ΚΑΘΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ 11ης ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ


Nazi-free-zone129

 

 

 

 

Η φασιστική απειλή σήμερα γυροφέρνει ολόκληρη την Ευρώπη. Στην Ελλάδα η νεοναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής συγκέντρωσε στις τελευταίες ευρωεκλογές το 9,4% της ψήφου (ενώ το 2009 μόλις που εξασφάλισε ένα 0,46%). Στην Κύπρο, η αδελφή οργάνωσή της, το ΕΛΑΜ, συγκεντρωτικά έλαβε το 2,7% (σε σύγκριση με 0,22% το 2009), ενώ στην επαρχία Πάφου το ποσοστό του εκτινάχτηκε στο 6,8%.

Είναι πια γενικά παραδεκτό ότι αυτό συμβαίνει πάνω στο έδαφος της οικονομικής κρίσης. Αυτό που δεν αναφέρεται συχνά είναι πως σε αυτή την εξέλιξη συνέδραμαν διάφοροι «opinion shapers», μέρος του πολιτικού κατεστημένου, των ΜΜΕ και «διανοούμενοι» σχολιαστές.

Ζούμε στην εποχή της γενικευμένης λιτότητας. Μια εποχή που άρχισε πριν πέντε χρόνια, δηλ. πολύ πριν γίνει ορατό στους «κοινούς θνητούς» το ναυάγιο των τραπεζών. Η αυλαία της μετωπικής επίθεσης κατά του βιοτικού επιπέδου των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων άνοιξε με παράγοντες της Δεξιάς και των ΜΜΕ να επιστρατεύουν ρατσιστικά επιχειρήματα του τύπου: «Η κυβέρνηση Χριστόφια στερεί τους Ελληνοκύπριους για να δίνει αλόγιστα στους μετανάστες και τους Τουρκοκύπριούς».

Σήμερα είναι φανερό στον κάθε μη-πωρωμένο ρατσιστή ότι ο πραγματικός στόχος εκείνης της έκρηξης ρατσισμού ήταν η γενικευμένη λιτότητα, ήμασταν ΟΛΟΙ εμείς. Και να μη ξεχνούμε ότι η ρατσιστική αυτή έκρηξη βάδιζε από την αρχή χέρι-χέρι με τον αντιακελισμό.

Στο όνομα της λιτότητας, πολιτικοί όπως ο Ζαχαρίας Κουλίας, ο Ανδρέας Θεμιστοκλέους και ο Γιώργος Βαρνάβα, και δημοσιογράφοι-ΜΜΕ όπως ο Χρύσανθος Τσουρούλης, ο Μάριος Δημητρίου και το συγκρότημα ΔΙΑΣ, δεν δίστασαν να υπονομευόσουν το μέλλον της δημοκρατίας, λιπαίνοντας με ξενοφοβία και αντικομμουνισμό το έδαφος για το νεοναζιστικό ΕΛΑΜ.

Μετά την αιματηρή επίθεση ακροδεξιών και νεοναζιστών ενάντια στο Rainbow Festival της ΚΙΣΑ στη Λάρνακα τον Δεκέμβριο του 2010, ο X. Τσουρούλης κατηγορούσε οργίλος την Αριστερά (στο πρόσωπο του Ν. Τριμικλινιώτη) ότι «επιδιώκει την ποινικοποίηση της ελευθερίας της άποψης και καταστολή στοιχειωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων». Για να συμπληρώσει ο «μετριοπαθής» Τ. Μιτσόπουλος ότι: «Αν αντιμετωπίζονταν τα ακραία φαινόμενα μέσα από την ποινικοποίηση και εγώ ως βουλευτής και το κόμμα μου ως ΔΗΣΥ θα είχαμε ταχθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο υπέρ της απαγόρευσης της δραστηριότητας των κομμουνιστικών κομμάτων»! (Σημερινή 16/12/2010)

Έτσι, στο όνομα της «στοιχειώδους δημοκρατίας», άνοιξαν το δρόμο σε αυτούς που θέλουν να εξαλείψουν κάθε ίχνος δημοκρατίας, σε αυτούς που κατά τις μέρες αμέσως μετά το Μαρί αλώνιζαν και προσηλύτιζαν έξω από το Προεδρικό.

Ως ο εκπρόσωπος της άρνησης της άγριας και αυθαίρετης λιτότητας, αλλά και ως ο κατεξοχήν εκπρόσωπος της αντιεθνικιστικής, αντιρατσιστικής ιδεολογίας στα δημόσια πράγματα – τιμή που κέρδισε και με τη «βοήθεια» των δεξιών του αντιπάλων – το ΑΚΕΛ αντιμετωπίστηκε από τους νεοφιλελεύθερους «μεταρρυθμιστές» ως ο βολικός σάκος του μποξ για να πλήξουν, μετά τους μετανάστες και τους αιτητές πολιτικού ασύλου, τους ντόπιους άνεργους και εργαζόμενους, τους συνταξιούχους και μαθητές, τους μικρομαγαζάτορες και αγρότες.

Στις 15 Οκτώβρη είχαμε το πιο πρόσφατο κρούσμα της αποθράσυνσης των νεοναζιστών εγκληματιών, όταν αποπειράθηκαν να κάψουν τα κεντρικά γραφεία της ΕΔΟΝ στη Λεμεσό.

Γι αυτό θεωρούμε καθήκον κάθε δημοκράτη – ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης – να συμμετέχει στη αντιφασιστική κινητοποίηση που καλεί το ΑΚΕΛ στις 11 Νοέμβρη στη Λευκωσία, για να δώσουμε ένα ηχηρό μήνυμα στους φασίστες του ΕΛΑΜ, αλλά και σε όλους αυτούς που με το αντικομμουνιστικό-ρατσιστικό-ξενοφοβικό τους κοκτέιλ τους στρώνουν τον δρόμο.

ΑΝΑΤΡΟΠΗ – https://anatropimag.wordpress.com/

 

BLAME ΤHE GAME!


(Το κείμενο αρχικά δημοσιεύτηκε στις 12 Αυγούστου 2014 στο http://cyprusnews.eu/dafnos-oikonomou/2375191)

Του Αλμπέρτο Φλωρεντίν[1]

Τα τελευταία τρία χρόνια η δεξιά στην Κυπριακή Δημοκρατία [στη συνέχεια Κ.Δ.] διεξάγει ένα μακρόσυρτο Blame Game, κατηγορώντας την αριστερά για την οικονομική κρίση στην Κ.Δ .  H υιοθετημένη από τα ΜΜΕ μετάφραση της κοφτής και εκφραστικής αγγλικής φράσης Blame Game, που χρησιμοποιείται στο σχολιασμό των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό, είναι «Παιχνίδι Επίρριψης  Ευθυνών». Η έκφραση Blame The Game λοιπόν μεταφράζεται με την άκομψη και ακατάλληλη για τίτλο πρόταση «Επιρρίψτε Ευθύνες στο Παιχνίδι».  (όπου το «Παιχνίδι» είναι ο καπιταλισμός[2].)

Δυστυχώς ο διάβολος βρίσκεται στις λεπτομέρειες ή, σε αυτή την περίπτωση, θαμμένος κάτω από ένα βουνό bullshit[3], και έτσι ένα απλό θέμα γέννησε ένα ιδιαίτερα μεγάλο άρθρο.  Για να δείτε αν σας ενδιαφέρει αρκετά ώστε να μπείτε στο κόπο να διαβάσετε το υπόλοιπο, ορίστε μια σύντομη…

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Στη πρώτη δημοσκόπηση του ΡΙΚ για τις τελευταίες ευρωεκλογές υπάρχει ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα [4]μόνο ένας στους πέντε ψηφοφόρους του ΑΚΕΛ θεωρεί ως μια από τις αιτίες της οικονομικής κρίσης στη Κ. Δ.  την διεθνή οικονομική κρίση και τη κρίση της ευρωζώνης

Θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο.  Θα έπρεπε εννέα στους δέκα Ακελικούς (ή μια παρόμοια αναλογία) να θεωρούσαν, όπως εξάλλου θεωρεί το ΑΚΕΛ και οι περισσότεροι εκτός  Κύπρου σχολιαστές, ως την κύρια αιτία την διεθνή οικονομική κρίση και τη κρίση της ευρωζώνης.  Αυτό που δείχνει το «ανάποδο» αποτέλεσμα της δημοσκόπησης είναι την επιτυχία του ανελέητου Blame Game της δεξιάς, του «για όλα φταίει η διακυβέρνηση Χριστόφια». 

Η διεξαγωγή του BLAME GAME  από τη δεξιά δεν ήταν απλά ένα προεκλογικό τέχνασμα. Είναι ένα διαχρονικό πρόγραμμα που έχει απώτερο στόχο την αποενοχοποίηση του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος και των προασπιστών του από τις ευθύνες τους για την οικονομική κρίση παγκόσμια αλλά και τοπικά, όπως και την εξασθένιση της αντίστασης των εργαζομένων στην λιτότητα[5].

Ποιους περιλαμβάνει  ο χαρακτηρισμός «δεξιά»; Προσπαθούν να μας πείσουν ότι δήθεν δεν είναι πια ούτε χρήσιμη ούτε εύκολη η ταξινόμηση των πολιτικών δυνάμεων σε δεξιές και αριστερές, για παράδειγμα με τις προτάσεις για «οριζόντια ψηφοφορία»[6]  .  Για τις ανάγκες πάντως αυτού του άρθρου ( και όχι μόνο) το κριτήριο σήμερα είναι απλό: δεξιοί είναι όσοι παίζουν αυτό το Blame Game.  Αριστεροί είναι όλοι όσοι εναποθέτουμε την ευθύνη στις οικονομικές ελίτ και το καπιταλιστικό παιχνίδι, εμείς που Blame Τhe Game.

Η έκταση του Blame Game φαίνεται από την εμμονή στην «τιμωρία» για την «ικανοποίηση του αισθήματος δικαίου του λαού».[7]  Εμφανίστηκαν τελευταία και ύποπτοι εκτός στρατοπέδου της αριστεράς, πχ ο Βγενόπουλος της πρώην Λαϊκής.  Σε μερικούς από αυτούς, αξίζει πράγματι η φυλακή, όπως όμως θα άξιζε και σε πολλούς από τους όψιμους δεξιούς  κατήγορους τους.  Το σημαντικό είναι πως σε κάθε περίπτωση, πίσω από τις δήθεν μαχητικές πόζες με τις οποίες το δεξιό κατεστημένο εμφανίζεται ως ανεξάρτητος τιμωρός, κρύβεται μια συνειδητή προσπάθεια δημιουργίας αποδιοπομπαίων τράγων με όλα τα μέσα, στην οποία εξευτελίζει όχι μόνο τους διάφορους οικονομολόγους του που μας φτυαρίζουν καθημερινά bullshit, αλλά ακόμα και επιφανείς νομικούς και δικαστικούς που εκφέρουν και αυτοί παρόμοιου επιπέδου δημόσιο λόγο. 

Για να παραφράσω το γνωμικό, το ΑΚΕΛ είναι το σαμάρι που το δέρνουν για να πονέσει ο γάιδαρος, δηλαδή για να φθείρουν τις πολιτικές και ιδεολογικές αντιστάσεις των εργαζόμενων στην λιτότητα.  Δεν είναι τυχαίο ότι το διάλεξαν ως τον βασικό αποδιοπομπαίο τράγο.  Δεν είναι μόνο επειδή το ΑΚΕΛ πήρε την εξουσία ταυτόχρονα με το ξέσπασμα της διεθνούς οικονομικής κρίσης, οπότε η δεξιά μπορεί να χρησιμοποιήσει εναντίον του ένα τελείως ανόητο αλλά σχετικά πειστικό επιχείρημα: εσύ κυβερνούσες όταν ήρθε η καταστροφή, άρα εσύ φταις.  Ο βασικός λόγος είναι ότι το ΑΚΕΛ είναι το κόμμα που λέει αυτό που όλοι εκτός από την ντόπια δεξιά  το έχουν τούμπανο:  Ότι  ένοχοι είναι το κυπριακό τραπεζικό κατεστημένο, η κρίση χρέους της Ευρωζώνης, η κρίση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος του 2007-2008, και η διεθνής οικονομική κρίση που την ακολούθησε. 

Οι δεξιοί πολιτικοί φτάνουν στο σημείο να αυτοκατηγορούνται: «πρέπει όλοι εμείς οι πολιτικοί να αλλάξουμε».  Πάλι αναζητούν με αγωνία ενόχους παίκτες – ακόμα και τους εαυτούς τους, μαζί με αόριστες υποσχέσεις να «προσπαθήσουν να αλλάξουν» – ώστε να μείνει στο απυρόβλητο το ίδιο το παιχνίδι, ο καπιταλισμός.  Διότι αν θεωρηθούν ένοχοι ο ένας ή ο άλλος τοπικός πολιτικός, θεσμικός ή οικονομικός παίκτης, μπορεί να ελπίζει κανείς ότι θα είναι αρκετό αυτοί να συνετισθούν, να ελεγχτούν, να αντικατασταθούν, να τιμωρηθούν.  Όσο όμως γίνεται κατανοητό σε περισσότερα θύματα της λιτότητας πως ο πραγματικός ένοχος είναι το διεθνές παιχνίδι του καπιταλισμού – μια ελάχιστη μειοψηφία να ελέγχει τη παραγωγή με σκοπό το κέρδος, αντί για τον δημοκρατικό οικονομικό σχεδιασμό για ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών – τόσο αδυνατίζει η ανοχή των εργαζομένων στο να γίνουν θυσία στο βωμό της επιδιόρθωσης και συνέχισης της λειτουργίας ενός συστήματος τόσο αφερέγγυου και χρεωκοπημένου όσο και οι τράπεζες του. 

Και τότε αντίο στην ευκολία πιστής εφαρμογής του μνημονίου και των διαρθρωτικών αλλαγών για χάρη της λιτότητας.

ΑΠΟΧΗ

Την βραδιά των ευρωεκλογών ο Αβέρωφ Νεοφύτου πανηγυρίζει στην οθόνη του ΡΙΚ:

«Ο ΔΗΣΥ κατέγραψε το υψηλότερο ποσοστό στις ευρωεκλογές.  Αυτό επιβεβαιώνει πως ο ΔΗΣΥ έχει την πιο συγκροτημένη ρεαλιστική και αξιόπιστη πρόταση για να διασφαλίσουμε την ευρωπαϊκή μας πορεία και να βγούμε από την κρίση.  … οι πολίτες εμπιστεύονται τη συνετή και υπεύθυνη πολιτική που λέει σκληρές αλήθειες, για αυτά που πρέπει να γίνουν.» 

Μωρέ επιβεβαίωση! Υπολογίζοντας την αποχή, και αφού αφαιρέσουμε την ψήφο των τουρκοκύπριων, μόνο το 17.5%, δηλαδή περίπου ένας στους έξι, έδειξε με την ψήφο του την εμπιστοσύνη στην πολιτική του ΔΗΣΥ και την ανοχή του στις «σκληρές αλήθειες» ότι πρέπει να κατεβάσουν τα βρακιά των εργαζόμενων και να χαϊδέψουν όσο ποτέ άλλοτε τους «επενδυτές» και την «επιχειρηματικότητα». Οι άλλοι πέντε όχι.

Για τον Αβέρωφ όμως αυτό δεν είναι πρόβλημα αφού στην ίδια ανακοίνωση θυμάται την αποχή μόνο για να μας πει από πάνω «εγώ καλά σας τα έλεγα»:

«[η αποχή] επιβεβαιώνει την απώλεια αξιοπιστίας της πολιτικής όπως γινόταν μέχρι σήμερα σε σημαντικό μέρος της κοινωνίας μας.  Αυτή τη πραγματικότητα τονίζω συνεχώς παρά τις επικρίσεις που δέχομαι γι’ αυτό.» 

Πολλοί πολιτικοί παρακαλούσαν «γενναιόδωρα» προς όλες τις κατευθύνσεις: «ψηφίστε όποιον θέλετε, ψηφίστε τους άλλους, μόνο ψηφίστε».  Όμως το ότι πολύς κόσμος δεν πείστηκε πως με τις αστικές εκλογές αποκτά φωνή και συμμετέχει στις αποφάσεις για το μέλλον του είναι ΚΑΛΟ ΠΡΑΓΜΑ. H συμπεριφορά των ΜΜΕ, ιδιαίτερα τα τελευταία τρία χρόνια, κάνει τις εκλογές να μοιάζουν με αγώνα δρόμου στον οποίο άλλοι τρέχουν ξυπόλητοι και άλλοι με τα πιο ακριβά υποδήματα, αλλά στο τέλος ανακοινώνονται με κάθε σοβαρότητα η σειρά και οι χρόνοι τερματισμού ως αντικειμενική απόδειξη του ποιοι είναι καλύτεροι αθλητές. Η εξίσωση της συμμετοχής στις εκλογές με την συλλογική δράση και την συμμετοχή στα κοινά, και της αποχής με την απάθεια[8] είναι ακόμα μια μπούρδα ανάμεσα στις πολλές που σερβίρονται.  Η συμμετοχή σε μια απεργία, ακόμα και μικρή και «στενά συντεχνιακή», ή σε μια διαδήλωση ενάντια στη λιτότητα είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, σημαντικοί τρόποι συμμετοχής στα κοινά και στις αποφάσεις που μας αφορούν.  Το ότι κάποιοι ψηφοφόροι αποφάσισαν αποχή παρά να ψηφίσουν ξανά τα δεξιά κόμματα τους ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟ.

