που προέκυψαν στο παρελθόν σε διαφορετικούς χρόνους: πριν το ξέσπασμα του Α’ Π.Π., κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, καθώς και κατά το τέλος του Β’ Π.Π.

Η κατάσταση είναι ιδιαίτερα σύνθετη και αντιφατική. Και συχνά κινείται με ιλιγγιώδεις ταχύτητες. Αξιοσημείωτα, όμως, ενώ οι άρχουσες τάξεις του πλανήτη βρίσκονται ξανά σε βαθύτατη κρίση, δεν είμαστε μάρτυρες του κύματος μαζικών απεργιών που σημειώθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 1930.

Η βίαιη νεοφιλελεύθερη αναδιάρθρωση στους χώρους εργασίας, οι αναγκαστικές αφυπηρετήσεις και τα σταθερά ψηλά ποσοστά ανεργίας έχουν πλήξει την αυτοπεποίθηση της εργατικής τάξης. Και αφού σε αυτή την ενότητα ακολουθούν σχετικοί ομιλητές, να πω πως για την ανατροφοδότηση αυτού του κύκλου ταξικής ηττοπάθειας ευθύνη έχουν και οι ηγεσίες των συνδικαλιστικών οργανώσεων. Ας το καταλάβουμε: την «τριμερή συνεργασία» την έχει σκοτώσει ο νεοφιλελευθερισμός.

9

Θα ισχυριστώ ότι σήμερα οι ιδέες της Αριστεράς συναντούν – για λόγους σχεδόν αντικειμενικούς – ένα  μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας απ’ ότι για δεκαετίες. Αυτό όμως δεν είναι αρκετό. Η ανεπάρκεια του αντανακλάται στα εκλογικά αποτελέσματα στην καρδιά της Ευρώπης. Ιδιαίτερα σε εποχές κρίσης, δεν είναι απλά οι αριθμοί που μετρούν, αλλά οι συνολικές δυναμικές που αναπτύσσονται – η συνισταμένη των συγκρουόμενων δυνάμεων. Αυτές βγάζουν τη δική μας πλευρά, επί του παρόντος, στο πλην. Ζούμε στην εποχή της κινεζικής κατάρας, «ζούμε σε καιρούς ενδιαφέροντες». Χωρίς τυμπανοκρουσίες, «ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τον πλανήτη…» Το σε τι θα μετουσιωθεί αυτό το φάντασμα παραμένει, ευτυχώς, και δική μας υπόθεση.

Λιτότητα και βιωσιμότητα της λύσης


Alberto 3

Αλμπέρτο Φλωρεντίν

Ομιλία στο συνέδριο «Η Αριστερά και το Κυπριακό», 13 Μάη 2017

 

Δύο επιδιώξεις του ΔΗΣΥ για το καθεστώς της λύσης:

1η: ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΑ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΙ ΙΣΟΣΚΕΛΙΣΜΕΝΟΙ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΙ. Σε συνέντευξη στους Financial Times ο Υπουργός Οικονομικών δήλωσε τον Ιανουάριο του 2016:

“Η οποιαδήποτε συμφωνία για την επανένωση της Κύπρου κινδυνεύει να αποτύχει εκτός και αν το νέο ομοσπονδιακό κράτος … υιοθετήσει δεσμευτικούς κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας… η νέα Κύπρος πρέπει να έχει στο Σύνταγμα της μια ρήτρα ισοσκελισμένων προϋπολογισμών που θα επέβαλλε δημοσιονομική υπευθυνότητα όχι μόνο στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση αλλά και στις αυτόνομες οντότητες, Ελληνοκυπριακή και Τουρκοκυπριακή”

2η: ΧΩΡΙΣΤΑ ΚΟΙΝΟΤΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ. Ο Αναστασιάδης στη διακαναλική της 4 Νοέμβρη 2016 δήλωσε:

«η κάθε μία των πολιτειών, θα … διατηρεί δικό της ανεξάρτητο σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων, το δικό της σύστημα υγείας, το δικό της εκπαιδευτικό σύστημα»

και

«προνοείται και η υποχρέωση της κάθε μίας των πολιτειών να διασφαλίζει την οικονομική της βιωσιμότητα και καμία των πολιτειών δεν θα καλείται να αποπληρώνει τις οικονομικές υποχρεώσεις που δημιουργεί η άλλη»

Ποια είναι η σημασία τους;

Η συνταγματική ρήτρα για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς θα λειτουργήσει ως μια μόνιμη στήριξη των πολιτικών λιτότητας και θα τις προστατεύει από δημοκρατικές πολιτικές ή συνδικαλιστικές παρεμβάσεις.