Το ΑΚΕΛ, αντίθετα με τους δεξιούς, δεν μιλούσε γενικά για την ανάγκη συμμετοχής στις εκλογές. Απευθύνονταν συγκεκριμένα στους αριστερούς που φλέρταραν με την αποχή. Και τους καλούσε να μην επιτρέψουν το ΔΗΣΥ να παρουσιάσει το αποτέλεσμα ως επιδοκιμασία της «σωτηρίας της οικονομίας» από το ίδιο, όπως και έκανε ο Αβέρωφ με τις δηλώσεις που είδαμε. Φαίνεται ωστόσο πως δεν ήταν λίγοι οι αριστεροί ψηφοφόροι που δεν πείσθηκαν από την προτροπή του ΑΚΕΛ.  Οι ίδιοι αριστεροί δεν ψήφισαν ούτε κάποια άλλη από τις αριστερές επιλογές, δηλαδή τη ΔΡΑΣυ-Eylem ή το τ/κ Σοσιαλιστικό Κόμμα. Αυτό ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟ.

Μπορεί η αποχή να διαψεύδει τον Αβέρωφ. Αλλά η αποχή των αριστερών είναι μια ένδειξη για το πόσο επιτυχημένα έπαιξε η άρχουσα οικονομική και πολιτική ελίτ το…

BLAME GAME

Συνηθίσαμε την χρήση του όρου στο Κυπριακό.  Όμως το πιο ανελέητο και χοντρό παιχνίδι επίρριψης ευθυνών (όπως ανέμενε τον Απρίλη του 2013 ο Economist[9]) παίχτηκε και παίζεται από την δεξιά στην οικονομία. Την επιτυχία των στόχων αυτού του blame game, ακόμα και στους αριστερούς, μετράει η κάρτα της δημοσκόπησης του ΡΙΚ.  

all you need is τιμωρία

Το Blame game ξεπερνά τις πρακτικές της πολιτικής εξουδετέρωσης και φτάνει στις απειλές για προσαγωγή στα δικαστήρια του ίδιου του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας[10]. Παρόλο που το μέγεθος της ευθύνης των τραπεζών και τραπεζιτών έχει αρχίσει πια να γίνεται πλατιά κατανοητό, ωστόσο ο πρόσφατα διορισμένος από τον Αναστασιάδη Γενικός Εισαγγελέας σε συνέντευξη του στο Φιλελεύθερο, συνεχίζει να απειλεί με «άρση της ασυλίας του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας για ενδεχόμενες ευθύνες … για την κατάρρευση της οικονομίας»[11] Και αυτά ενώ κανείς δεν τολμά αυτό που είναι πια προφανές, να ζητηθεί η παραπομπή στη δικαιοσύνη του Προέδρου Αναστασιάδη.  Για παράδειγμα σε σχέση με τις υποψίες για προνομιακή πληροφόρηση για το κούρεμα.

Η «τιμωρία» πλασάρεται ως η αποτελεσματικότερη θεραπεία[12] για τα προβλήματα της κυπριακής κοινωνίας.  Ακραίο και γελοίο παράδειγμα η ανακήρυξη της «τιμωρίας» ως την αναγκαία και ικανή συνθήκη για την εξαφάνιση της ναζιστικής απειλής! Όπως είπε σε τηλεοπτική συζήτηση για τους κινδύνους από τις ακροδεξιές οργανώσεις[13] ο Δημήτρης Παπαδάκης της ΕΔΕΚ:

«για να αποκλείσουμε παντελώς τέτοια φαινόμενα θα πρέπει να οδηγηθούν οι κλέφτες αυτής της κατάντιας στην οποία είμαστε σήμερα, όλοι στα δικαστήρια, να τιμωρηθούν, να μη γλυτώσει κανένας, και τότε σας διαβεβαιώ ότι δεν θα υπάρξει ξανά φαινόμενο Χρυσής Αυγής … Όλοι οι κλέφτες να πληρώσουν.»

Για να συμφωνήσει σε αυτά και ο Γιώργος Περδίκης, λέγοντας ότι η ατιμωρησία είναι  «το πραγματικό πρόβλημα και το αίτιο της δημιουργίας και της εξάπλωσης» των  «ακραίων φασιστικών εθνικιστικών ή και αριστερίστικων [αποτελούν και αυτά, και πούντα,  απειλή για τον ριζοσπάστη Περδίκη;!] κινημάτων» και ότι «θα συμφωνήσω και θα επιβραβεύσω τη θέση που λέει ότι δεν υπάρχει αποτελεσματική πολιτική αντιμετώπιση του φιδιού του ναζισμού και του φασισμού αν δεν υπάρξει τιμωρία και δικαιοσύνη»

Γιατί άραγε η αναβίωση του ακροδεξιού εθνικισμού, ρατσισμού και ναζισμού, εμφανίστηκε και αναπτύχθηκε σχεδόν την ίδια περίοδο σε μια σειρά από ευρωπαϊκές χώρες; Υπάρχει και σε αυτές σχεδόν ταυτόχρονη εμφάνιση επιδημίας οικονομικών εγκλημάτων και ατιμωρησίας;  Ακόμα και έτσι, γιατί αυτή η επιδημία τώρα και όχι πριν 15 ως 30 χρόνια; Αυτό το κείμενο ασχολείται  παρακάτω με παρόμοια ερωτήματα.  Πάντως τα επιχειρήματα των δύο βουλευτών είναι bullshit,  ιδιαίτερα όταν  προέρχονται από τον Παπαδάκη, βουλευτή της ΕΔΕΚ, ενός κόμματος που ο αντιπρόεδρος του Γιώργος Βαρνάβα έχει μεγάλο μέρος της ευθύνης για την διάδοση της ξενοφοβίας, αρκεί να θυμηθούμε την συμμετοχή του, στο πλάι του Κουλία, στην προπαγάνδα των δήθεν υπέρογκων επιδομάτων για τους μετανάστες. 

Δεν εφεύρε η ελληνοκυπριακή δεξιά την τιμωρία ως τη λύση για όλα.  Η στήλη «Ιός» της ελληνικής Ελευθεροτυπίας περιέγραψε από το 2010 το ίδιο φαινόμενο στην Ελλάδα, και αναγνώρισε τη προσπάθεια εφαρμογής της λιτότητας ως την βασική κινητήρια δύναμη του[14]:

«Όσο πιο σκληρά γίνονται τα μέτρα της κυβέρνησης τόσο πληθαίνουν οι φωνές που ζητούν εδώ και τώρα τιμωρία των ‘υπευθύνων’ και απαιτούν ‘να κάτσουν στο σκαμνί οι ένοχοι’. Το σύνθημα δόθηκε από τον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ο οποίος, εκφράζοντας το κοινό αίσθημα, ζήτησε από τον πρωθυπουργό ‘να παταχθούν όλοι αυτοί που πλούτισαν σε βάρος του ελληνικού λαού’, διότι ‘το αίσθημα της ανομίας είναι διαλυτικό μιας δημοκρατικής κοινωνίας’».

Το ίδιο άρθρο διαπιστώνει  ότι η «τιμωρία»:

«που παρουσιάζεται ως πάνδημο αίτημα δεν είναι τίποτα άλλο παρά η συνήθης τακτική του ‘αποδιοπομπαίου τράγου’, η απόδοση δηλαδή σε κάποια μεμονωμένα πρόσωπα από το παρελθόν της ευθύνης για όσα συμβαίνουν σήμερα.»

ένοχος η αριστερά

Στην Κύπρο ωστόσο η μανία τιμωρίας και το Blame Game διαφέρουν κάπως από τα ελληνικά αντίστοιχα. Αντί για «μεμονωμένα πρόσωπα από το παρελθόν» – που υπάρχουν και αυτά – εστιάζει σε έναν μεγάλο πολιτικό χώρο, την αριστερά.  Οι απαιτήσεις για επίρριψη ποινικών ευθυνών και τιμωρία επικεντρώθηκαν από το καλοκαίρι του 2011 στον Χριστόφια [15]. Η δεξιά ελίτ για να στηρίξει αυτή τη προπαγανδιστική τακτική χρησιμοποίησε σημαντικές εφεδρείες. Κινητοποίησε, παρά τον κίνδυνο αποκάλυψης του ρόλου του και φθοράς του, τον «ανεξάρτητο» και «εκτός πολιτικής» θεσμό της δικαιοσύνης.  Επιστρατεύθηκαν νομικοί, δικαστές, εισαγγελείς που λειτούργησαν ως κοινοί προπαγανδιστές των συμφερόντων του κεφαλαίου.

Αρχή έκανε ο Πόλυς Πολυβίου που βρήκε κύριο ένοχο για την έκρηξη στο Μαρί τον τότε πρόεδρο Χριστόφια.[16] Ακολούθησε η διορισμένη από τον Αναστασιάδη τριμελής επιτροπή Πικκή η οποία συμπέρανε, με γλώσσα και ύφος που θυμίζει λαϊκιστή δημαγωγό παρά επιτροπή έγκριτων νομικών, ότι:

«πρώτος και  κύριος υπαίτιος για την κατάσταση στην οποία περιήλθε η οικονομία της  χώρας στα πρόθυρα χρεωκοπίας, είναι ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο  κύριος Χριστόφιας. Αυτός καθόριζε την οικονομική πολιτική του κράτους,  αδιαφορώντας για τις συνέπειες της πολιτικής του στα δημοσιονομικά της  χώρας και σε κάθε πτυχή της οικονομίας. Επέμενε στην επιβολή των θέσεων  του, αγνοώντας συμβουλές και παροτρύνσεις από ειδήμονες σε θέματα της  οικονομίας ως προς τις συνέπειες των αποφάσεων του. Δεν είχε μέτρο [sic].» 

Για την επικέντρωση στην αριστερά περισσότερα παρακάτω.  Πάντως βασικό στοιχείο του ντόπιου Blame Game, όπως και του Ελληνικού και, είναι λογικό να υποθέσει κανείς, σε άλλα κράτη που κλήθηκαν να πληρώσουν τα σπασμένα της κρίσης οι εργαζόμενοι, είναι…

ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΡΙΣΗ; ΑΜΠΡΑ ΚΑΤΑΜΠΡΑ ΠΟΥΦ!

Ελάχιστη γνώση της διεθνούς πραγματικότητας φτάνει για να αναρωτηθεί κανείς πως συμβιβάζεται η ολοκληρωτική ενοχή της Αριστεράς στη Κ. Δ. με την παγκόσμια οικονομική ιστορία των τελευταίων εφτά χρόνων.  Η δήλωση που στις 22/8/2013 επιχείρησε ο Δημήτρης Χριστόφιας να διαβάσει στην «Ερευνητική Επιτροπή για την Οικονομία» [17] αρχίζει με μια παρόμοια παρατήρηση και μια σύντομη περιγραφή των διεθνών αυτών εξελίξεων:

«Η κατανόηση της κατάστασης στην οποία βρέθηκε η Κύπρος σήμερα, επιβάλλει την ύπαρξη σφαιρικής γνώσης για την κατάσταση της παγκόσμιας και ευρωπαϊκής οικονομίας, της οποίας η κυπριακή οικονομία είναι αναπόσπαστο μέρος. Αν δεν γίνει αυτό, τότε η όποια συζήτηση για την κατάσταση της κυπριακής οικονομίας παραμένει ατελής και υποκειμενική, εκτεθειμένη σε παρερμηνείες, λαϊκισμούς και πολιτικές σκοπιμότητες.» … 

«Όταν αναλάμβανα την προεδρία, η παγκόσμια οικονομία εισερχόταν σε κρισιακή φάση. Η κρίση είχε ξεσπάσει στις ΗΠΑ, με τη μορφή της τραπεζικής κρίσης, και αυτή επεκτάθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο. Με ιδιαίτερη οξύτητα επηρεάστηκε η ευρωπαϊκή οικονομία. Στη συνέχεια η τραπεζική κρίση εξελίχθηκε και σε κρίση χρέους και πολλές χώρες με ψηλά ελλείμματα αντιμετωπίζουν τεράστια δημοσιονομικά προβλήματα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, και ειδικά η Ευρωζώνη, αντιμετώπισαν και συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν ιδιαίτερες δυσκολίες ένεκα της κρίσης και των συνεπειών της.»

ΜΙΑ ΑΜΟΡΦΩΤΗ ΔΕΞΙΑ

Στη παραφιλολογία του δεξιού Blame Game κυριαρχεί η «αμορφωσιά» και «ασχετοσύνη» των αριστερών γενικά και ειδικότερα του Δημήτρη Χριστόφια. Κείμενο που προώθησε διαδικτυακά ο Φιλελεύθερος[18] τον χαρακτηρίζει «απόλυτον αχάπαρον».  Η εφημερίδα με την μεγαλύτερη κυκλοφορία στην Κύπρο μας πληροφορεί επίσης ότι το κείμενο «κάνει θραύση στο Facebook και γίνεται share σε χρόνο ντε τε». Kαι τονίζει πως «το ρεζουμέ της ‘κατάθεσης’ του αγνώστου συγγραφέως είναι το εξής: ‘Εμείς φταίμε’».  

Πράγματι, αυτό είναι το ρεζουμέ που ενδιαφέρει τη δεξιά.  Για αυτό ακόμα και μόνη η εισαγωγή στο κείμενο του Χριστόφια προς την Επιτροπή Πικκή δείχνει την ανωτερότητα της μεγάλης πλειοψηφίας των αριστερών αναλύσεων, έστω και μόνο επειδή επιχειρούν να τοποθετήσουν την κρίση στην Κ.Δ. μέσα στο διεθνές της περιβάλλον. Η στάση των δεξιών ελληνοκύπριων μικροαστών και μεσοαστών διανοούμενων, η γενική αποδοχή από όλους τους του δεξιού bullshit, δείχνει την κατάντια τους: παράτησαν εδώ και χρόνια τις πόζες της προγονολατρείας και τώρα πια στέλνουν τα παιδιά τους να σπουδάσουν αντί φιλολογικά μάνατζμεντ και μάρκετιγκ[19].  Ταυτόχρονα η δεξιά ελίτ βάζει και τους υπόλοιπους διανοούμενους της να χρησιμοποιούν τα κόλπα αυτών των «επιστημών» όταν απευθύνονται στον λαουτζίκο. Να από πού προήλθε η υστερία με την οποία επιτέθηκε στον Χριστόφια σύσσωμη η δεξιά[20] μετά την απόπειρα ανάγνωσης του κειμένου.

 «ειδήμονες» ως και νομπελίστες

Σε μια πιο επίσημη έκδοση του χαρακτηρισμού «απόλυτος αχάπαρος», η επιτροπή Πικκή κατηγόρησε τον Χριστόφια ότι αγνοούσε «συμβουλές και παροτρύνσεις από ειδήμονες σε θέματα της  οικονομίας»

Ο κατ’ εξοχήν, ο πρότυπος, iconic «ειδήμων» της δεξιάς, του οποίου το Νόμπελ που πήρε το 2010 εκμεταλλεύτηκε για να δώσει επιστημονικό κύρος στην πολιτική της, είναι βέβαια ο Χριστόφορος Πισσαρίδης.  Να θυμίσουμε ότι επιλέχθηκε για να προτείνει επίσημα τον Αναστασιάδη για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, και ότι στη συνέχεια ο Αναστασιάδης φύλαξε για πρώτη επίσημη δήλωση μετά την εκλογή του την είδηση δημιουργίας συμβουλευτικής επιτροπής για την οικονομία με τον Πισσαρίδη επικεφαλής της.

Η σημασία ενός Νόμπελ στα Οικονομικά είναι αρκετά διαφορετική από αυτή ενός Νόμπελ στη Φυσική ή την Χημεία, και δεν διαφέρει ιδιαίτερα με αυτή του Νόμπελ Ειρήνης, που απονεμήθηκε ακόμα και στον υπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ Henry Kissinger.  Η κατάσταση στην επιστήμη των οικονομικών διαφέρει ριζικά από αυτή σε άλλες επιστήμες.  Και αυτό κυρίως επειδή πολλοί διαπρεπείς οικονομολόγοι –ανάμεσα τους και ο Χριστόφορος Πισσαρίδης – δεν τηρούν τη πιο βασική επιστημονική δεοντολογία, δηλαδή την ειλικρίνεια και εντιμότητα σε θέματα της επιστήμης τους[21]. Παρόλα αυτά δεν κινδυνεύει η προστατευμένη από ισχυρές οικονομικές και πολιτικές ελίτ επιστημονική φήμη τους.  Αυτά είναι θέματα που χρειάζονται διαπραγμάτευση, η οποία όμως δεν χωράει σε αυτό το άρθρο[22].  Μόλις που χωράει εδώ ένα  παράδειγμα που δείχνει το σπρώξιμο κάτω από το χαλί της διαφωνίας διαπρεπών οικονομολόγων με τις θεωρίες «εμείς [δηλαδή η αριστερά] φταίξαμε» της δεξιάς, τις οποίες υποστηρίζει βέβαια και ο Πισσαρίδης[23].  Το ΑΚΕΛ έχει επανειλημμένα αναφέρει τέτοια παραδείγματα.  Όμως αφού ο Νικόλας Παπαδόπουλος είπε παλιότερα για τους οικονομολόγους του ΑΚΕΛ «Όταν και κείνοι θα πάρουν Νόμπελ [όπως ο Πισσαρίδης] θα τους ακούσουμε και εκείνους.»[24]  γι΄ αυτό ταιριάζει να χρησιμοποιηθεί άρθρο[25] ενός νομπελίστα, του Paul Krugman, πολύ γνωστότερου από τον Χ. Πισσαρίδη[26].  Ο τίτλος του λέει ότι λέει και η κυπριακή αριστερά:

«ΉΤΑΝ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΠΟΥ ΕΦΕΡΑΝ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΣΤΟ ΧΕΙΛΟΣ ΤΟΥ ΓΚΡΕΜΟΥ» [IT WAS BANKERS THAT BROUGHT CYPRUS TO THE BRINK]

Ενδιαφέρουν όμως και άλλα που γράφονται στο άρθρο:

«Η ιστορία της Κύπρου μοιάζει φανερά με αυτές της Ισλανδίας και της Ιρλανδίας.

Και στις τρεις περιπτώσεις, πηγή της κρίσης ήταν ένας εκτός ελέγχου τραπεζικός τομέας – αν και φαίνεται ότι, ακόμα και τώρα, δεν το καταλαβαίνουν όλοι αυτό… Έχουμε δει τρία νησιώτικα έθνη γύρω από την Ευρώπη να γίνονται διεθνή τραπεζικά κέντρα τεράστια σε σύγκριση με τα ΑΕΠ τους, και μετά να βρίσκονται σε κρίση επειδή οι εθνικές οικονομίες τους δεν έχουν τους πόρους να διασώσουν αυτά τα μεταστατικά τραπεζικά συστήματα αν κάτι πάει στραβά.  Αυτό, για εμένα τουλάχιστον, δείχνει καθαρά ότι έχουμε ένα θεμελιώδες πρόβλημα με την ίδια την αρχιτεκτονική (για να χρησιμοποιήσω την λέξη της μόδας) του διεθνούς χρηματιστικού συστήματος.»

«… Αυτό που επέτρεψε την εμφάνιση της παγκόσμιας κρίσης του 2008, ήταν η διάβρωση του αποτελεσματικού τραπεζικού ελέγχου…»

«… Υπάρχουν πολλές άλλες πιθανές Κύπριακές Δημοκρατίες στο σημερινό κόσμο [there are plenty of other potential Cypruses out there

Ο Krugman δεν αναφέρεται σε αυτό το άρθρο ούτε στη Κομμουνιστική κυβέρνηση ούτε σε λάθη της.  Όχι πάντως επειδή είναι κομμουνιστής, ο άνθρωπος διατέλεσε, έστω και αν δήλωσε ότι δεν του άρεσε η δουλειά, σύμβουλος του Ρόναλντ Ρήγκαν[27].  Υπάρχει ένας απλός λόγος που δεν θα μπορούσε να υιοθετήσει την γνωστή κατηγορία εναντίον της κυβέρνησης Χριστόφια ότι «δεν πήρε μέτρα έγκαιρα»: ότι ο ίδιος θεωρεί πως «οι εθνικές οικονομίες τους δεν είχαν τους πόρους να διασώσουν αυτά τα μεταστατικά τραπεζικά συστήματα».  Με λίγα λόγια, όσο και να έγδερνες τους εργαζόμενους, δεν θα έφτανε για να σωθούν οι τράπεζες, είτε «έγκαιρα» γδέρνονταν, είτε με καθυστέρηση. 

Ο Krugman επιπλέον προχωράει πέρα από τις Κυπριακές τράπεζες και τους Κύπριους τραπεζίτες, ενοχοποιώντας το «διεθνές χρηματιστικό σύστημα» και αναφέροντας χωρίς περιστροφές ότι η Κ.Δ. δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε θα είναι η τελευταία χώρα με παρόμοια προβλήματα.

Δεν αναφέρω τον Krugman επειδή τον θεωρώ οικονομολόγο που κατέχει τη σωστή θεωρία – κάτι που δεν το νομίζω εξάλλου.  Τον αναφέρω μόνο για να επισημάνω ότι παρόλο το  Νόμπελ του Πισσαρίδη, όταν ο ίδιος και αυτοί που τον χρησιμοποιούν αποκρύπτουν συστηματικά την ύπαρξη διαφορετικών ως και αντίθετων εκτιμήσεων για τις αιτίες και την φύση της κρίσης, από σημαντικότατους οικονομολόγους, δεν συμπεριφέρονται ως επιστήμονες, και χάνουν κάθε δικαίωμα να επικαλούνται τη επιστήμη τους για στήριξη των θέσεων τους.

ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΦΤΗΝΑ ΚΟΛΠΑ

Το ζητούμενο για τη δεξιά ήταν να ρίξει τον προβολέα του Blame Game στην διακυβέρνηση της αριστεράς και ταυτόχρονα να αφήσει στο σκοτάδι το υπόλοιπο ντόπιο και κυρίως διεθνές οικονομικό περιβάλλον.  Επιπλέον έπρεπε αυτά να απευθύνονται στο πιο πλατύ λαϊκό ακροατήριο.

Το μέρος της δημοσκόπησης του ΡΙΚ που βλέπουμε στον πίνακα που ακολουθεί είναι χαρακτηριστικό.  Όπως αναφέρθηκε στην εισαγωγή, οι απαντήσεις στην έκτη ερώτηση, που δείχνουν την αδυναμία αναγνώρισης της σημασίας της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης  ακόμα και από τους ψηφοφόρους της αριστεράς, είναι ο πιο χαρακτηριστικός δείκτης της επιτυχίας των στόχων του δεξιού Blame Game.

Η ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ ΡΙΚ 11 Απρίλη 2014 (συνδυασμένες κάρτες 11 και 12) [28]

ΠΟΙΟΙ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΟΤΙ ΦΤΑΙΝΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΣΗΜΕΡΑ;

Η πρώτη στήλη αφορά το σύνολο των ερωτηθέντων, ενώ οι άλλες σύμφωνα με την δήλωση για το κόμμα που υποστηρίζουν οι ερωτηθέντες

ΣΥΝΟΛΟ

ΔΗΣΥ

ΑΚΕΛ

ΔΗΚΟ

ΕΔΕΚ

  1. Η κυβέρνηση Χριστόφια που δεν πήρε μέτρα έγκαιρα

64%

82%

40%

74%

66%

  1. Η κυβέρνηση Αναστασιάδη για τις διαπραγματεύσεις που έκανε

38%

25%

43%

45%

42%

  1. Τα κόμματα που δεν επηρέασαν την κυβέρνηση

27%

21%

27%

36%

22%

  1. Η απόφαση της Βουλής που δεν ενέκρινε την 1η πρόταση για το κούρεμα

17%

18%

15%

15%

16%

  1. Οι τράπεζες με την συμπεριφορά τους

56%

53%

63%

51%

62%

  1. Η παγκόσμια και η Ευρωπαϊκή οικονομική κρίση

13%

8%

21%

12%

4%

 

Όμως οι ίδιες οι κάρτες 11 – 12 του «δομημένου ερωτηματολόγιου» της δημοσκόπησης αποτελούν ταυτόχρονα και χτυπητό παράδειγμα πως  η πολιτική, η προπαγάνδα του ταξικού πόλεμου, φοράει τον μανδύα της επιστήμης [29]. Η δημοσκόπηση σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε από το μεγαλύτερο ιδιωτικό πανεπιστήμιο της Κύπρου.  Ωστόσο οι επιλογές 1 και 2 του πίνακα παραβιάζουν τις πιο βασικές αρχές της επιστημονικής κατασκευής δομημένων ερωτηματολογίων [30]

Η ερώτηση 1,  «Η κυβέρνηση Χριστόφια που δεν πήρε μέτρα έγκαιρα» έπρεπε τουλάχιστον να είναι διατυπωμένη «που δεν πήρε μέτρα λιτότητας έγκαιρα», διότι μόνο τέτοια μέτρα πάρθηκαν «όχι έγκαιρα», αργότερα.  Κυρίως όμως έπρεπε να υπάρχουν και άλλες επιλογές, όπως «που δεν πήρε μέτρα φορολόγησης του πλούτου», ή «που πήρε τελικά μέτρα λιτότητας», καθώς και «για άλλους λόγους», ώστε να καλύπτει τις σχετικές γνώμες που κυκλοφορούν.  Σωστότερο μάλιστα θα ήταν να υπάρχει η δυνατότητα να επιλεγούν αυτές οι πολλαπλές απαντήσεις μόνο εφόσον κάποιος απαντούσε ότι «έφταιγε η κυβέρνηση Χριστόφια». 

Η ασαφέστατη ερώτηση 3 θα μπορούσε να έχει κάποιο νόημα αν είχε αντικατασταθεί με «τα κόμματα που εμπόδισαν την κυβέρνηση Χριστόφια να πάρει μέτρα φορολόγησης του πλούτου» – για να θυμηθούμε την «κυβερνώσα βουλή» και την απόρριψη των νομοσχέδιων για αύξηση του εταιρικού φόρου και την φορολόγηση της μεγάλης ακίνητης ιδιοκτησίας. 

Στο ίδιο επίπεδο με την 1 είναι και η διατύπωση της επιλογής 2, με προφανή τη πρόθεση να παρουσιαστεί ως μόνη πιθανή ευθύνη της κυβέρνησης Αναστασιάδη «οι διαπραγματεύσεις». 

Οι κάρτες αυτές δείχνουν πως ακόμα και αυτή η πανεπιστημιακή δημοσκόπηση διεξάγει το Blame Game με το κάλυμμα της επιστημονικής έρευνας.

πως έγινε «αυταπόδεικτο» ότι «για όλα φταίει η κυβέρνηση Χριστόφια»

Για να εξαφανιστεί ωστόσο ο ρόλος της διεθνούς οικονομικής κρίσης δεν ήταν αρκετή η συμφωνία της δεξιάς ελίτ και των παπαγάλων της να επαναλαμβάνουν «φταίει κυρίως ο Χριστόφιας». Χρειάζονταν και μια πολύ απλή και εύκολα κατανοητή επιχειρηματολογία.

Στις 9/10/2013, λίγες μέρες μετά τη γνωστοποίηση της απόφασης της επιτροπής Πικκή, ο Αλέκος Μαρκίδης είναι προσκεκλημένος της Ελίτας Μιχαηλίδη στην εκπομπή «Μαζί στο ΡΙΚ»[31]. Η Ελίτα επικεντρώνεται, όπως το θέλει η μόδα, στη «τιμωρία».  Ο Μαρκίδης, μια από τις ελάχιστες εξαιρέσεις της δεξιάς ελίτ που αντιστέκεται στοιχειωδώς στον πειρασμό να μας θάψει στο bullshit, επιμένει ότι «μιλάνε για ποινικές ευθύνες και ποινές αλλά ο κόσμος είναι τα λεφτά του που θέλει πίσω» και «δεν είναι θέμα τιμωρίας, είναι θέμα να αποζημιωθεί ο κόσμος».  Αυτό δεν ικανοποιεί καθόλου την Μιχαηλίδη, που αντιδρά con brio:

Ελίτα: «Εφ’ όσον υπάρχει όπως το είπατε κατάρρευση [της οικονομίας], άρα κάποιος έχει διαπράξει κάτι λάθος, κάποιος έχει εγκληματήσει, να μ’ αφήσετε να το πω με τον τρόπο που το αισθάνομαι, πρέπει οπωσδήποτε να υπάρξουν ένοχοι, [ένας είτε  κακόβουλος είτε εξαιρετικά αφελής συλλογισμός. Ακόμα και η Ελίτα θα έπρεπε να γνωρίζει για τις ενδημικές κρίσεις του καπιταλισμού] και είναι προς αυτή τη κατεύθυνση  που αγωνιούμε και προσδοκούμε να αποδοθούν κάποια στιγμή οι σωστές ευθύνες.  …  Ο μέσος Κύπριος θέλει, πως να μη θέλει, έχει μείνει άνεργος, έχει χάσει τις καταθέσεις του, αν είχε, χάνει το σπίτι του…»

Μαρκίδης: «Δεν θα λύσει το ποινικό δικαστήριο το πρόβλημα του μέσου Κύπριου, το ξέρουμε όλοι ότι δεν θα το λύσει» 

Ελίτα, διακόπτει ταραγμένη: «ναι, αλλά θα τον αναπαύσει, θα τον αναπαύσει, θα τον αναπαύσει!»

Μαρκίδης, συνεχίζει: « Δεν είναι αρκετό να λες έχω μια οικονομία, κατέρρευσε, ποιος ήταν ο υπεύθυνος; ο τότε πρόεδρος της δημοκρατίας.  Γιατί ήταν υπεύθυνος; ήταν ο υπεύθυνος της πολιτικής.  Μάλιστα, φέρτον μέσα.  Ε δεν πάει έτσι το σύστημα»

Η Ελίτα, φανερά απογοητευμένη που ο Μαρκίδης δεν πείστηκε από την ανάγκη «να αναπαυθεί, να αναπαυθεί, να αναπαυθεί» ο «μέσος Κύπριος», αλλάζει θέμα, παραδεχόμενη έμμεσα ότι με το «έγκλημα» και την «τιμωρία» δεν εννοούσε παρά «φέρτον μέσα τον Χριστόφια» επειδή «ήταν ο υπεύθυνος της πολιτικής».

ένας πρώην δικαστής του ανωτάτου, και δυο δεξιοί βουλευτές

Πολύ λίγοι θα αντέξουν να διαβάσουν τις 179 σελίδες του πορίσματος της επιτροπής Πικκή.  Αντίθετα, ελάχιστη προσπάθεια χρειάζεται για να παρακολουθήσει κανείς κάτι παρόμοιο με αυτό που περιέγραψε ειρωνικά ο Μαρκίδης: «ποιος ήταν ο υπεύθυνος; ο τότε πρόεδρος της δημοκρατίας.  Γιατί ήταν υπεύθυνος; ήταν ο υπεύθυνος της πολιτικής.».  Αυτό είναι μια «λογική πλάνη»[32] αρκετά κλασική ώστε να έχει λατινική ονομασία: “Post hoc, ergo propter hoc”, που σημαίνει «μετά από αυτό, άρα εξαιτίας αυτού». Αυτή την κουτοπόνηρη αλλά και αποτελεσματική[33] επιχειρηματολογία την χρησιμοποίησε με κάθε σοβαρότητα ένας πρώην δικαστής του Ανωτάτου, που δεν είχε καμιά δικαιολογία, μια και το “post hoc” ανήκει στην παρέα των διάφορων νομικών λατινικούρων[34].  Και προσπάθησαν να μας την εμπεδώσουν δύο δεξιοί βουλευτές, με τις διευκολύνσεις που τους παρείχε ο δημοσιογράφος Πάρης Ποταμίτης.

Είναι 23 του Απρίλη 2013, η επομένη μέρα της δεύτερης παραίτησης μέλους της «Ερευνητικής Επιτροπής Απόδοσης Ευθυνών» για την οικονομική κρίση. Την εκπομπή του ΡΙΚ «Από Μέρα σε Μέρα» [35] συντονίζει ο Πάρις Ποταμίτης και παρευρίσκονται οι βουλευτές Ανδρέας Κυπριανού του ΔΗΣΥ, Άγγελος Βότσης του ΔΗΚΟ και Γιώργος Γεωργίου του ΑΚΕΛ .   Ο παραιτηθείς πρώην δικαστής ανωτάτου Παναγιώτης Καλλής παρεμβαίνει τηλεφωνικά. (Ο λόγος είναι προφορικός, οπότε τα τονισμένα προφανώς είναι δικά μου):

Ποταμίτης «Μας έκανε εντύπωση η φράση σας “στο βασανισμένο καράβι που λέγεται Κύπρος” όπως το είπατε στο “Πρωινό Δρομολόγιο” σήμερα, “ο Άνδρος Κυπριανού ήταν ένας από τους καπετάνιους και όταν το παρέδωσε στους νέους καπετάνιους το καράβι δεν ήταν στοιχειωδώς αξιόπλεο”. Τι σημαίνει αυτό;»

Καλλής:  «Άμα ο υπουργός του των οικονομικών είπε ότι τα ταμεία του κράτους – το έλεγε πριν, το έλεγε κατά τον Νιόβρη, Δεκέμβρη, Ιανουάριο, Φεβρουάριο – άντζιακι που νά’χουν να πληρώνουν μέχρι το Μάρτη, επαρέδωσαν την εξουσία την 1η του Μάρτη – ε, ήταν αξιόπλεο το καράβι;»

Ποταμίτης: «Όταν λέτε ήταν καπετάνιος και παρέδωσε…»

Καλλής: «Ήταν το κυβερνών κόμμα!»