Το 2009 το πρότυπο που τώρα θέλει να ακολουθήσει ο ΔΗΣΥ καθιερώθηκε στα συντάγματα της Γερμανικής Ομοσπονδίας και των ομόσπονδων πολιτειών της.  Αρθρογράφος των Financial Times το χαρακτήρισε τότε «τρίχινο πουκάμισο δημοσιονομικής αυτοτιμωρίας» (το τρίχινο πουκάμισο που προκαλεί φαγούρα είναι συνήθεια των μοναχών της καθολικής εκκλησίας, θυμηθείτε τον Silas του έργου The Davinci Code) και σημείωσε πως:

«Η στερέωση [της απαγόρευσης των ελλειμματικών προϋπολογισμών] στο εθνικό σύνταγμα είναι ένα ακραίο μέτρο – σαν να κλειδώνεις τη πόρτα και να πετάς το κλειδί… σημαίνει πως στο μέλλον η δημοσιονομική πολιτική θα βρίσκεται στα χέρια των δικαστών του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Γερμανίας

Παράδειγμα χρήσης:  Το Φεβρουάριο του 2016 ο Αβέρωφ Νεοφύτου είπε ότι οι απαιτήσεις των νοσηλευτών «πάνε ενάντια στη δημοσιονομική πειθαρχία» (συνώνυμο των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών).  Στην Ομοσπονδία που σχεδιάζει ο ΔΗΣΥ, θα αναλαμβάνει το Ανώτατο Δικαστήριο να κανονίσει τέτοιες άτακτες ομάδες εργαζομένων.

Επιπλέον η υποχρέωση της κάθε μιας των δύο πολιτειών να διατηρούν ισοσκελισμένους τους προϋπολογισμούς τους θα σημαίνει πως οι «δημοσιονομικές» μάχες θα πρέπει να διεξάγονται χωριστά από τους εργαζόμενους της κάθε κοινότητας-πολιτείας.  Θα υπάρχουν επίσης συνταγματικά όρια στην πολιτική πάλη υπέρ της αλληλεγγύης των δύο κοινοτήτων, εμπόδια στην διαχρονική επιδίωξη της Αριστεράς για ουσιαστικούς κοινούς αγώνες ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων εργαζομένων.

Όσο για τα χωριστά συστήματα Κοινωνικής Πρόνοιας, Ασφαλίσεων και Υγείας, αυτά είναι κάθετα αντίθετα με την δήλωση του ίδιου του Αναστασιάδη στις 9/9/2016 ότι «η προσπάθεια που καταβάλλουμε είναι ακριβώς να επιτύχουμε την ενότητα του Κράτους, του Λαού, της Οικονομίας«.

Όμως δεν είναι μόνο ο ΔΗΣΥ που αντιφάσκει.  Σύμφωνα με τις επικρατούσες αντιλήψεις για τις θέσεις των διάφορων πολιτικών δυνάμεων στο νησί, η διαχωριστική και διασπαστική φύση των οικονομικών ρυθμίσεων που επιδιώκει ο ΔΗΣΥ θα έπρεπε 1. να ευχαριστεί ιδιαίτερα τους λυσοφοβικούς-απορριπτικούς τ/κ που θέλουν χωριστά κράτη  2. Να είναι αποδεκτές γενικά και από τους υπόλοιπους τ/κ, αφού όλοι θέλουν Ομοσπονδία επειδή φοβούνται ένα ελληνοκρατούμενο ενιαίο κράτος.  3. Να δυσαρεστεί έντονα τους λυσοφοβικούς ε/κ οπαδούς του «ενιαίου κράτους».  4. Να μην ενοχλεί τους ε/κ αριστερούς οπαδούς μιας Ομοσπονδιακής λύσης.

Από όλους αυτούς μόνο οι λυσοφοβικές τ/κ δυνάμεις αντέδρασαν όπως θα ανάμενε κάποιος. Έτσι μετά από συνάντηση του ΔΗΣΥ με το ιστορικό απορριπτικό τ/κ κόμμα UBP στις 15/12/2015 ο Αβέρωφ Νεοφύτου δήλωσε πως «Υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις όσον αφορά πολιτικά  ζητήματα της λύσης, όμως βρήκαμε κοινό έδαφος στις συζητήσεις για την οικονομία».