Ποταμίτης: «Μήπως εδώ υπάρχει μια εκ των προτέρων υιοθέτηση άποψης ότι φέρει ευθύνη;»

Καλλής: «Αυτό που λέω είναι γεγονός. 1η του Μάρτη τι είχαν τα ταμεία; Ε, ποιοι ήταν οι καπετάνιοι, ποιοι ήταν οι καπετάνιοι; Δεν ξέρω ήταν 1ος, 2ος, 3ος, ποιός ήταν;»

Ο Γεωργίου του ΑΚΕΛ χαρακτήρισε επιεικέστατα αυτά που είπε ο πρώην δικαστής ως ένδειξη προκατάληψης. Οπότε ο Α. Βότσης, με ύφος και κατάπληξη που ταίριαζε σε μια βάναυσα προσβεβλημένη κοινή λογική, είπε:

«Είναι προκατειλημμένος ο άνθρωπος γιατί διερωτήθηκε αν ο κ. Κυπριανού, ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ, ήταν ο 1ος ή ο 2ος ή ο 3ος καπετάνιος, όπως παραστατικά το περίγραψε, ενός καραβιού που έμπαζε νερά; Συγνώμη, είναι προκατάληψη να διαπιστώσει κάποιος αυτό το αυταπόδεικτο; Έχει κανένα κύπριο πολίτη που δεν συμφωνεί ότι όταν παρέδωσε την κυβέρνηση η απερχόμενη κυβέρνηση του κ. Χριστόφια στον κ. Αναστασιάδη, το καράβι το οποίο παρέδωσε έμπαζε από 100 πάντες νερά και κάποιοι, είτε το θέλουν είτε όχι, ήταν οι οδηγοί, οι πως το λέμε, οι καπετάνιοι αυτού του καραβιού. Αυτό είπε ο άνθρωπος. Και ξεκινάει ο άλλος και λέει “είναι προκατειλημμένος”».

Ο δε Ανδρέας Κυπριανού του ΔΗΣΥ εφάρμοσε καθαρά το κόλπο του post hoc στο Blame Game κατά της αριστεράς:

«Υπήρχε μια περίοδος.  Υπήρχε μια αρχή και ένα τέλος.  Η αρχή ήταν ότι η διακυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια παρέλαβε την κορυφαία οικονομία της ευρωπαϊκής ένωσης…  και παρέδωσε μετά από 5 χρόνια τον ουραγό της ευρωπαϊκής ένωσης….   Ε τι πρέπει να διερευνήσουμε;… να σταματήσουν να προσπαθούν να αποσείσουν τις τεράστιες, τις ασήκωτες, τις βαρύτατες, τις επιβεβαιωμένες ευθύνες τους για την διακυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια και την πενταετία.»

Μπορεί να μην ήταν παρών εκπρόσωπος της ΕΔΕΚ στην εκπομπή, ωστόσο τελευταία ο Γιαννάκης Ομήρου είπε (τα τονισμένα πάλι δικά μου):

«απομένει να κατανεμηθούν, ωστόσο, “οι πολιτικές ευθύνες που είναι πασίδηλες και αυταπόδεικτες της προηγούμενης Κυβέρνησης για την αμήχανη αναβλητική της στάση, που μόνο με το σύνδρομο του Τιτανικού μπορεί να παραλληλιστεί, δηλαδή παρακολουθούσε την κατάρρευση της κυπριακής οικονομίας μη παίρνοντας μέτρα, αναβάλλοντας τη λήψη μέτρων με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε στο ναυάγιο«.» [36]

ΚΑΡΑΒΙΑ ΚΑΙ ΑΛΗΤΕΣ

Αυταπόδεικτα λοιπόν βλέπει και ο Γιαννάκης Ομήρου. Και μέτρα που αναβάλλονταν – λιτότητας βέβαια, και ας αποφεύγει όπως όλοι να πει τη λέξη.  Τιτανικούς με ναυάγια, καράβια και αυτός. Μια αναλογία όχι μόνο τετριμμένη αλλά και απατηλή[37]. Ωστόσο, αφού την χρησιμοποίησε ο δικαστής και την πιπιλούσαν για αρκετές βδομάδες μετά τα ΜΜΕ, ας την ακολουθήσουμε για λίγο.

Αν το καράβι της οικονομίας βρισκόταν κατά την πενταετία Χριστόφια αραγμένο σε ασφαλές λιμάνι, τότε θα μπορούσε κανείς να αμφισβητήσει τις ικανότητες ή και τις προθέσεις των καπετάνιων. 

Τι γίνεται όμως αν το καράβι ήταν στα ανοικτά και στο ταξίδι του συνάντησε αναπάντεχες και ασυνήθιστες θύελλες, νάρκες, πειρατές;

Η Christine Lagarde του ΔΝΤ χρησιμοποίησε και αυτή σε συνέντευξή της στο BBC την αναλογία οικονομία-καράβι, και περιέγραψε τις συνθήκες στις οποίες έπλεε το «καράβι της ευρωζώνης» ως «θύελλα» (tempest) [38].  Ξέρουμε πως αυτή η θύελλα είχε ως ένα από τα χαρακτηριστικά της συμπτώματα-αποτελέσματα τη  «δημοσιονομική κρίση»[39], ή κατά τη γλαφυρή περιγραφή του Καλλή, το «άδειασμα των κρατικών ταμείων», ιδιαίτερα στα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δηλαδή αυτή η κατά τον Καλλή και τους άλλους πεντακάθαρη απόδειξη ενοχής των καπετάνιων ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά αποτελέσματα της οικονομικής θύελλας που ξέσπασε ταυτόχρονα με τον διορισμό των καπετάνιων Δ. Χριστόφια και Α. Κυπριανού.

Η Lagarde αναφέρονταν στο «καράβι» της ευρωζώνης.  Πράγματι, η κυπριακή οικονομική κρίση θεωρείται μέρος της κρίσης της ευρωζώνης[40], και όχι μόνο εξαιτίας του ελληνικού PSI – κουρέματος.  Αν ψάχνει λοιπόν κάποιος να βρει καπετάνιους να κατηγορήσει, οι καπετάνιοι του καραβιού της ευρωζώνης δεν ήταν άλλοι από τους εταίρους του ΔΗΣΥ, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, που ο Αναστασιάδης καλωσόρισε  στην Λεμεσό λίγο πριν την εκλογή του[41].

Αξίζει ακόμα να θυμηθούμε πόση εξουσία είχαν οι καπετάνιοι του καραβιού κατά το διάστημα 2008-2013. Κατηγορούν την Αριστερά για «καθυστέρηση και ατολμία» και αναφέρονται φυσικά στην επιβολή μέτρων λιτότητας στα λαϊκά στρώματα. Η δική τους ωστόσο, της δεξιάς, καθυστέρηση και ατολμία – θα έπρεπε να πούμε τόλμη – να μη φορολογήσουν τον πλούτο δεν αναφέρεται ποτέ. Αν καπετάνιοι της Κυπριακής Δημοκρατίας ήταν ο Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ, τότε η «κυβερνώσα Βουλή» από το δεύτερο μισό του 2011 ως τον Φλεβάρη του 2013, τι ήταν; Βάθυνε τη λιτότητα για τους εργαζόμενους, βαθαίνοντας έτσι και άλλο την κρίση που άδειαζε τα δημόσια ταμεία, και ματαίωσε τα νομοσχέδια για την αύξηση του εταιρικού φόρου και τη φορολόγηση της μεγάλης ακίνητης ιδιοκτησίας, που θα μετέφεραν χρήματα από τους πλούσιους στα κρατικά ταμεία.

Η «κυβερνώσα Βουλή» εγκαινίασε την εποχή της απομόνωσης και του πολιτικού εκβιασμού της Αριστεράς, καθορίζοντας τα όρια στα οποία μπορούσε αυτή να κινηθεί. Τι ήταν λοιπόν η κοινοβουλευτική συμμαχία ΔΗΣΥ-ΔΗΚΟ, με εφεδρεία  την ΕΔΕΚ και τους Οικολόγους; Παραμένοντας στην αναλογία του «καραβιού» και των «καπετάνιων», μήπως θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν στασιαστές;  

Πόση εξουσία είχαν οι καπετάνιοι όταν δεν έλεγχαν όχι μόνο έναν πανίσχυρο ιδιωτικό τομέα στον οποίο ανήκε και το τραπεζικό κατεστημένο, όχι μόνο την Κεντρική Τράπεζα και τον προστατευμένο από την δεξιά ελίτ Αθανάσιο Ορφανίδη[42], αλλά ούτε καν το ΡΙΚ, το Σύστημα Δημοσίων Ανακοινώσεων του καραβιού; Παρά τους θρήνους για την «άλωση του κρατικού μηχανισμού από το ΑΚΕΛ», το πιο ορατό τμήμα αυτού του μηχανισμού, η Δημόσια Ραδιοτηλεόραση, δεν άλλαξε χρώμα κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης Χριστόφια. Το ίδιο δεξιό δημοσιογραφικό κατεστημένο συνέχισε να προπαγανδίζει την «ανάγκη εξυγίανσης των δημόσιων οικονομικών», δηλαδή «γδάρτε επιτέλους τους δημόσιους υπάλληλους, πετάξτε σε Μενόγειες μετανάστες και αιτητές ασύλου, μειώστε τον κοινωνικό μισθό της εκπαίδευσης και της υγείας» – και να αγνοεί, όπως ακριβώς τα ιδιωτικά κανάλια, τη χλιδή και την ασυδοσία των μεγαλοκεφαλαιοκρατών του ιδιωτικού τομέα[43]. Είναι μάλιστα παράδοξο πως ενώ πριν την εκλογή Αναστασιάδη η δεξιά προωθούσε την ιδέα της ιδιωτικοποίησης του ΡΙΚ  σε εναρμόνιση με το σκανδαλώδες κλείσιμο της ΕΡΤ, οι δημοσιογράφοι και τηλεπαρουσιαστές του αναπαρήγαγαν και προωθούσαν το Blame Game χωρίς την παραμικρή έστω δημοσιογραφική αντίσταση  στην λογική του.

Δυστυχώς η ψευδαίσθηση ενός σημαντικού τμήματος της ελληνοκυπριακής αριστεράς ότι ο έλεγχος της «οικονομίας μας» για το καλό όλων μας είναι «στο χέρι μας», άφησε πιο εκτεθειμένους τους αριστερούς ψηφοφόρους στην κουτοπόνηρη δεξιά προπαγάνδα «μετά την διακυβέρνηση σας, άρα εσείς φταίτε».   Το προεκλογικό σύνθημα της εκστρατείας Χριστόφια «Δίκαιη Κοινωνία» το ακολουθούσε συχνά η επεξήγηση «στηριγμένη σε μια ανθηρή οικονομία».  Αυτό δυνάμωνε την εντύπωση ότι η «ανθηρή οικονομία» ήταν ευθύνη, καθώς και μέσα στις δυνατότητες, της μελλοντικής αριστερής κυβέρνησης.  Ως αριστερά, πρέπει να ξεπεράσουμε αυτή την ψευδαίσθηση.  Μια ψευδαίσθηση που οικοδομήθηκε μέσα σε δεκαετίες σχετικά επιτυχημένης ειρηνικής ταξικής συνύπαρξης στην Κ.Δ., που όμως έχει κουρελιάσει η μεγάλη διεθνής καπιταλιστική ύφεση.  Όσο τρομακτικό και αν είναι, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν εμπλεκόμαστε απλά σε ένα τοπικής εμβέλειας πόλεμο ανάμεσα στην Αριστερά και την Δεξιά, αλλά σε ένα παγκοσμιοποιημένο πια ταξικό πόλεμο, ανάμεσα στο 99% και το 1%.

ΑΚΕΛ, ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ ΑΠΟΔΙΟΠΟΜΠΑΙΟΣ ΤΡΑΓΟΣ

Στη Βίβλο, από όπου πήρε και το όνομα της η πρακτική του «αποδιοπομπαίου τράγου», ο ιερέας διάλεγε με κλήρο[44] έναν τράγο στον οποίο θα μεταφέρονταν οι αμαρτίες της φυλής.   Στην πολιτική όμως οι αποδιοπομπαίοι τράγοι δεν είναι απλά αδύναμα και ανυπεράσπιστα θύματα που έχουν την ατυχία να πέσει σε αυτά ο κλήρος.  Αντίθετα επιλέγονται προσεκτικά.  Το ΑΚΕΛ δεν επιλέγηκε μόνο επειδή πήρε την εξουσία το έτος κρίσης 2008.  Επιλέγηκε επειδή υπενθυμίζει ότι οι οικονομικές κρίσεις είναι στο DNA του καπιταλιστικού συστήματος. Να τι είπε στην ομιλία του στο προγραμματικό συνέδριο του ΑΚΕΛ ο Σταύρος Ευαγόρου [45] :

«Η ανθρωπότητα διέρχεται σήμερα μέσα από τη μεγαλύτερη ίσως οικονομική κρίση της ιστορίας του καπιταλισμού με τις γνωστές δραματικές συνέπειες για τους λαούς του κόσμου. …

Οι οικονομικές κρίσεις … δεν είναι τυχαίο φαινόμενο στον καπιταλισμό, ούτε είναι κάτι που μπορεί να αποφευχθεί με μια διαφορετική διαχείριση του συστήματος. Αντίθετα, οι κρίσεις είναι σύμφυτες του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και παρουσιάζονται κατά καιρούς σ όλη την διάρκεια της ύπαρξης του. Τα αίτια των οικονομικών κρίσεων βρίσκονται στον ίδιο τον χαρακτήρα της καπιταλιστικής παραγωγής…

… Η παρούσα κρίση εκδηλώθηκε κατ αρχή στις ΗΠΑ.  Λόγω του καθολικού χαρακτήρα της κρίσης αλλά και της παγκόσμιας διασύνδεσης των αγορών η κρίση δεν χρειάστηκε πολύ για να μεταδοθεί εκτός συνόρων των ΗΠΑ.

Η κρίση του χρηματοπιστωτικού τομέα σύντομα έγινε κρίση χρέους για την ΕΕ αφού οι κυβερνήσεις των κρατών- μελών, η μια μετά την άλλη, εσωτερίκευαν τις ζημιές που προκλήθηκαν σε μια προσπάθεια διατήρησης της σταθερότητας των τραπεζών τους με αποτέλεσμα τα διάφορα πακέτα διάσωσης να μετατραπούν σε όγκους δημοσίου χρέους.»

ΤΟ «ΜΥΣΤΙΚΟ»: Η ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΚΡΊΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Διαβάζουμε, πάλι από τον Paul Krugman, τον νομπελίστα για να  μη ξεχάσουμε και τις απαιτήσεις του Νικόλα Παπαδόπουλου:

«Κάθε ‘φονταμενταλιστική’ θεώρηση της οικονομικής κρίσης – δηλαδή η άποψη ότι οι οικονομίες τιμωρούνται όπως τους αξίζει – πρέπει να εξηγήσει την περίεργη σύμπτωση που ένας τόσο μεγάλος αριθμός φαινομενικά άσχετων και διαφορετικών οικονομιών έπιασαν πάτο μέσα σε λίγους μήνες» [46]

Η εξίσωση της Ελίτας Μιχαηλίδη «Οικονομική Κρίση = Έγκλημα = Εγκληματίας = Δίκη και Τιμωρία» δεν είναι παρά ένα «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε» τύπου σύνθημα μιας «φονταμενταλιστικής θεώρησης»[47].  Και η Ελίτα λοιπόν πρέπει να εξηγήσει την «περίεργη σύμπτωση» ότι τα κύρια χαρακτηριστικά της Κυπριακής κρίσης είναι ίδια με αυτά ενός αριθμού άλλων χωρών, που δεν θα μπορούσαν να διαφέρουν περισσότερο από την Κ.Δ. 

Στις ΗΠΑ, μια οικονομία στην άλλη άκρη της κλίμακας μεγέθους από τη Κ.Δ., η πιο απλή περιγραφή της κρίσης 2007-2008 είναι ότι έσκασαν δύο συνδεδεμένες φούσκες, η οικιστική και του στηριγμένου σε δανεισμό με χαμηλό έλεγχο ιδιωτικού χρέους[48].  Το ίδιο έγινε και στην Κύπρο δύο τρία χρόνια αργότερα![49]   Όσο για την ιδιαίτερη οξύτητα της κρίσης στην Κ.Δ., αυτή την εξηγεί η ανάπτυξη ενός τεράστιου τραπεζικού τομέα,  όπως είδαμε την ίδια περίοδο σε χώρες όπως την Ισλανδία και την Ιρλανδία.

το έγκλημα είναι σύμπτωμα

Όπως είχε πει ο ήρωας του Bertolt Brecht  στην «Όπερα της Πεντάρας» «πόσο έγκλημα είναι η ληστεία τράπεζας μπρος στη ίδρυση της;».  Γι αυτό και κανένας αριστερός δεν θα είχε αντίρρηση να  τιμωρηθούν τα golden boys της Κύπρου[50]

Ωστόσο δεν παύουν τα golden boys να προορίζονται και αυτοί, μαζί με την αριστερά, για αποδιοπομπαίοι τράγοι, να χρησιμοποιούνται από το δεξιό Blame Game για να κλείσει το δρόμο στο Blame The Game.  Διότι δεν είναι μόνο η κρίση και οι φούσκες διεθνή φαινόμενα. Το ίδιο είναι και η εγκληματικότητα των τραπεζιτών[51].  Εκατόν εξήντα χρόνια πριν, ο Καρλ Μαρξ έγραφε  (τονισμένα δικά μου) [52]:

«Ο κ. Quételet, σε υπολογισμό των πιθανοτήτων ποινικών αδικημάτων που εκδόθηκε το 1829, υπολόγισε πράγματι με εκπληκτική ακρίβεια, όχι μόνο το είδος αλλά και όλα τα διαφορετικά είδη εγκλημάτων  που διαπράχθηκαν στη Γαλλία το 1830… Δεν είναι τόσο οι ιδιαίτεροι πολιτικοί θεσμοί μιας χώρας όσο οι θεμελιώδεις συνθήκες της σύγχρονης αστική κοινωνίας γενικά, που παράγουν ένα μέσο όρο εγκλήματος σε ένα δεδομένο εθνικό τμήμα της κοινωνίας

Είναι η σημερινή φάση του καπιταλισμού που παράγει ένα μέσο όρο οικονομικού εγκλήματος, στην Κύπρο όπως και στην Ελλάδα, στις ΗΠΑ, στην Αγγλία και αλλού. 

Εδώ αξίζει μια παρένθεση για την επικρατούσα υποκρισία σχετικά με αυτούς τους δευτερεύοντες αποδιοπομπαίους τράγους, τα golden boys.  Η δεξιά βάζει στο τραπέζι την τιμωρία κάποιων από αυτούς για αδικήματα του παρελθόντος.  Ταυτόχρονα όμως κατηγορεί τις τράπεζες ότι έχουν μπει σε νέο κύκλο εγκληματικών ενεργειών και αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Καταγγέλλουν ότι δυσκολεύουν τώρα – εκεί που προηγουμένως τους διευκόλυναν με κάθε τρόπο – τους δανειολήπτες, παραβαίνοντας νόμους ή κανονισμούς που υποτίθεται ότι υπάρχουν για τις αναδιαρθρώσεις δανείων, διατηρώντας ψηλά τα επιτόκια, και φρενάροντας τον δανεισμό που θα τόνωνε την οικονομική δραστηριότητα.  Ακόμα και ο πρώτος ή δεύτερος καπετάνιος – όπως θα τον ονόμαζε ο δικαστής μας ο Καλλής – του πειρατικού που ρήμαξε το κυπριακό καράβι, ο πρόεδρος του eurogroup Ντάισσελμπλουμ, δήλωσε στις 12 Ιούλη 2014 ότι «οι δικαιολογίες που προβάλουν οι ευρωπαϊκές τράπεζες για το ότι δεν δανείζουν είναι λάθος», επισήμανε ότι διασώθηκαν παίρνοντας δισεκατομμύρια, και τόνισε ότι προσπαθεί να αντιμετωπίσει την «κουλτούρα υπέρογκων bonus» που συνεχίζει να υπάρχει.[53]  Και όμως, ούτε νύξη για τιμωρία αυτών των εγκλημάτων, για να μη πούμε για πρόταση εθνικοποίησης των έτσι και αλλιώς αγορασμένων από το δημόσιο χρήμα μεγάλων τραπεζών ώστε να ελεγχτούν δημοκρατικά[54]

Θέλετε και άλλες «παραδόξως» παράλληλες ιστορίες που δείχνουν πως οι θεωρούμενοι σήμερα ως οικονομικοί εγκληματίες ήταν όχι απλώς νορμάλ προϊόντα, αλλά και επιφανείς προσωπικότητες της προηγούμενης περιόδου;  Συγκρίνετε δύο προσωπικότητες που έδρασαν σε δύο αντίθετα άκρα ως προς το μέγεθος: τον Αθανάσιο Ορφανίδη, τον πρώην διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου,  και το πρώην αφεντικό του για 16 χρόνια[55], τον Alan Greenspan, διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ από το 1987 ως το 2006.

Σήμερα κατηγορούνται και οι δύο.  Κλήθηκαν να δώσουν εξηγήσεις στην Βουλή της Κ.Δ. ο ένας, στην Γερουσία των ΗΠΑ ό μάστρος του,  γιατί άφησαν ανεξέλεγκτα μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα να πάρουν τεράστια ρίσκα[56].

Πρόκειται για χαρακτηρισμό ενεργειών ως λανθασμένες ή ακόμα και εγκληματικές βασισμένο σε τέλειο hindsight, κατόπιν δηλαδή ύστερης γνώσης.  Σε αυτό πρέπει να προσθέσει κανείς ότι πουθενά στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες δεν κατηγόρησαν ούτε κάλεσαν σε απολογία, ούτε καν ανάφεραν την ύπαρξη μια ολόκληρης στρατιάς ακαδημαϊκών οικονομολόγων που στήριξαν «επιστημονικά» αυτές τις πρακτικές[57] 

Αν τα ρίσκα δεν έσκαγαν στα μούτρα όλων, θα ζητούσε άραγε κανείς να απολογηθεί είτε ο Ορφανίδης, είτε ο μέντοράς του ο Alan Greenspan; Μη το ψάχνετε, αυτές τις υψηλού ρίσκου πρακτικές τις προωθούσε στις ΗΠΑ για είκοσι χρόνια ο Alan Greenspan (για μερικά από αυτά με τη βοήθεια καθώς φαίνεται του συμβούλου της Fed Αθανάσιου Ορφανίδη ) –- και αυτά που αντιμετώπισε ήταν από το να χρησθεί ιππότης από την βασίλισσα της Αγγλίας (για την, ω πανανθρώπινου επιπέδου τραγική ειρωνεία, «συνεισφορά του στη διεθνή οικονομική σταθερότητα» [58]) ως και να αποκτήσει φήμη παρόμοια με ενός ροκσταρ[59].

Ας επιστρέψουμε όμως στις κοινωνικο-οικονομικές αιτίες όλων των ειδών των εγκλημάτων, και στον Καρλ Μaρξ, ο οποίος συνέχιζε στο ίδιο άρθρο:

«Εφόσον λοιπόν τα αδικήματα, παρατηρούμενα σε μεγάλη κλίμακα, δείχνουν με τη ποσότητα και τη ταξινόμηση τους την κανονικότητα φυσικών φαινομένων – αν, όπως παρατηρει ο κ.  Quételet, ‘θα ήταν δύσκολο να αποφασίσει κανείς σε πιο από τα δύο’ (τον φυσικό κόσμο και το κοινωνικό σύστημα) ‘οι ίδιες αιτίες παράγουν αποτελέσματα με την μεγαλύτερη κανονικότητα’ – δεν υπάρχει άραγε η ανάγκη να σκεφτούμε σοβαρά το ενδεχόμενο της αλλαγής του συστήματος που γεννά αυτά τα αδικήματα, αντί να αποθεώνουμε τον δήμιο που εκτελεί ένα πλήθος εγκληματιών μόνο και μόνο για να κάνει χώρο για καινούργιους;»

Δηλαδή…

BLAME ΤHE GAME!

 Υπεύθυνο για την οικονομική κρίση είναι το οικονομικό σύστημα του καπιταλισμού, οι πολιτικοί εγγυητές των προτεραιοτήτων του, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στη Κ.Δ., και οι βασικοί παίχτες του, το μεγάλο κεφάλαιο.   Στην εποχή μας για να κάνει κανείς  κριτική στο καπιταλισμό, να περιγράψει τον καταστροφικό παραλογισμό του, να δείξει την αποτυχία του, δεν χρειάζεται να καταφύγει σε bullshit[60], χρειάζεται «μόνο» να αντιμετωπίσει το μποϋκοτάζ των δεξιών ΜΜΕ.   

Οι εργαζόμενοι στον καπιταλισμό δεν «κάνουν θυσίες» εθελοντικά, τους θυσιάζουν στο βωμό ενός άρρωστου και αχόρταγου θεού. Η δυνατότητα αντίστασης στη καπιταλιστική λιτότητα υπάρχει.  Είναι οι τρικλοποδιές που οι εργαζόμενοι μπορούν να βάζουν καθημερινά στην εφαρμογή της.  Είναι η αντίδραση με κάθε κατάλληλο μέσο, και σε κάθε κλίμακα, μεγάλη αλλά και μικρή, από τις πιο μικρές στάσεις εργασίας ως τις διαδηλώσεις και την παναπεργία.  Η ανάδειξη της ευθύνης του καπιταλιστικού συστήματος προσφέρει ζωτική στήριξη σε αυτή την αντίσταση.    

Υπάρχει όμως και το τελευταίο καταφύγιο της δεξιάς προπαγάνδας, ότι ο καπιταλισμός είναι

«the only game in town»[61]

Κατά τον Αβέρωφ Νεοφύτου «Υπήρχαν δύο οικονομικά μοντέλα, της ελεύθερης οικονομίας και του υπαρκτού σοσιαλισμού.  Η ιστορία έχει δείξει ότι το ένα έχει καταρρεύσει και δεν πρόκειται να ξαναεπιβιώσει … ο υπαρκτός σοσιαλισμός είναι στο κοιμητήριο της ιστορίας». [62]  Είναι ένα επιχείρημα που οι δεξιοί επαναλαμβάνουν συχνά.

Πόσο κράτησε η δημοκρατική εργατική εξουσία μετά την επανάσταση του 1917; Ήταν σοσιαλιστικό το καθεστώς που κατέρρευσε το 1990; Είναι δυνατό να διατηρηθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα ο σοσιαλισμός σε μια μόνο χώρα, ενώ στον υπόλοιπο πλανήτη κυριαρχεί ο καπιταλισμός; Ποιοι έφταιξαν, τι λάθη έκανε η αριστερά;  Αυτά Είναι ερωτήσεις που απασχολούσαν την αριστερά εδώ και πολλές δεκαετίες, και συνεχίζουν να την απασχολούν [63]     

Δεν έχουν όμως ηθικό δικαίωμα συμμετοχής σε αυτή τη συζήτηση ο Αβέρωφ Νεοφύτου και οι όμοιοι του.  Η δεξιά θυμάται όλες τις «ένδοξες σελίδες της ιστορίας του ελληνισμού», αλλά ξεχνάει τις πιο αισχρές, όπως τη συμμετοχή του ελληνικού στρατού το 1919, μαζί με στρατούς άλλων 13 κρατών, στην λυσσαλέα επίθεση εναντίον της νεαρής δημοκρατίας των εργατών και αγροτών στην ΕΣΣΔ[64].  Ήταν μια πραγματική Σταυροφορία, με μοναδικό στόχο να μη την αφήσουν να ευδοκιμήσει και να αποτελέσει παράδειγμα για τους εργαζόμενους στις χώρες τους. Όταν ο Αβέρωφ μιλάει για την ανωτερότητα του καπιταλισμού, δεν διαφέρει ουσιαστικά από ένα Τούρκο πολιτικό που ισχυρίζεται ότι το γεγονός πως οι Τούρκοι εισέβαλαν, κατέλαβαν και κρατούν το 37% του κυπριακού εδάφους για 40 χρόνια, δείχνει την ανωτερότητα του Τούρκικου έθνους απέναντι στο ελληνικό.

Η καπιταλιστική οικονομία πέφτει σε κρίση εκεί που κανείς δεν το περιμένει, όπως το 2007-2008, «αυθόρμητα», χωρίς τη παρέμβαση πολέμων ή φυσικών καταστροφών. Γιατί λοιπόν μια καθυστερημένη οικονομία, όπως ήταν η κυρίαρχα αγροτική οικονομία της τσαρικής Ρωσίας, μετά από ένα πολύχρονο εξαντλητικό πόλεμο, θα έπρεπε να αντέξει στις επιθέσεις των ισχυρότερων δυνάμεων της εποχής, με τη βοήθεια μερικών μικρότερων, όπως η Ελλάδα; 

Την ήδη μεγάλη οικονομική καταστροφή από την συμμετοχή της Ρωσίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο την ολοκλήρωσε ο  εμφύλιος και η ξένη εισβολή, που σήμαιναν και τεράστιες ανθρώπινες απώλειες.  Αυτή η καταστροφή ήταν μια στρατιωτική και πολιτική επιτυχία των καπιταλιστικών δυνάμεων ενάντια στην σοσιαλιστική επανάσταση.  Οι ίδιες δυνάμεις, με αστυνομική καταστολή, με στρατιωτικά και φασιστικά καθεστώτα, έπνιξαν στο αίμα τα επόμενα χρόνια στις χώρες τους, τα εργατικά κινήματα που θα μπορούσαν να σταματήσουν τον στραγγαλισμό της νεοσύστατης  δημοκρατικής ΕΣΣΔ, διατηρώντας τις συνθήκες για την εδραίωση του σοσιαλισμού, της δημοκρατικής εξουσίας των μαζών στην ΕΣΣΔ αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Ήταν μια μάχη που χάθηκε.  Ο ταξικός πόλεμος όμως συνεχίζεται.  

 

[1] Θέλω να ευχαριστήσω για τις παρατηρήσεις του τον Χριστάκη Γεωργίου, υποψήφιο διδάκτορα πολιτικών επιστημών με ειδίκευση στη πολιτική οικονομία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, Πανεπιστήμιο Μονπελιέ,Γαλλία. Για τα όποια λάθη παρέμειναν βέβαια φταίω μόνο εγώ.

[2] Μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς τον καπιταλισμό παιχνίδι; Κάνετε google search “casino capitalism” και θα πάρετε γύρω στα 2.5 εκατομμύρια αποτελέσματα.  Η απευθυνόμενη σε επενδυτές ιστοσελίδα http://www.casinocapitalism.com/  γράφει ότι «οι χρηματιστικές αγορές που τώρα κυριαρχούν στις ζωές μας, είναι από τη φύση τους αβέβαιες και απρόβλεπτες, αφήνοντας τους περισσότερους μας σε μια κατάσταση που δεν διαφέρει από αυτή ενός κοινού τζογαδόρου»  Ο τίτλος ενός γνωστού βιβλίου του τέλους του προηγούμενου αιώνα είναι “Casino Capitalism” (http://en.wikipedia.org/wiki/Susan_Strange ).  Ένα παιχνίδι για πολύ λίγους, με φοβερά αποτελέσματα για τα δισεκατομμύρια απλών ανθρώπων του πλανήτη.

[3] Χρησιμοποιώ τη λέξη bullshit με την ημιεπιστημονική έννοια που έχει αποκτήσει στις μέρες μας, ιδιαίτερα μετά την δημοσίευση του άρθρου “On Bullshit” του καθηγητή του Πανεπιστημίου Princeton, φιλόσοφου Harry Frankfurt (http://en.wikipedia.org/wiki/On_Bullshit, http://www.stoa.org.uk/topics/bullshit/pdf/on-bullshit.pdf  ).  Από όσο γνωρίζω δεν υπάρχει αντίστοιχη ή τουλάχιστον εξίσου καθιερωμένη λέξη στα ελληνικά, στα οποία θα μπορούσε ίσως να αποδοθεί ως συνειδητά στοχευμένη και επιδέξια ή έστω προσεκτικά κατασκευασμένη μπούρδα ή παπαριά.

Για περισσότερα δες επίσης την πιο σχετική με την κατάσταση στην Κύπρο, πολιτικά χρήσιμη και απολαυστική ομιλία του Jim Wolfreys  “Neoliberalism in the Workplace: The Political economy of Bullshit” στο   http://youtu.be/hBoYl8mZjLY

[4] http://cyprusnews.eu/deltia-typou/2044396———-2014—photos.html κάρτα 12.

[5] Με λιτότητα εννοούμε, όπως ο πολύς κόσμος στην Κύπρο και αλλού, την προσπάθεια του κράτους για δημοσιονομική προσαρμογή μέσα από τη μείωση του βιοτικού επιπέδου, δηλαδή εισοδήματος, υπηρεσιών, παροχών ακόμα και περιουσίας των εργαζομένων και των πλατιών λαϊκών μαζών, ταυτόχρονα με το χάιδεμα και όλων των ειδών τις χάρες προς το μεγάλο κεφάλαιο.

[6]«ΔΗΣΥ και Οικολόγοι συμφωνούν στην οριζόντια ψηφοφορία, διαφωνούν στο εκλογικό μέτρο»

  http://www.philenews.com/el-gr/eidiseis-politiki/39/206920/disy-kai-oikologoi-symfonoun-stin-orizontia-psifoforia-diafonoun-sto-eklogiko-metro

δες και http://offsite.com.cy/sinantithike-antiprosopia-tou-disi-gia-orizontia-psifoforia-ke-eklogiko-nomo/

[7] Δεν είναι λίγοι αυτοί που δηλώνουν ότι το «δυστυχώς» απίθανο ενδεχόμενο της άρσης της ασυλίας, παραπομπής σε δίκη και τιμωρίας του πρώην Προέδρου θα έφερνε «επιτέλους» μια ριζική ανανέωση της άρρωστης δημοκρατίας μας.  Σε συζήτηση στο Capital στις 23/9/2013 ο Γιώργος Περδίκης είπε «ακόμα και αν, λέω αν, αποδεικνυόταν ότι ο Χριστόφιας ήξερε για τα ελληνικά ομόλογα, και δεν έκανε τίποτα για αποτροπή της τραγωδίας πάλι δεν θα πήγαινε φυλακή, νομίζω. Μακάρι να αποδειχθώ ψεύτης»

Δηλαδή να αποδειχθεί πως ψεύτης;  Να αποδειχθεί ότι ο Χριστόφιας ήξερε και να πάει φυλακή; Γιατί δεν είπε κάτι  αντίστοιχο για τον Αναστασιάδη και το κούρεμα; 

[8] «Δύσκολα θα έβρισκε κανείς μια καλύτερη περιγραφή της απάθειας… δηλαδή ότι είναι η κατάσταση στην οποία οι άνθρωποι αναζητούν ιδιωτικές λύσεις σε δημόσια κακώς κείμενα» http://www.marxists.org/archive/kidron/works/1960/xx/newleft.htm

[9] http://www.economist.com/news/europe/21575791-resignation-michalis-sarris-may-be-only-beginning-blame-game

[10] Ένα παράδειγμα της σχετικής «περιρρέουσας ατμόσφαιρας»: ο ακροδεξιός βουλευτής του ΔΗΣΥ Ανδρέας Θεμιστοκλέους έγραψε τον Οκτώβρη του 2013 «στον προσωπικό του λογαριασμό στο [facebook] ότι ‘Όπως πάει το πράμα και μην γελάτε, το επόμενο παγκύπριο συνέδριο τού ΑΚΕΛ υπάρχουν πολλές πιθανότητες να γίνει στις κεντρικές φυλακές!’». http://www.sigmalive.com/news/politics/68413

[11]  http://www.tothemaonline.com/oikonomia/panw-apo-peninta-ekat-edwse-i-focus

[12] Εξαίρεση από αυτές που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, ο Αλέκος Μαρκίδης, που όπως θα δούμε αργότερα παρατήρησε πως ο κόσμος μάλλον θέλει αποζημίωση παρά τιμωρία. 