Με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις συμβαίνουν ακριβώς τα αντίθετα.  Ένα «παράδοξο», που οφείλεται στο ότι αυτά τα ζητήματα δεν αφορούν τον εθνικό ανταγωνισμό των αρχουσών τάξεων των ε/κ και τ/κ, ο οποίος κυριαρχεί στις διαπραγματεύσεις και στην δημόσια συζήτηση για το Κυπριακό.  Αντίθετα αφορούν τον ταξικό ανταγωνισμό ανάμεσα στους εργαζόμενους σε όλο το νησί και τις καπιταλιστικές ελίτ.

Συγκεκριμένα, ο λυσοφοβικός ε/κ χώρος δεν αντέδρασε καθόλου στην απαίτηση του Χ.  Γεωργιάδη για χωριστούς και ανεξάρτητους προϋπολογισμούς.  Το δε ΔΗΚΟ όχι μόνο δεν ενοχλήθηκε από τα χωριστά συστήματα κοινωνικής πρόνοιας, αλλά δήλωσε (5/11/2016) πως δεν του είναι αρκετά:

«Ούτε και ισχύει ο ισχυρισμός πως οι Ε/κ δεν θα συντηρούν τους τ/κ [μέσα από το χωρισμό των συστημάτων κοινωνικής πρόνοιας]. Ο [Αναστασιάδης] έχει αποδεχθεί πως μετά που οι Ε/κ θα χαρίσουν τις περιουσίες τους στους τ/κ και μετά που αυτές οι περιουσίες θα αυξηθούν σε αξία, οι Ε/κ θα καταβάλουν φόρους για να ανεβεί το βιοτικό επίπεδο των τ/κ»

Όσο για την φιλοομοσπονδιακή τ/κ αριστερά γύρω από τον Ακιντζί, σε συνέντευξη του στο ΡΙΚ στις 29/11/2016 ο Χ. Γεωργιάδης άφησε να εννοηθεί πως η τουρκοκυπριακή διαπραγματευτική ομάδα αντιδράει στις νεοφιλελεύθερες επιδιώξεις του. Αφού τους κατηγόρησε για «εφησυχασμό και ατολμία» να αντιμετωπίσουν «τα ζητήματα της οικονομίας» είπε χαρακτηριστικά «το μήνυμα προς τους τ/κ είναι πως πρέπει να καταλάβουν πως δεν ζούμε στη 10ετία του 60 και του 70 [οι δεκαετίες άνθισης του κράτους πρόνοιας, Αλμπέρτο Φλωρεντίν], πως ο κόσμος έχει προχωρήσει.»

Αλλά το σημαντικότερο «παράδοξο» είναι οι θέσεις της πιο επαναπροσεγγιστικής και υπέρ της Ομοσπονδιακής λύσης οργάνωσης στο νησί, του δικοινοτικού «Πανσυνδικαλιστικού Φόρουμ Κύπρου«.  Στις 14/1/2016 εκπρόσωποι του Φόρουμ έδωσαν στους Αναστασιάδη και Ακιντζί προτάσεις που ζητούσαν:

«την εγκαθίδρυση ενός ενιαίου σχεδίου κοινωνικής ασφάλισης και κοινωνικής προστασίας … [που] θα πρέπει να κατοχυρώνεται στο σύνταγμα του προσβλεπόμενου ομόσπονδου κράτους της Κύπρου … Οποιες μεταβατικές ρυθμίσεις κριθούν αναγκαίες για την ενοποίηση υφιστάμενων σχεδίων θα πρέπει να προσδιοριστούν με σαφήνεια και να ολοκληρωθούν εντός εύλογου χρονικού πλαισίου».

Και ακόμα:

«ένα ενιαίο σύστημα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης που θα διασφαλίζει το ανθρώπινο δικαίωμα στην υγεία στη βάση των θεμελιωδών αρχών της κοινωνικής αλληλεγγύης, της καθολικότητας, της ισότιμης μεταχείρισης όλων των πολιτών και της ολοκληρωμένης κάλυψης… οι υπηρεσίες υγείας να προσφέρονται σε όλους τους πολίτες στη βάση της ανάγκης και όχι της οικονομικής επιφάνειας και της ικανότητας πληρωμής.»

Αυτά τα αιτήματα είναι κάθετα αντίθετα με αυτά που προωθεί ο ΔΗΣΥ.  Εκτός από την απαίτηση για ενιαία συστήματα κοινωνικής ασφάλισης προστασίας και υγείας – που εξυπονοεί και την αντίθεση στους χωριστά ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς του Χ. Γεωργιάδη – η καθολικότητα (universalism) είναι η αντίθετη πολιτική της «στόχευσης» που επιβάλλει παντού η δεξιά, από τον καιρό που υποχρεωσε εκβίαστικα την αριστερή κυβέρνηση Χριστόφια να αρχισει να την εφαρμόζει.

Το Φόρουμ επίσης τόνιζε πως αυτά τα αιτήματα «αφορούν την οικονομική και κοινωνική συνοχή, καθώς και τη θεμελίωση του κοινού κράτους στο μέλλον.  Αυτό είναι απαραίτητο για τη βιωσιμότητα οποιασδήποτε συμφωνημένης λύσης.»

Ακριβώς.  Η Συναγερμική δεξιά προσπαθεί να μας πείσει, πως η αριστερά πρέπει για χάρη της λύσης να την υποστηρίξει σε όλα.  Ακόμα και στην προσπάθεια της να εκμεταλλευτεί το Κυπριακό για να επιβάλλει νεοφιλελεύθερες ρυθμίσεις πολύ πιο ακραίες και μόνιμες από ότι έχει καταφέρει ως τώρα.  Όμως όπως λέει το Φόρουμ, μια λύση με αυτά που επιδιώκει η Συναγερμική δεξιά δεν θα έχει ούτε τα απαραίτητα για να είναι βιώσιμη.

Η καπιταλιστική κρίση και η χρόνια νεοφιλελεύθερη λιτότητα έχουν προκαλέσει δύο επικίνδυνες πολιτικές εξελίξεις.  Η πρώτη έχει οξεία μορφή.  Είναι το δυνάμωμα νεοναζιστικών κομμάτων που τα τελευταία λίγα χρόνια απειλούν πια να διεκδικήσουν ρεαλιστικά την εξουσία σε ευρωπαϊκά κράτη. Η δεύτερη είναι αρκετά πιο παλιά.  Ήδη από το τέλος της δεκαετίας του 1980 η φτωχοποίηση που ακολούθησε την καπιταλιστική κρίση του 1973 κατέληξε σε αιματηρούς εμφύλιους στην Γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία.  Η βίαιη διάσπαση της σήμανε και την αρχή της εμφάνισης και διάδοσης μέσα στην ευρωπαϊκή ήπειρο της χρόνιας ασθένειας της εθνικιστικής αποσχιστικότητας.  Στις μέρες μας η διάσπαση της Ουκρανίας και ο εμφύλιος είναι και αυτά παιδιά της οικονομικής κρίσης, του ΔΝΤ και της νεοφιλελεύθερης Ευρωπαϊκής ελίτ (βλέπε Η Βιώσιμη Λύση στον Αστερισμό της Συνταγματικής Λιτότητας στο μπλογκ της Ανατροπής).

Ναζισμός, αποσχιστικότητα, εθνικές συγκρούσεις, αυτοί είναι οι κίνδυνοι για την βιωσιμότητα μιας όποιας λύσης.  Αυτά  θα χρησιμοποιήσει η λυσοφοβική δεξιά για να την υπονομεύσει.  Γι’ αυτό οι προτάσεις του δικοινοτικού Πανσυνδικαλιστικού Φόρουμ είναι οι φυσικές «κόκκινες γραμμές» της Αριστεράς και των εργαζομένων.