[13] http://youtu.be/IVK4sNuCUWQ

[14] Ελευθεροτυπία, 9/5/2010, τώρα στο http://www.iospress.gr/ios2010/ios20100509.htm 

[15] Όχι πως δεν υπήρχαν και προηγουμένως υπονοούμενα και απειλές κατά της αριστεράς.  Βλέπε στο link που ακολουθεί  τον Τάσο Μητσόπουλο να αναφέρεται απειλητικά σε «ποινικοποίησης της δράσης υπέρ του κομμουνισμού»  https://anatropimag.wordpress.com/2014/05/23/%cf%84%ce%bf-%ce%b1%ce%ba%cf%81%ce%b1%ce%b9%ce%bf-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b5%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf/

[16] Το δεξιό κατεστημένο δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει εναντίον του Χριστόφια το γεγονός ότι ο ίδιος διόρισε ένα καθαρόαιμο δεξιό, ο οποίος τελικά δεν  έκανε παρά το αναμενόμενο – τον καταδίκασε. Για την δεξιά, ο Χριστόφιας «δεν σεβάστηκε ούτε αυτόν που ο ίδιος διόρισε», ενώ ο Πολυβίου στάθηκε δήθεν πρωτοπόρος στην υπέρβαση της πρακτικής «δεν τιμωρούμε το κατεστημένο και αυτόν που μας διόρισε».  Σχετικά με αυτό το bullshit βλέπε https://anatropimag.wordpress.com/2012/08/21/%ce%bf%ce%b9-%ce%b1%ce%b3%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%ba%cf%84%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf%ce%b9-%cf%84%ce%bf%cf%85-1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%af-%ce%b7-%cf%81%ce%b5%ce%b1%ce%bb%ce%b9/

[17] Χαραυγή 23/8/2013

[18] http://www.philenews.com/el-gr/eidiseis-paraskinio/40/139930/the-party-is-over-to-keimeno-pou-kanei-thraysi-sto-diadiktyo

[19] Στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Εργασίας, στο βιογραφικό της υπουργού αναφέρεται πως «Η Ζέτα Αιμιλιανίδου … έχει αποκτήσει πτυχίο νομικών σπουδών από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και είναι κάτοχος διπλώματος “Marketing Management” του Cyprus Institute of Marketing»  Η υπουργός μεταπήδησε από τα τελωνεία και τον ΦΠΑ στα εργατικά θέματα. (http://www.mlsi.gov.cy/mlsi/mlsi.nsf/mlsi07_gr/mlsi07_gr?OpenDocument )   Εύλογα υποψιάζεται κανείς πως το βασικό προσόν της ήταν οι σπουδές της στο marketing, ώστε να μας πουλήσει πράγματα όπως τη στόχευση του μισθού νοικοκυράς και το Ε.Ε.Ε.

[20] Στη  «Χαραυγή» 23/8/2013 υπάρχουν οι δηλώσεις καταδίκης του Χριστόφια από όλα τα δεξιά κόμματα.

[21] Αυτά είπε για την cargo cult science, το όνομα που έδωσε σε σύγχρονα είδη «ψευδοεπιστήμης», ο Νομπελίστας φυσικός Richard Feynman, μιλώντας σε τελετή αποφοίτησης φοιτητών Φυσικής:

«Υπάρχει ένα χαρακτηριστικό που παρατηρώ ότι λείπει γενικά στην επιστήμη “cargo cult”. Είναι η ιδέα που όλοι μας ελπίζουμε να έχετε μάθει όταν σπουδάζετε επιστήμη… είναι ένα είδος επιστημονικής ακεραιότητας, μια αρχή της επιστημονικής σκέψης που αντιστοιχεί σε ένα είδος απόλυτης τιμιότητας – ένα είδος να βάζουμε τα δυνατά μας και ακόμα περισσότερο.  Για παράδειγμα, αν κάνετε ένα πείραμα, πρέπει να αναφέρετε ότιδήποτε νομίζετε ότι θα μπορούσε να ακυρώσει τα συμπεράσματά του…»

Προσθέτω εδώ περισσότερο από το σχετικό τμήμα του κειμένου στα αγγλικά:

“there is one feature I notice that is generally missing in cargo cult science. That is the idea that we all hope you have learned in studying science in school… It’s a kind of scientific integrity, a principle of scientific thought that corresponds to a kind of utter honesty–a kind of leaning over backwards. For example, if you’re doing an experiment, you should report everything that you think might make it invalid–not only what you think is right about it: other causes that could possibly explain your results; and things you thought of that you’ve eliminated by some other experiment, and how they worked–to make sure the other fellow can tell they have been eliminated.

Details that could throw doubt on your interpretation must be given, if you know them. You must do the best you can–if you know anything at all wrong, or possibly wrong–to explain it. If you make a theory, for example, and advertise it, or put it out, then you must also put down all the facts that disagree with it, as well as those that agree with it. … In summary, the idea is to give all of the information to help others to judge the value of your contribution; not just the information that leads to judgment in one particular direction or another.

http://neurotheory.columbia.edu/~ken/cargo_cult.html

 

[22] Κάτι με το οποίο θα ήθελα να καταπιαστώ στο μέλλον.  Αξίζει ωστόσο μια ματιά και σε αυτό: http://www.bbc.co.uk/news/business-14729481.

[23] Ο Σάββας Ιακωβίδης την 2/8/2012 στο άρθρο του «ΠΟΙΟΥΣ ΒΟΛΕΥΕΙ ΝΑ ΦΤΑΙΝΕ ΜΟΝΟ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ;» έγραφε: «Μέγιστο μερίδιο ευθύνης φέρουν και τα δημόσια οικονομικά. Δεν το ισχυριζόμαστε εμείς, το λέγει ο Νομπελίστας μας, Χρ. Πισσαρίδης.»

Εκτός από τις αναφορές του Ιακωβίδη στις τετριμμένες κουβέντες του νομπελίστα περί σπάταλου κράτους της αριστεράς, όπως «θα ήθελα να απαιτήσω από την κυβέρνηση να ελέγξει τις δαπάνες της, ιδίως του μισθολογίου της δημόσιας υπηρεσίας.» και «αναστολή της ΑΤΑ» που όμως «δεν θα είναι αρκετή. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για περισσότερη λιτότητα», ενδιαφέρει και η απάντηση του Ιακωβίδη στο ερώτημα που έθεσε ο τίτλος του άρθρου του (τονισμένα δικά μου): «Βολεύει τους αναρχοσυνδικαλιστές να επιδεικνύουν ανέξοδο τσαμπουκά και γελοία μαγκιά. Βολεύει το ΑΚΕΛ και τις συντεχνίες του, διότι αποτελεί βολικό άλλοθι για τη στήριξή του σε έναν ανεπαρκή Πρόεδρο.» http://www.sigmalive.com/simerini/columns/antistaseis/511906

 

[24] Στο Κεντρικό Δελτίο ΡΙΚ της 21 Μάρτη 2012 ο Νικόλας είπε με τη βαριεστημένη άνεση κάποιου που είναι υποχρεωμένος να επαναλαμβάνει τις πιο απλές αλήθειες: «Δεν γίνεται ένας νομπελίστας οικονομολόγος όπως ο κ. Πισσαρίδης να θεωρεί ως θετικό μέτρο την επέκταση του ορίου αφυπηρέτησης και να πρέπει εμείς να συμφωνήσουμε με τους οικονομολόγους του ΑΚΕΛ.  Όταν και κείνοι θα πάρουν Νόμπελ θα τους ακούσουμε και εκείνους.» http://youtu.be/Tm4p9VxGv9U

Ιδιαίτερα στη παρέα του Νικόλα Παπαδόπουλου, η απονομή του βραβείου Νόμπελ στον Henry Kissinger το 1973, τον υπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ την εποχή της τουρκικής εισβολής, πρέπει να τους προκαλεί εμετό, δεδομένου του ρόλου του στο Κυπριακό.  Δες για παράδειγμα http://www.theguardian.com/books/2001/feb/26/extract.features11  Όπως το συνόψισε ο αμερικανός σατιρικός κωμικός Tom Lehrer: «Όταν απένειμαν το Νόμπελ Ειρήνης στον Κίσσιγκερ, η σάτιρα πέθανε» http://www.theguardian.com/culture/2000/jul/31/artsfeatures1

[25] http://truth-out.org/opinion/item/15374-it-was-bankers-that-brought-cyprus-to-the-brink

[26] Η  Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ έχει μια υπηρεσία που ταξινομεί επιστημονικά κείμενα πάνω από τριάντα πέντε χιλιάδων οικονομολόγων,  καταχωρημένων μετά από δική τους αίτηση: http://repec.org/.  Αυτή η υπηρεσία προσφέρει επίσης μια ταξινόμηση των οικονομολόγων αυτών σύμφωνα με τις αναφορές άλλων οικονομολόγων στα έργα τους, ως ένα δείκτη της αποδοχής και της θέσης  τους στην επιστημονική κοινότητα.  Στον κατάλογο αυτό, στις 23 του Ιούνη 2014, ο Paul Krugman ήταν στη θέση 24, ενώ ο Χριστόφορος Πισσαρίδης στη θέση 129: http://ideas.repec.org/top/top.person.nbcites.html

[27] http://en.wikipedia.org/wiki/Paul_Krugman#On_working_in_the_Reagan_administration

[28] http://cyprusnews.eu/deltia-typou/2044396———-2014—photos.html κάρτες 10 και 11.

[29] Όπως παρατήρησε – μάλλον στα πλαίσια του «γνώθι σαυτόν» –  σημαντικός ξένος δεξιός σχολιαστής «τα οικονομικά είναι στην ουσία πολιτική μεταμφιεσμένη σε επιστήμη» (“economics is essentially just politics dressed up as science”). Στην περίπτωση της δημοσκόπησης μας έχουμε την ίδια την πολιτική μεταμφιεσμένη σε επιστήμη. http://blogs.telegraph.co.uk/finance/jeremywarner/100027362/krugmans-one-rule-for-the-right-another-for-the-left/

[30] http://www.historylearningsite.co.uk/structured_questionnaires.htm :

«Στα δομημένα ερωτηματολόγια [όπως αυτό της δημοσκόπησης του ΡΙΚ]… κάθε ερωτώμενος ερωτάται την ίδια ερώτηση με τον ίδιο τρόπο.

Ενδεχόμενη [contingency] ερώτηση – μια ερώτηση που απαντάται μόνο αν ο ερωτώμενος δώσει μια συγκεκριμένη απάντηση σε προηγούμενη ερώτηση.  Έτσι αποφεύγονται ερωτήσεις που δεν εφαρμόζονται (όπως να ρωτούνται άνδρες αν ήταν ποτέ έγκυοι).»

 

http://download.house3.org/structured-methods-interviews-questionnaires-and-observation-w7/:

«Βεβαιώσου ότι συμπεριλαμβάνονται όλες οι κατάλληλες εναλλακτικές απαντήσεις στις επιλογές.  Η παράλειψη μιας επιλογής μπορεί να οδηγήσει σε παραπλανητικά αποτελέσματα…  Πρέπει να συμπεριλάβεις και τα ‘άλλα’ ή ‘κανένα από τα πιο πάνω’ … όταν οι επιλογές αφορούν πιθανές γνώμες, προτιμήσεις ή συμπεριφορές, πρέπει συνήθως να υπάρχουν και αυτές οι δύο απαντήσεις»

[31] http://youtu.be/rvQCRTHlnls  

[32] http://el.wikipedia.org/wiki/Post_hoc_ergo_propter_hoc. Στην ελληνική βικιπαίδεια αναφέρεται ως παράδειγμα «οι πωλήσεις παγωτών αυξάνονται κατά πολύ κάθε Ιούνιο και οι κλοπές αυτοκινήτων κάθε Ιούλιο. Θα αποτελούσε πλάνη το να ισχυριστεί κανείς ότι επειδή περισσότεροι άνθρωποι τρώνε παγωτό έχουμε και περισσότερες κλοπές αυτοκινήτων.»

[33] Wikipedia: «Το Post Hoc είναι ένα ιδιαίτερα ελκυστικό σφάλμα επειδή η χρονική διαδοχή μοιάζει να είναι αναπόσπαστο στοιχείο της αιτιότητας.  Το σφάλμα βρίσκεται στην εξαγωγή συμπεράσματος βάση μόνο της σειράς των συμβάντων, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη άλλοι παράγοντες που μπορεί να αποκλείουν τον συσχετισμό».  Το παράδειγμα της αγγλικής Wikipedia είναι «ο πετεινός κράζει αμέσως πριν την ανατολή, άρα ο πετεινός κάνει τον ήλιο να ανατείλει»  http://en.wikipedia.org/wiki/Post_hoc_ergo_propter_hoc

[34] Το post hoc εμφανίζεται και σε νομικά λεξικά.  Το σχετικό λήμμα του Webster’s New World Law Dictionary είναι: «Post Hoc Ergo Propter Hoc.  Στα Λατινικά, μετά από αυτό, άρα εξαιτίας αυτού.  Μια μη λογική αντίληψη ότι επειδή ένα πράγμα συνέβηκε μετά από κάποιο άλλο, πρέπει να έχει ως αιτία του το πρώτο» (

http://law.yourdictionary.com/post-hoc-ergo-propter-hoc ) .  Πόσο κακόπιστο είναι λοιπόν να κατηγορήσει κανείς τον διακεκριμένο νομικό Παναγιώτη Καλλή ότι προσπάθησε συνειδητά να εξαπατήσει τους ακροατές;

[35] Το σχετικό τμήμα της εκπομπής υπάρχει εδώ:  http://youtu.be/CCLFiwU84Dw

[36] Στον Φιλελευθερο, 16 Ιούνη 2014. http://www.philenews.com/el-gr/eidiseis-politiki/39/197535/gomirou–na-apodothoun-efthynes-gia-tin-oikonomiki-tragodia,

[37] «Η πατρίδα ένα καράβι», Γιάννης Νεγρεπόντης – Λουκιανός Κηλαϊδόνης: https://www.youtube.com/watch?v=jtHv2QqL7jw

[38] ΡΙΚ 1, Κεντρικό Δελτίο Ειδήσεων 27 Απρίλη 2013.  http://youtu.be/5kCDWUCShNI

[39] Πχ http://en.wikipedia.org/wiki/The_great_recession

[40] Για παράδειγμα εδώ: http://www.fas.org/sgp/crs/row/R42377.pdf

[41] Βλέπε και https://anatropimag.wordpress.com/2013/02/22/%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%83-%cf%85%cf%80%ce%b5%cf%85%ce%b8%cf%85%ce%bd%ce%bf%cf%83-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%cf%81%ce%b9%cf%83%ce%b7-%cf%83%cf%84%ce%b7/

[42] Ας συγκρίνουμε την ευκολία με την οποία η κυβέρνηση Αναστασιάδη ξεφορτώθηκε τον εκπρόσωπο του ίδιου «ανεξάρτητου θεσμού», τον Πανίκο Δημητριάδη.  Η κυβέρνηση συμπλήρωσε τον εκβιασμό με γελοίες κατηγορίες από τα ΜΜΕ και απειλές διώξεων από τον Γενικό Εισαγγελέα της, με μια δωροδοκία σε κοινή θέα.  Μια δωροδοκία την οποία η αντιπολιτευόμενη δεξιά, η οποία ζητούσε και αυτή την απομάκρυνση του με κάθε μέσο, είχε το θράσος να καταγγείλει με το επιχείρημα «αντί να τον δικάσετε, τον πληρώσατε και από πάνω»

[43] Ας θυμηθούμε τους συμπέθερους του Αναστασιάδη που φυγάδευσαν στο εξωτερικό 21 εκατομμύρια ευρώ τρεις μέρες πριν το κούρεμα  του Απριλίου 2013.  Χαρακτηριστική του πως μένει στα παρασκήνια ο πλούτος ήταν η περιγραφή τους στο ελληνικό Βήμα (τονισμένα δικά μου): «Η ζωή του ζευγαριού Γιάννου και Έλσας Λούτσιου ήταν γεμάτη με ταξίδια (Αθήνα, Λονδίνο, Παρίσι) και μπίζνες. Ήταν και οι δύο χαμηλού προφίλ, πρόσεχαν να μην προκαλούν, ανέπτυξαν φιλίες με όλον τον λεγόμενο ‘καλό κόσμο’ της Λεμεσού, αλλά και της Λευκωσίας.» http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=506570

[44]  Ο ιερέας «θέλει λάβει δύο τράγους…  Και θέλει ρίψει ο Ααρών κλήρους επί τους δύο τράγους· Τον δε τράγον, επί του οποίου έπεσεν ο κλήρος του να απολυθή… θέλει εξομολογηθή επ’ αυτού πάσας τας ανομίας των υιών Ισραήλ και πάσας τας παραβάσεις αυτών καθ’ όλας αυτών τας αμαρτίας· … και θέλει απολύσει τον τράγον εις την έρημον.» (από την  Αγία Γραφή http://www.newlife4you.gr/readbible.asp?b=3&c=16&v=29&s=12&ver=0&book=%CB%E5%F5%E9%F4%E9%EA%FC%2016:29&l=0&ebook=Lev%2016.29 )

[45] http://www.gnomionline.com.cy/politiki/kommatiki-zoi/3041-programmatiko-sinedrio-akel-evagorou

[46] Paul Krugman “The return of depression economics and the crisis of 2008” W. W. Norton & Company New York London 2009.  