Το Κυπριακό μέσα στην παρούσα γεωπολιτική κρίση της Μέσης Ανατολής


Leandros 3

Λέανδρος Φίσερ

Ομιλία στο συνέδριο «Η Αριστερά και το Κυπριακό», 13 Μάη 2017

Κοιτάζοντας τη σημερινή κατάσταση στη Μέση Ανατολή, μόνο απαισιοδοξία μπορεί να νιώθει κανείς. Η Συρία σφάζεται εδώ και πέντε χρόνια στον βωμό ξένων συμφερόντων, με ένα σημαντικό μέρος του λαού της στην προσφυγιά. Το λεγόμενο «Ισλαμικό Κράτος» σε Ιράκ και Συρία πρεσβεύει μια πρωτόγνωρη μορφή βαρβαρότητας. Οι ελπίδες από την Αραβική ‘Άνοιξη σε Αίγυπτο και αλλού έχουν προς το παρόν αιματοκυλιστεί από την καταστολή των παλιών ελίτ. Χώρες όπως η Υεμένη και η Λιβύη έχουν ουσιαστικά πάψει να υφίστανται σαν κράτη. Στην Τουρκία η κρίση ηγεμονίας του κυβερνώντος κόμματος οδηγεί  σε κλιμάκωση του πολέμου μεταξύ Τούρκων και Κούρδων. Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρεία των ΗΠΑ, όχι μόνο δε σηματοδοτεί μια ρήξη με την πολεμοχαρή πολιτική των προκατόχων του, αλλά αντιπροσωπεύει την ριζοσπαστικοποίηση της, με απρόβλεπτες συνέπειες. Και τέλος, το Ισραήλ συνεχίζει την πολιτική εθνοκάθαρσης του παλαιστινιακού πληθυσμού, μέσω του αποκλεισμού της Γάζας και το συνεχιζόμενο εποικισμό της Δυτικής Όχθης.

Για να μπορέσω στο σύντομο χρόνο που έχω να σκιαγραφήσω τα αίτια της σημερινής κατάστασης, καθώς και την αλληλεπίδραση τους με το Κυπριακό, να μου επιτραπεί να τονίσω τα ακόλουθα τρία σημεία:

Πρώτο: Το σημερινό φαινομενικό χάος δεν αποτελεί τυχαία θεομηνία. Αποτελεί σε ένα μεγάλο βαθμό άμεσο παράγωγο της αμερικανικής εισβολής στο Ιράκ το 2003. Ο στόχος της αποτυχημένης αυτής περιπέτειας δεν ήταν – όπως πολλοί έλεγαν τότε – το πετρέλαιο του Ιράκ. Αντιθέτως, ήταν κάτι πιο μακροπρόθεσμο: η διασφάλιση της αμερικανικής ηγεμονίας.  Ειδικότερα λαμβάνοντας υπόψη την απειλή από ανερχόμενες δυνάμεις, κυρίως την Κίνα, οι οποίες είναι πιο εξαρτημένες από τους υδρογονάνθρακες της Μέσης Ανατολής από τις ΗΠΑ. Δεκαπέντε σχεδόν χρόνια αργότερα, και οι ΗΠΑ δεν έχουν πετύχει τους στόχους τους. Η διαχείριση του «διαίρει και βασίλευε» που συνόδευσε την αμερικανική κατοχή της χώρας, όξυνε τις θρησκευτικές διαφορές, με αποτέλεσμα σήμερα να έχουμε το έκτρωμα του λεγόμενου «Ισλαμικού κράτους». Το κενό εξουσίας που επήλθε έδωσε επίσης την ευκαιρία ανέλιξης σε αρκετές περιφερειακές δυνάμεις, κάποιες ανταγωνιστικές προς τις ΗΠΑ, όπως το Ιράν και η Ρωσία, και κάποιες σύμμαχες όπως την Τουρκία, το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία, με αποκλίνοντα πολλές φορές όμως συμφέροντα.

Ο ιμπεριαλισμός στην περιοχή σήμερα δεν είναι μονάχα η παντοδυναμία των ΗΠΑ. Αποτελείται μεν σε πρώτο βαθμό από αυτή. Αποτελείται όμως σε δεύτερο βαθμό και από άλλες ανερχόμενες περιφερειακές δυνάμεις οι οποίες εκμεταλλεύονται την σχετική εξασθένιση των ΗΠΑ εξαιτίας της αποτυχίας του Ιράκ και τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης.

Σημαίνει αυτό ότι έχει πάψει να υφίσταται η Pax Americana στην περιοχή; Βεβαίως όχι. Σημαίνει όμως ότι οι ΗΠΑ και η Δύση γενικότερα εμπλέκονται σε ένα ευαίσθητο παιγνίδι διαχείρισης πολλαπλών κρίσεων σε ένα εξαιρετικά ρευστό περιβάλλον εναλλασσόμενων συμμαχιών, και τακτικών συνεννοήσεων με ανταλλάγματα. Η λεγόμενη «ευνοϊκή συγκυρία» για λύση του Κυπριακού απλούστατα δεν υπάρχει, δεν υπήρξε, και δεν θα υπάρξει στο άμεσο και προσεχές μέλλον.

Δεύτερο: Το σκηνικό στην περιοχή καθορίζεται επίσης και από την μαζική είσοδο του λαϊκού παράγοντα στις αραβικές εξεγέρσεις του 2011 με όλες του τις αντιφάσεις, καθώς και την μετέπειτα αιματηρή καταστολή του. Η συνωμοσιολογική θεώρηση που αντικρύζει το σκηνικό της πλατείας Ταχρίρ στο Κάιρο ως προϊόν μιας επικοινωνιακής πλάνης, αγνοεί τη βασική αιτία των εξεγέρσεων που δεν ήταν άλλη από την εξάπλωση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης στην περιοχή. Ήταν αυτή που έθεσε σε αμφισβήτηση το κυρίαρχο μοντέλο του νεοφιλελεύθερου, αυταρχικού και διαδοχικού κράτους, μέσω μιας ραγδαίας αύξησης της τιμής στα είδη πρώτης ανάγκης.

Το ότι οι εξεγέρσεις είχαν ενδυναμώσει πρωτίστως τους Ισλαμιστές, οι οποίοι υπήρξαν για δεκαετίες η πιο εδραιωμένη επίσημη αντιπολίτευση, καθώς και η ρητορική υποστήριξη προς αυτές από δυτικές πρωτεύουσες, έχει χρησιμοποιηθεί ως απόδειξη ήταν σκηνοθετημένες «πολύχρωμες επαναστάσεις»!  Η προσέγγιση αυτή όμως υπερτιμά την ικανότητα της Δύσης να καθορίζει τα γεγονότα. Αγνοεί επίσης, ότι μια αντεπανάσταση μπορεί να πάρει μια πληθώρα μορφών. Από την άμεση καταστολή όπως το Μπαχρέιν, μέχρι την υποκλοπή των συνθημάτων της για αλλότριους σκοπούς.

Τα αυταρχικά ά κράτη τύπου Άσαντ και Σίσι  έχουν σαν αγαπημένο τους εχθρό τους Ισλαμιστές, και αντίστροφα. Είναι η αμοιβαία αυτή ανάγκη που επιτρέπει και στα δυο τη νομιμοποίηση στα μάτια αυτών που θέλουν να εξουσιάσουν. Αυτό που φοβούνται όμως και οι δύο, είναι τον υποκειμενικό παράγοντα που  μπορεί να εκφράσει την αντικειμενική πραγματικότητα της εξέγερσης. Φοβούνται την Αριστερά, της οποίας η παρουσία στον αραβικό κόσμο δεν είναι τόσο αδύνατη, όπως θέλουν κάποιοι μοιρολατρικά να πιστεύουν. Οι αραβικές εξεγέρσεις μπορεί προς το παρόν να έχουν κοπάσει, τα αίτια τους όμως δεν έχουν εκλείψει. Η όποια προβλεπόμενη σταθερότητα είναι κτισμένη στην άμμο.

Τρίτο: Μια πραγματική σταθερότητα στην περιοχή, από την οποία θα εξαρτηθεί και μια βιώσιμη λύση του Κυπριακού, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς μια δίκαιη επίλυση του Παλαιστινιακού ζητήματος, το οποίο δεν αποτελεί απλά ζήτημα κατοχής, αλλά και ζήτημα απαρτχάιντ, εποικισμού και συνεχιζόμενης εθνοκάθαρσης. Η αλληλεγγύη με τον παλαιστινιακό λαό υπήρξε για δεκαετίες βασικός πυλώνας αυτοπροσδιορισμού της κυπριακής Αριστεράς. Αν και ρητορικά αυτό παραμένει, η συναίνεση εντούτοις όλων των ελληνοκυπριακών δυνάμεων – συμπεριλαμβανομένης και της επίσημης Αριστεράς – γύρω από τη σύμπραξη με το Τελ Αβίβ για εξόρυξη υδρογονανθράκων αποτελεί στην πράξη σαφή αποχώρηση από μια στάση αλληλεγγύης με τον παλαιστινιακό λαό. Ας μην ξεχνάμε επίσης και το αποτρόπαιο παράδειγμα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που ξεκίνησε με υποσχέσεις τερματισμού της στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ και κατέληξε να αναγνωρίζει τα Ιεροσόλυμα ως πρωτεύουσα του σιωνιστικού κράτους, πράγμα που ούτε οι ΗΠΑ, η Γερμανία και η Βρετανία είχαν τολμήσει ποτέ να κάνουν. Η ρητορική αλληλεγγύη, αντιμέτωπη με το «εθνικό συμφέρον», προσκρούει σε όρια.