Το αγγλικό κείμενο είναι: ‘any «fundamentalist» view of economic crisis—that is, a view that economies only get the punishment they deserve—must come to grips with the peculiar coincidence that so many seemingly disparate economies hit the wall in the space of a few months.’

[47] Δες και εδώ http://en.wikipedia.org/wiki/Market_fundamentalism

[48] http://en.wikipedia.org/wiki/United_States_housing_bubble

[49] «την είσοδο στην ΕΕ και πριν την είσοδο στο ευρώ το 2007 ακολούθησε ιδιαίτερα εντυπωσιακή ανάπτυξη, όταν αυξημένες εισροές κεφαλαίων και μειωμένος έλεγχος ρίσκου διευκόλυναν μια απότομη αύξηση τραπεζικού δανεισμού που έθρεψε ένα οικιστικό μπουμ»

Institute of International Finance, IIF Research Notes, “Cyprus, just the facts” March 19, 2013 https://www.google.com.cy/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=1&ved=0CB8QFjAA&url=http%3A%2F%2Fwww.iif.com%2Fdownload.php%3Fid%3DZz34hkR7u9k%3D&ei=H3q_U8OhEoW0PIrWgaAE&usg=AFQjCNEUxW-U7-RE-cjbCFWcw0CbwZOzoQ&sig2=5PHeHBuYGzOIKjhOYyJ6dw&bvm=bv.70810081,d.ZWU&cad=rja

Το IIF (Διεθνές Χρηματοοικονομικό Ινστιτούτο) είναι ο διεθνής σύνδεσμος των μεγαλύτερων τραπεζικών και γενικότερα χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων του πλανήτη. Ιδρύθηκε το 1983 και σήμερα αριθμεί 450 μέλη: http://www.iif.com/membership/members/

[50] Κάποιοι, όπως ο Βγενόπουλος και ο Ορφανίδης, έχουν ήδη διαπομπευθεί ακόμα και από τις δεξιές πολιτικές δυνάμεις που τους υποστήριζαν με ενθουσιασμό μερικά χρόνια πριν.  Βέβαια αυτό έγινε τώρα με τέλειο hindsight, κατά την τόσο επιτυχημένη αγγλική έκφραση, δηλαδή με την τελειότητα της ύστερης γνώσης.  Μπορεί να δούμε και τιμωρία, εκεί που βολεύει τον ΔΗΣΥ, όπως με τον Χριστόδουλο Χριστοδούλου, τον πρώην διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας που το 2004 ήταν από τους ενοχλητικότερους υποστηρικτές του «Όχι» στο σχέδιο Ανάν.

[51] Ο γνωστός μας πια John Hourican που ήρθε να σώσει την Τράπεζα Κύπρου ήταν ο ίδιος αναμιγμένος σε τραπεζικά αδικήματα στην Αγγλία, αλλά και αλλού.  Βλέπε

http://www.theguardian.com/business/2013/oct/22/former-rbs-banker-cyprus-bank

http://www.telegraph.co.uk/finance/newsbysector/banksandfinance/9896088/Dutch-taxman-investigates-RBS-over-John-Hourican-home-purchase.html

Και  http://en.wikipedia.org/wiki/John_Hourican

[52] http://www.marxists.org/archive/marx/works/1853/02/18.htm

[53] http://uk.mobile.reuters.com/article/idUKKBN0FH0G120140712?irpc=932 επίσης δελτίο ειδήσεων ΡΙΚ της 13/7/2014, όπως και 24/7/2014 για το «ξέσπασμα» εναντίον των τραπεζών του Αβέρωφ Νεοφύτου.

[54] Δες για παράδειγμα το φυλλάδιο της Αγγλικής Συντεχνίας Πυροσβεστών, της Fire Brigades Union με τίτλο  «ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ»  http://thenextrecession.files.wordpress.com/2012/11/s-time-to-take-over-the-bankslr.pdf

 

[55] http://web.archive.org/web/20110628234911/http://www.centralbank.gov.cy/nqcontent.cfm?a_id=6656

[56] Ετσι ο πρώην διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας Χ. Χριστοδούλου δήλωνε «επί εποχής [μου] το τραπεζικό σύστημα ήταν κερδοφόρο επειδή ήταν αυστηρά εποπτευόμενο. Με τη λήξη της θητείας του κ. Ορφανίδη, τούτο για να είναι ικανό να λειτουργεί με επάρκεια χρειάζεται 10 δις ευρώ για ανακεφαλαιοποίηση.» http://www.newsit.com.cy/default.php?pname=Article&art_id=98430&catid=9#  Ο Χριστοδούλου έχει επίσης πει σε δηλώσεις του σε τηλεοπτικό σταθμό ότι ο Ορφανίδης, πίστευε στην «αυτορρύθμιση των τραπεζών» ως μαθητής του Alan Greenspan.

Τον Ιούλη του 2012 ο Ορφανίδης κατηγορήθηκε για την εποπτεία του κύρια από τους βουλευτές του ΑΚΕΛ: http://inews.com.cy/index.php?option=com_k2&view=item&id=2401:%CE%BF-%CE%B1%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BF%CF%81%CF%86%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%82-%CE%AD%CE%B4%CF%89%CF%83%CE%B5-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%B9%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B2%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CE%B5%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE&Itemid=133&lang=el

 

Όμως τόσο έντονη ήταν η εναντίον του δυσπιστία του κόσμου    (http://www.euro2day.gr/chameleon/139/articles/707136/ChameleonArticle.aspx

) που ακόμα και η «Ερευνητική Επιτροπή Απόδοσης Ευθυνών» του Πικκή αναγκάστηκε στο πόρισμα της να διαπιστώσει ότι «Ο εποπτικός ρόλος της Κεντρικής Τράπεζας ως προς την απόκτηση και κατοχή ελληνικών ομολόγων από τις κυπριακές τράπεζες, υπήρξε χαλαρός.»

 

[57] http://www.nytimes.com/2009/08/09/books/review/Krugman-t.html:

«Τον περασμένο Οκτώβρη ο Alan Greenspan – που ανάλωσε χρόνια βεβαιώνοντας τους επενδυτές ότι όλα ήταν μια χαρά με το αμερικάνικο χρηματιστικό σύστημα – δήλωσε ότι βρίσκονταν σε μια κατάσταση ‘σοκ και αδυναμίας να πιστέψει’.  Στο κάτω-κάτω  οι καλύτεροι και εξυπνότεροι οικονομολόγοι των διαβεβαίωναν ότι το χρηματιστικό μας σύστημα ήταν σταθερό: ‘Τις τελευταίες δεκαετίες, έχει εξελιχθεί ένα τεράστιο σύστημα διαχείρισης κινδύνου και κοστολόγησης, που συνδυάζει τις πιο προχωρημένες γνώσεις μαθηματικών και ειδικών στα χρηματιστικά υποστηριγμένο από μεγάλες προόδους στην τεχνολογία των ηλεκτρονικών υπολογιστών και των επικοινωνιών… Ολόκληρο όμως αυτό το πνευματικό οικοδόμημα κατέρρευσε το καλοκαίρι του περασμένου χρόνου’ [2008]’»

Δες και την  απολογία του Alan Greenspan:  http://youtu.be/R5lZPWNFizQ

 

[58] http://edition.cnn.com/2002/WORLD/europe/09/26/greenspan.knighthood/

[59] http://www.telegraph.co.uk/finance/comment/ambroseevans_pritchard/2815893/Greenspan-was-more-a-rock-star-than-a-feared-Fed-sage.html

[60] Δές ας πούμε, ένα παράδειγμα στην τύχη: http://thenextrecession.wordpress.com/2014/04/11/5-trillion-gone-forever/

[61] Μια και μιλάμε για το παιχνίδι του καπιταλισμού, ορίστε μια ακόμα χαρακτηριστική έκφραση από την αμερικάνικη κουλτούρα, που σημαίνει «Η μοναδική επιλογή, την οποία πρέπει να δεχτεί κάποιος, επειδή δεν υπάρχει κάποια καλύτερη… αυτός ο όρος, που εμφανίστηκε στην αρχή του 20ου αιώνα, αναφέρονταν αρχικά σε ένα τζογαδόρο που έψαχνε να βρει να συμμετέχει σε κάποιο παιχνίδι σε μια ξένη πόλη» http://dictionary.reference.com/browse/only+game+in+town,+the

Αυτή την αίσθηση προσπαθούν να δημιουργήσουν οι δεξιοί σχολιαστές. Μας αρέσει δεν μας αρέσει, έχει δεν έχει ευθύνες και κρίσεις, ο καπιταλισμός είναι το μόνο παιχνίδι στην πόλη, και είμαστε καταδικασμένοι να παίξουμε με τους κανόνες του.

[62] ΡΙΚ 1 στις 14/11/2011, στην εκπομπή «Κωδικός Ευρώπη», με την συμμετοχή των Νίκου Κατσουρίδη και Αβέρωφ Νεοφύτου.

[63] Ένα καλό παράδειγμα είναι ένα κείμενο που γράφτηκε το 1967: http://www.marxists.org/history/etol/writers/harman/1967/xx/revlost.htm

 

[64] Όπως γράφει ένας από τους σημαντικότερους ιστορικούς της Δύσης που ασχολήθηκαν με την ΕΣΣΔ «Σε όλη τη διάρκεια του 1919 ο κυρίαρχος παράγοντας στην … Σοβιετική οικονομία ήταν ο εμφύλιος πόλεμος, στον οποίο οι εχθροί του καθεστώτος έπαιρναν την στρατιωτική, οικονομική και ηθική υποστήριξη της Μεγάλης Βρετανίας, Γαλλίας, Ιταλίας, Ιαπωνίας και των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και μερικών από τους μικρότερους συμμάχους τους»  E. H. Carr “A History of Soviet Russia, The Bolshevic Revolution 1917 1923”, τόμος 3, Pelican Books 1977. 

Ένας από αυτούς τους «μικρότερους συμμάχους» ήταν και η Ελλάδα:  http://en.wikipedia.org/wiki/Allied_intervention_in_the_Russian_Civil_War

ΤΟ ΑΚΡΑΙΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ


Είναι η σβάστικα και ο ναζισμός «φαιδρά»;

ΑΛΜΠΕΡΤΟ ΦΛΩΡΕΝΤΙΝ & ΔΑΦΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

Η συζήτηση στο πρόγραμμα του ΡΙΚ «Από Μέρα σε Μέρα» γύρω από τις συγκρούσεις οπαδών ΑΠΟΕΛ-ΑΕΛ, που στοίχησαν το μάτι νεαρού φιλάθλου. Ο Γιάννης Νικολάου φιλοξενεί τους βουλευτές Σωτήρη Σαμψών του ΔΗΣΥ και Άριστο Δαμιανού του ΑΚΕΛ. Ο Δαμιανού παρατηρεί:

Εδώ και 12 μήνες σε περίοπτη θέση απέναντι από την Κεντρική Τράπεζα υπάρχει σβάστικα και δεν βρέθηκε ένας αρμόδιος να συγκινηθεί… σύμπτωμα της ανοχής που δείχνουμε στο νεοφασισμό.

Στα οποία ο Γιάννης Νικολάου σπεύδει να προσθέσει:

Σε όλες τις εκφάνσεις και τις πτυχές της ακρότητας. Ξέρετε ότι τόσους μήνες, όπως λέτε, στην Κωνσταντινουπόλεως στο Στρόβολο για παράδειγμα υπάρχει το εξής φαιδρό σύνθημα, με από εκείνα τα [κάνει κύκλο με το χέρι] με το Αλφα μέσα, πως τα λέτε … των αντί…, αντί-κάτι…, «ΜΙΣΟΣ ΚΑΙ ΟΡΓΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΡΑΤΣΙΣΤΗ».

Είναι πράγματι να τα χάνει κανείς μπροστά στη θρασύτατη κουτοπονηριά του κ. Νικολάου.

Πόσο ισοδύναμη και συγκρίσιμη είναι η σβάστικα με τον «κύκλο» των «αντί-κάτι» και το αντιρατσιστικό σύνθημα; Είναι η σβάστικα και τα όσα αυτή σημαίνει «φαιδρή»; Γιατί βρίσκει ο Γ. Νικολάου «ακραίο» – εκτός από «φαιδρό» – το αντιρατσιστικό σύνθημα «της Κωνσταντινουπόλεως»; Ίσως έχει αντίρρηση στο «κάθε ρατσιστή» – με την έννοια ότι υπάρχει κόσμος με ρατσιστικές προκαταλήψεις που για να ξεπεραστούν χρειάζεται περισσότερο πληροφόρηση και επιχειρήματα παρά μίσος. Πως ορίζουμε όμως τον ρατσιστή; Αν δεν σημαίνει αυτόν που έχει ανεπεξέργαστες ρατσιστικές προκαταλήψεις, αλλά αυτόν που έχει κάνει τον ρατσισμό κοσμοθεωρία – που ξέρει τι σημαίνει η σβάστικα του ολοκαυτώματος – τότε είναι υπερβολική η πρόσκληση σε «μίσος και οργή» απέναντί του; Τι σημαίνει αλήθεια το σύνθημα «ποτέ ξανά φασισμός»;

Δημοσιογράφος παλιά καραβάνα ο Γιάννης Νικολάου, αναρωτήθηκε: «πως το λέτε, αντί-κάτι…» Ποιοι; Εσείς οι αριστεροί βέβαια, είναι δικό σας το φρούτο. Εννοούσε φυσικά τους «αντιεξουσιαστές», ένας όρος που εμφανίζεται εδώ και δεκαετίες στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα. Ή είναι ένας πραγματικά ανίκανος πολιτικός σχολιαστής, ή επρόκειτο για θέατρο για να υποβιβάσει τη σημασία του ναζισμού – «φαιδρός».

Ωστόσο ο «κύκλος με το Α» δεν χρησιμοποιείται μόνο από τους δονκιχώτες νεαρούς που φιγουράρουν συχνά πυκνά στα ελληνικά ΜΜΕ σε τελετουργικές συγκρούσεις με τα ΜΑΤ (και για τα οποία ΜΜΕ αποτελούν ειδησεογραφικό «λαβράκι»). Είναι το σύμβολο του αναρχισμού, μιας παλιάς πολιτικής παράδοσης με μεγάλη ποικιλία τάσεων και τακτικών (στην οποία δεν ανήκω, για να μη νομίζετε ότι γράφω για να παινέσω το σπίτι μου). Δεν υπάρχει κανένας λόγος να υποθέσουμε ότι οι συγγραφείς του «ακραίου» κατά τον Γιάννη Νικολάου γκράφιτι γνωρίζουν συνταγές κοκτέιλ μολότοφ, τα οποία είναι έτοιμοι να εκσφενδονίσουν ενάντια σε κάθε φοβισμένο δεξιό μικροαστό. Ο Λέον Τολστόι, ο συγγραφέας του Πόλεμος και Ειρήνη, του Άννα Καρένινα και του Γιατί οι Άνθρωποι κάνουν Χρήση Ναρκωτικών Ουσιών, ήταν δηλωμένος αναρχικός και εναντίον κάθε μορφής βίας,. Αναρχικός είναι και ένας από τους πιο γνωστούς στον πλανήτη συγχρόνους διανοούμενους, ο Νόαμ Τσόμσκι. Αναγορεύτηκε σε διδάκτορα του Πανεπιστήμιο Κύπρου το 2006 και είναι ο συγγραφέας του δοκιμίου «Η ευθύνη των διανοούμενων» στο οποίο χαρακτηριστικά έγραφε:

Είναι ευθύνη των διανοούμενων να λένε την αλήθεια και να αποκαλύπτουν το ψέμα. Αυτό μπορεί να φαίνεται αρκετά κοινότοπο ώστε να προσπεραστεί χωρίς σχόλια. Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι έτσι. Για τον σύγχρονο διανοούμενο, αυτό δεν είναι καθόλου προφανές.