Ας μην κοροϊδευόμαστε λοιπόν: Ο πλούτος του φυσικού αερίου πολύ απλά δεν θα βοηθήσει την ειρήνη στην Κύπρο, για τον απλούστατο λόγο ότι αυτός θα οφείλεται  στην στρατηγική πλέον συνεργασία με ένα κράτος-χωροφύλακα και καταπιεστή ενός ολόκληρου λαού. Και χωρίς μια δίκαιη επίλυση του Παλαιστινιακού, τα σενάρια περί του φυσικού αερίου ως καταλύτη μιας βιώσιμης ειρήνης στην Κύπρο και σταθερότητας στην περιοχή, θα παραμείνουν σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Αντίθετα, κάτι τέτοιο θα εντάξει την Κύπρο στις διαμάχες της ευρύτερης περιοχής, καθιστώντας την στόχο, χωρίς να αναφέρουμε καν τις οικολογικές συνέπειες.

Μια δίκαιη επίλυση του Κυπριακού δεν μπορεί να διαχωριστεί από μια ριζοσπαστική ανατροπή των κυρίαρχων σχέσεων εξουσίας στη Μέση Ανατολή, είτε αυτές ονομάζονται ιμπεριαλισμός, δικτατορία ή, ακόμα, εθνοκρατική «δημοκρατία» αλά Ισραήλ. Και αυτό γιατί η Μέση Ανατολή όχι μόνο δεν είναι περιοχή που γειτονεύει  με την Κύπρο, αλλά  θέλοντας και μη, η Κύπρος αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της. Το Κυπριακό ως εθνοτική διένεξη έχει τις ρίζες του στην ίδια ιστορική συγκυρία με το Παλαιστινιακό, το Κουρδικό και άλλα φλέγοντα ζητήματα: την κατάρρευση της πολυπολιτισμικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την παράλληλη διείσδυση της περιοχής από τον ιμπεριαλισμό.

Με τη διατύπωση αυτή δεν θέλω να ενισχύσω την απαισιοδοξία και τον μηδενισμό. Θέλω όμως να τονίσω, ότι ο δρόμος της κυπριακής Αριστεράς για έξοδο από τη σημερινή της ιδεολογική και στρατηγική κρίση περνά και μέσα από την ανάπτυξη της δικής της αφήγησης, καθώς και της ενσωμάτωσης της συζήτησης για το Κυπριακό στο πλαίσιο της ευρύτερης γεωγραφίας. Πώς θα μοιάζει κάτι τέτοιο, εναπόκειται σε όλους μας να το οραματιστούμε. Αυτό που είναι σίγουρο όμως, είναι ότι κάτι τέτοιο προϋποθέτει την οριστική ρήξη με την χρεωκοπημένη λογική της ρεαλπολιτίκ, καθώς και την έμπρακτη ανάπτυξη μια διεθνιστικής προοπτικής.

 

ΚΑΘΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ 11ης ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ


Nazi-free-zone129

 

 

 

 

Η φασιστική απειλή σήμερα γυροφέρνει ολόκληρη την Ευρώπη. Στην Ελλάδα η νεοναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής συγκέντρωσε στις τελευταίες ευρωεκλογές το 9,4% της ψήφου (ενώ το 2009 μόλις που εξασφάλισε ένα 0,46%). Στην Κύπρο, η αδελφή οργάνωσή της, το ΕΛΑΜ, συγκεντρωτικά έλαβε το 2,7% (σε σύγκριση με 0,22% το 2009), ενώ στην επαρχία Πάφου το ποσοστό του εκτινάχτηκε στο 6,8%.

Είναι πια γενικά παραδεκτό ότι αυτό συμβαίνει πάνω στο έδαφος της οικονομικής κρίσης. Αυτό που δεν αναφέρεται συχνά είναι πως σε αυτή την εξέλιξη συνέδραμαν διάφοροι «opinion shapers», μέρος του πολιτικού κατεστημένου, των ΜΜΕ και «διανοούμενοι» σχολιαστές.

Ζούμε στην εποχή της γενικευμένης λιτότητας. Μια εποχή που άρχισε πριν πέντε χρόνια, δηλ. πολύ πριν γίνει ορατό στους «κοινούς θνητούς» το ναυάγιο των τραπεζών. Η αυλαία της μετωπικής επίθεσης κατά του βιοτικού επιπέδου των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων άνοιξε με παράγοντες της Δεξιάς και των ΜΜΕ να επιστρατεύουν ρατσιστικά επιχειρήματα του τύπου: «Η κυβέρνηση Χριστόφια στερεί τους Ελληνοκύπριους για να δίνει αλόγιστα στους μετανάστες και τους Τουρκοκύπριούς».

Σήμερα είναι φανερό στον κάθε μη-πωρωμένο ρατσιστή ότι ο πραγματικός στόχος εκείνης της έκρηξης ρατσισμού ήταν η γενικευμένη λιτότητα, ήμασταν ΟΛΟΙ εμείς. Και να μη ξεχνούμε ότι η ρατσιστική αυτή έκρηξη βάδιζε από την αρχή χέρι-χέρι με τον αντιακελισμό.

Στο όνομα της λιτότητας, πολιτικοί όπως ο Ζαχαρίας Κουλίας, ο Ανδρέας Θεμιστοκλέους και ο Γιώργος Βαρνάβα, και δημοσιογράφοι-ΜΜΕ όπως ο Χρύσανθος Τσουρούλης, ο Μάριος Δημητρίου και το συγκρότημα ΔΙΑΣ, δεν δίστασαν να υπονομευόσουν το μέλλον της δημοκρατίας, λιπαίνοντας με ξενοφοβία και αντικομμουνισμό το έδαφος για το νεοναζιστικό ΕΛΑΜ.

Μετά την αιματηρή επίθεση ακροδεξιών και νεοναζιστών ενάντια στο Rainbow Festival της ΚΙΣΑ στη Λάρνακα τον Δεκέμβριο του 2010, ο X. Τσουρούλης κατηγορούσε οργίλος την Αριστερά (στο πρόσωπο του Ν. Τριμικλινιώτη) ότι «επιδιώκει την ποινικοποίηση της ελευθερίας της άποψης και καταστολή στοιχειωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων». Για να συμπληρώσει ο «μετριοπαθής» Τ. Μιτσόπουλος ότι: «Αν αντιμετωπίζονταν τα ακραία φαινόμενα μέσα από την ποινικοποίηση και εγώ ως βουλευτής και το κόμμα μου ως ΔΗΣΥ θα είχαμε ταχθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο υπέρ της απαγόρευσης της δραστηριότητας των κομμουνιστικών κομμάτων»! (Σημερινή 16/12/2010)

Έτσι, στο όνομα της «στοιχειώδους δημοκρατίας», άνοιξαν το δρόμο σε αυτούς που θέλουν να εξαλείψουν κάθε ίχνος δημοκρατίας, σε αυτούς που κατά τις μέρες αμέσως μετά το Μαρί αλώνιζαν και προσηλύτιζαν έξω από το Προεδρικό.

Ως ο εκπρόσωπος της άρνησης της άγριας και αυθαίρετης λιτότητας, αλλά και ως ο κατεξοχήν εκπρόσωπος της αντιεθνικιστικής, αντιρατσιστικής ιδεολογίας στα δημόσια πράγματα – τιμή που κέρδισε και με τη «βοήθεια» των δεξιών του αντιπάλων – το ΑΚΕΛ αντιμετωπίστηκε από τους νεοφιλελεύθερους «μεταρρυθμιστές» ως ο βολικός σάκος του μποξ για να πλήξουν, μετά τους μετανάστες και τους αιτητές πολιτικού ασύλου, τους ντόπιους άνεργους και εργαζόμενους, τους συνταξιούχους και μαθητές, τους μικρομαγαζάτορες και αγρότες.

Στις 15 Οκτώβρη είχαμε το πιο πρόσφατο κρούσμα της αποθράσυνσης των νεοναζιστών εγκληματιών, όταν αποπειράθηκαν να κάψουν τα κεντρικά γραφεία της ΕΔΟΝ στη Λεμεσό.

Γι αυτό θεωρούμε καθήκον κάθε δημοκράτη – ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης – να συμμετέχει στη αντιφασιστική κινητοποίηση που καλεί το ΑΚΕΛ στις 11 Νοέμβρη στη Λευκωσία, για να δώσουμε ένα ηχηρό μήνυμα στους φασίστες του ΕΛΑΜ, αλλά και σε όλους αυτούς που με το αντικομμουνιστικό-ρατσιστικό-ξενοφοβικό τους κοκτέιλ τους στρώνουν τον δρόμο.

ΑΝΑΤΡΟΠΗ – https://anatropimag.wordpress.com/