Θεωρεί και αυτούς ο δημοσιογράφος Γιάννης Νικολάου (που διατέλεσε και ακαδημαϊκός) ακραίους, για τους οποίους η ανοχή πρέπει να είναι περιορισμένη;

Αντίθετα, οι οπαδοί της σβάστικας δεν χαρακτηρίζονται από ποικιλία όταν πρόκειται για βία. Ακραία βία – όχι, όπως κάποιων αντιεξουσιαστών τελετουργική εναντίον των πάνοπλων ΜΑΤ, ή παλιότερα κάποιου πολύ καλά προστατευμένου τσάρου ή πολιτικού ή δικαστή (πράξεις για τις οποίες συχνά πλήρωναν με τη ζωή τους) – αλλά βία εναντίον των πιο ανυπεράσπιστων πλασμάτων: από τους εβραίους, μαύρους, ομοφυλόφιλους ως τους σημερινούς εξαθλιωμένους οικονομικούς μετανάστες. Και συνήθως εκ του ασφαλούς, με την ανοχή μέρους τουλάχιστον του κρατικού κατασταλτικού μηχανισμού.

Και το κερασάκι στην τούρτα: ο Γιάννης Νικολάου μιλάει για «ακρότητες» των «αντί-κάτι» στην παρουσία του υιού του Νίκου Σαμψών, που δηλώνει ότι βαδίζει στα χνάρια του πατέρα, ο οποίος μετέχει σε συγκεντρώσεις του ΕΛΑΜ, και που είχε πρόσφατα συνομιλίες στη Λευκωσία με τους χρυσαυγίτες υπόδικους Κασιδιάρη και Λαγό.

Το φαινόμενο των «ίσων αποστάσεων» από «τα άκρα», συχνά εκφρασμένο έτσι που να μειώνει ή να στριμώχνει την αριστερά, δεν είναι καινούργιο. Η υποψήφια ευρωβουλευτής του ΔΗΣΥ Ρένα Χόπλαρου, το είχε επισημάνει σε άρθρο της στις αρχές του 2010:

Είδα προχθές στο ΡΙΚ ένα «καταπληκτικό» ρεπορτάζ για τις δύο διαδηλώσεις υπέρ και κατά των μεταναστών που πραγματοποιήθηκαν την ίδια μέρα … στη Λευκωσία… δεν γίνεται ένα υποτιθέμενο ενημερωτικό ρεπορτάζ να βγάζει μάτι για τις προθέσεις και την πλευρά που υποστηρίζει. … τα υπόλοιπα κανάλια … επίσης ανταγωνίζονται επάξια για το ποιο θα πάρει το βραβείο της πιο φοβικής, μονόπλευρης και πολλές φορές αστοιχείωτης ενημέρωσης…
Κριτική και διερευνητική δημοσιογραφία… σίγουρα δεν είναι αυτή που βάζει στο ίδιο καλάθι τους γραφικούς αρνητές του κοινοβουλευτισμού, που ακόμη πιστεύουν ότι τους ενώνει το αίμα της φυλής, με τους πολίτες που διεκδικούν μια ανοιχτή κοινωνία.

ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ

Και συνεχίζει, μετά από αυτές τις πολύ σωστές παρατηρήσεις, η Ρένα Χόπλαρου:

Ο κυρίαρχος λόγος στην Κύπρο μάλλον ταυτίζεται με τη φοβικότητα που εκπέμπει η συνωμοσιολογική ανάλυση του Ε.ΛΑ.Μ, παρά με το όραμα μιας ανοιχτής κοινωνίας που τους χωράει όλους, μετανάστες, ομοφυλόφιλους, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, Βραζιλιάνους και Πακιστανούς. Το ΡΙΚ έδωσε ελάχιστα δευτερόλεπτα στον Δώρο Μιχαήλ, της Κίνησης Στήριξης Αλλοδαπών (ΚΙ.Σ.Α) να πει δυο κουβέντες για το θέμα. Επέλεξε μάλιστα να προβάλει ένα απόσπασμα από την ομιλία του το οποίο ακούστηκε πολύ αδύναμο σε σχέση με τη «σοβαρή και ολοκληρωμένη πολιτική ανάλυση» του Ε.ΛΑ.Μ. Δηλαδή στο Ε.ΛΑ.Μ δόθηκε χρόνος για πολιτικό λόγο ενώ στους Πολίτες κατά του Ρατσισμού δόθηκε χρόνος για ένα σύνθημα» (ΠΟΛΙΤΗΣ – 03/01/2010, Σελίδα: 84, υπάρχει και στο http://kisa.org.cy/wp-content/uploads/2014/04/Φασισμός-Ξενοφοβία-και-Ρατσιστική-Βία-στην-Κύπρο-Δεύτερη-Έκδοση.pdf)

Ορθότατη η περιγραφή της συμπεριφοράς των ΜΜΕ στο συγκεκριμένο ζήτημα. Ωστόσο το πρόβλημα των ΜΜΕ δεν είναι η «φοβικότητα». Είναι η πρόθεσή τους να εξυπηρετήσουν το πολιτικό (βλέπε ΕΟΚΑ) και οικονομικό κατεστημένο συνολικά. Γι’ αυτό και η συμπεριφορά τους αλλάζει ανάλογα με την περίοδο και τις επιδιώξεις αυτού του κατεστημένου – αντιξενοφοβική συμπεριφορά όταν ήθελαν να φέρουν φτηνό εργατικό δυναμικό ή προωθούσαν λύση του Κυπριακού, δημιουργία αποδιοπομπαίων τράγων και εθνικιστικών εξάρσεων σε περιόδους κρίσης. Βλέπουμε ακόμα και το χέρι της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε αυτό.[1]

Η θεωρία-προπαγάνδα των «δυο άκρων» είναι χαρακτηριστική στο χώρο του Συναγερμού, αν και όχι μόνο. Και μάλιστα εμφανίζεται σε πιο απειλητική μορφή: το «άλλο άκρο» απέναντι στους ΝΑΖΙ είναι το ίδιο το «Κομμουνιστικό ΑΚΕΛ».

Οι στενές σχέσεις του ΔΗΣΥ με τον συνεργάτη των ναζί Γρίβα εξαφανίζονται, ο ΔΗΣΥ είναι η «μεγάλη δημοκρατική παράταξη», η ΕΟΚΑ Β είναι παρελθόν που «δεν ενδιαφέρει κανένα», κατά τον Χάσικο (http://www.haravgi.com.cy/site-article-41125-gr.php). Ωστόσο για το ΑΚΕΛ, αυτή η παραγραφή του παρελθόντος δεν ισχύει. Είναι, μια και συνδέονταν με την ΕΣΣΔ, σταλινικό-ολοκληρωτικό.

Έτσι ένα περίπου χρόνο μετά από αυτά που περιγράφει η Χόπλαρου ο μετέπειτα υπουργός της κυβέρνησης Αναστασιάδη Τάσος Μητσόπουλος εξισώνει, ως «οπαδούς του ολοκληρωτισμού» τις ρατσιστικές πολιτικές οργανώσεις και ιδεολογίες με το ΑΚΕΛ. Χαρακτηριστική είναι η παρουσίαση από τη Σημερινή. Ο ακαδημαϊκός και μέλος του ΑΚΕΛ Νίκος Τριμικλινιώτης, που μετά την βίαιη επίθεση ρατσιστών στη Λάρνακα[2] ζήτησε την παρέμβαση της δικαιοσύνης, χαρακτηρίστηκε από τον Τάσο Μητσόπουλο, (ο οποίος μάλιστα αρνήθηκε τον ρατσιστικό χαρακτήρα των επεισοδίων)[3] οπαδός του ολοκληρωτισμού:

Είναι προφανές ότι άνθρωποι όπως ο κ. Τριμικλινιώτης, που προήλθαν από ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό χώρο, που όταν λειτούργησε στην πράξη δεν είχε καμιά ανοχή απέναντι στην αντίθετη άποψη στις χώρες όπου λειτούργησε στην ανατολική Ευρώπη, εμφορούνται από αυτές τις αντιλήψεις και έχουν ελάχιστη ανοχή στη διαφορετική άποψη.
Θεωρώ, ωστόσο, ότι τα ακραία φαινόμενα δεν αντιμετωπίζονται μέσα από την ποινικοποίηση. Αν αντιμετωπίζονταν τα ακραία φαινόμενα μέσα από την ποινικοποίηση και εγώ ως βουλευτής και το κόμμα μου ως Δημοκρατικός Συναγερμός θα είχαμε ταχθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο υπέρ της απαγόρευσης της δραστηριότητας των κομμουνιστικών κομμάτων, ποινικοποίησης της δράσης υπέρ του κομμουνισμού. (Σημερινή, 16/12/2010)

Βλέπουμε πως οι νεοναζί αξιοποιούνται ως ευκαιρία για σκοτεινά υπονοούμενα προς την αριστερά: μήπως εσάς αξίζει η ποινικοποίηση;

Ας ξαναγυρίσουμε στη Χόπλαρου, η οποία στο σχόλιο που είδαμε για το ΡΙΚ, χαρακτήρισε την Ελένη Μαύρου, μια πολιτικό του ΑΚΕΛ που μοιάζει σε πολλά με τον Νίκο Τριμικλινιώτη (για παράδειγμα υποστήριξαν δημόσια, παρά την επίσημη θέση του «χωρίς ανοχή στην αντίθετη άποψη» κόμματος τους, το ΝΑΙ το 2004), με αυτό τον τρόπο:

[Σ]το ΡΙΚ… ο μεστός και δυνατός λόγος της δημάρχου της Λευκωσίας, Ελένης Μαύρου, ο οποίος ενθουσίασε τους παρευρισκόμενους, δεν προβλήθηκε καθόλου. Ούτε καν είδαμε τη Δήμαρχο στους δέκτες μας. Αόρατη.

Και όμως στην υστερία που ακολούθησε τον θάνατο του «υποδειγματικά ήπιου και μετριοπαθή» Τάσου Μητσόπουλου (ήπιο περιτύλιγμα, το ίδιο δεξιό εμπόρευμα), η Ρένα Χόπλαρου έστειλε το άψογα υπολογισμένο επικοινωνιακά tweet: «Δεν “είναι όλοι ίδιοι” Παράδειγμα: Τάσος Μητσόπουλος».

Η Χόπλαρου, που «ειδικεύεται» σε αυτά τα θέματα, δεν μπορεί να αγνοούσε την στάση του Μητσόπουλου το Δεκέμβριο του 2010, που διευκόλυνε την αύξηση της επιρροής και την ένταξη της ρατσιστικής ακροδεξιάς στον αποδεχτό πολιτικό χώρο.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ «ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΗΣ» ΔΕΞΙΑΣ

Είναι εύκολο να την κατηγορήσει κανείς για καιροσκοπισμό. Η πραγματικότητα μάλλον είναι πιο πολύπλοκη. Μαζί με άλλους δεξιούς εκφράστηκε από την «προοδευτική» πολιτική ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού, την κοσμοπολίτικη φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, και όχι από τους νεοσυντηρητικούς και θρησκόληπτους τύπου Θάτσερ και Μπους:

[Η] κεντροδεξιά στην Κύπρο δεν είναι επαρκώς φιλελεύθερη με την πολιτική και κοινωνική έννοια (των φιλελεύθερων αξιών, των civic values) και η ρεφορμιστική Αριστερά δεν είναι επαρκώς φιλελεύθερη με την οικονομική έννοια
Για να ανοίξω τα χαρτιά μου, πιστεύω σε μια σύνθεση φιλελευθερισμού και σοσιαλδημοκρατίας… [και ότι] το δημόσιο συμφέρον και η ποιότητα της φιλελεύθερης Δημοκρατίας υπονομεύονται από την ύπαρξη μεγάλων κοινωνικοοικονομικών ανισοτήτων… (Πολίτης, 10/7/2011)

Στη ζεστασιά της φαινομενικά στέρεης οικονομικής επιτυχίας του καπιταλισμού στο τέλος του προηγούμενου αιώνα και της αρχής αυτού, της πτώσης του «υπαρκτού κομμουνισμού», και της προοδευτικής ευρωμπούρδας, ένιωσαν την άνεση να συνεργαστούν με αριστερούς, ιδιαίτερα σε ένα περιβάλλον που το μεγάλο κεφάλαιο ευνοούσε τον αντιεθνικισμό, για την λύση του Κυπριακού, αλλά και τη σταθερότητα στην «πολυπολιτισμική» πια Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η κρίση όμως τους προσγείωσε βίαια και τους τρομοκράτησε. Στον Πολίτη της 19/6/2011 η Χόπλαρου εκμυστηρεύεται:

Το στομάχι μου δέθηκε κόμπο από την εικόνα του Τάσου Τέλλογλου λιπόθυμου στην άσφαλτο ύστερα από το χτύπημα μιας ομάδας «αγαναχτισμένων». Βλέπω την «ιερή οργή» στα πρόσωπά τους και την απαίτηση τους για χειροκρότημα επειδή δηλώνουν «δημοκράτες». Και ως γνωστόν οι «δημοκράτες» μπορούν να κάνουν ό,τι γουστάρουν: να χτυπούν για παράδειγμα ανθρώπους πισώπλατα. 16χρονα παιδιά – αλήθεια πότε βρήκαν τον χρόνο να μάθουν να μισούν τόσο; Ποιο εκπαιδευτικό σύστημα, ποιες οικογένειες τους έμαθαν ότι δεν τρέχει τίποτα να χτυπάς εν ψυχρώ έναν άνθρωπο; Ποιες διαψευσμένες υψηλές προσδοκίες τους έκαναν να πιστέψουν ότι έχουν δικαίωμα στη βία; (http://feleki.wordpress.com/2011/06/19/πετάλι-στον-αέρα/)

Τι «τους έκαναν να πιστέψουν ότι έχουν δικαίωμα στη βία»; Που άραγε «βρήκαν τον χρόνο να μάθουν να μισούν τόσο»; Ας δούμε τι έγραφε ο Τέλλογλου σε μπλόγκ στις 28/4/2010:

Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να έχει έκτακτες εξουσίες, για να το πω πιο απλά η χώρα είναι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης χωρίς δικτατορία αλλά ορισμένα άρθρα του συντάγματος πρέπει να βγουν “εκτός“ η να ερμηνευτούν ανάλογα. Εκδηλώσεις σαν κι εκείνες του ΠΑΜΕ [Η συνδικαλιστική παράταξη του ΚΚΕ] στον Πειραιά πρέπει να δίνεται η δυνατότητα να κηρύσσονται αμέσως παράνομες με διαδικασίες αυτοφώρου, πρέπει να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας αλλά και της διαμαρτυρίας σε ευαίσθητους τομείς(πχ πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας, απεργία εκπαιδευτικών μέσα στις εξετάσεις ) Στο Βέλγιο πριν μερικά χρόνια μία τέτοια κυβέρνηση συνασπισμού προχώρησε σε αναστολή ορισμένων συνταγματικών διατάξεων για ενα διάστημα . Ο κ. Παπανδρέου είναι ακατάλληλος για να ηγηθεί μιας τέτοιας κυβέρνησης “εθνικής ανάγκης“, μπορεί να είναι αντιπρόεδρος της και υπουργός των Εξωτερικών αλλά επικεφαλής πρέπει να είναι κάποιος που να μην διστάζει μπροστά σε όποιο κόστος. (http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&lid=2323 και http://youtu.be/8KXydZvaMgk)

Προτάσεις σε πολύ ψηλότερο επίπεδο «ακρότητας» από την επίθεση που δέχτηκε ο Τέλλογλου από «αγανακτισμένο» – χρειάζονται άραγε τα εισαγωγικά; – διαδηλωτή. Προτάσεις που νομιμοποιούν και προωθούν ακραία, οργανωμένη βία ενάντια σε εκατομμύρια ανθρώπων.

Η Χόπλαρου δεν έκανε απλά τα στραβά μάτια στην προϊστορία του Τέλλογλου. Nα τι έγραφε, αναφερόμενη και αυτή στην Ελλάδα:

…ένα ολιγομελές κυβερνητικό σχήμα αποφασισμένο να προχωρήσει στις αλλαγές που πρέπει να γίνουν για να μην πτωχεύσει η χώρα…  Χρειάζεται πολιτικό προσωπικό με σιδερένια θέληση και μυαλωμένο, πολιτικό προσωπικό ανυποχώρητο μπροστά στις μούντζες της Βουλής, που θα ξέρει και να μιλά στον κόσμο, θα τον προετοιμάσει για τα χειρότερα που έρχονται.
Ας φανταστούμε για μια στιγμή ότι υπάρχει αυτό το πολιτικό προσωπικό κι ότι επιτέλους αρχίζει δουλειά. Σε αυτό το σημείο δημιουργείται το εξής παράδοξο. Είναι γεγονός ότι υπάρχει αναντιστοιχία μεταξύ της κοινωνίας και του πολιτικού προσωπικού που κυβερνά. Το πολιτικό προσωπικό θα πρέπει με κάθε μέσο να αναλάβει τις ευθύνες του και να συνεχίσει το έργο του. Υπογραμμίζω το με κάθε μέσο. Δηλαδή τι; Μέχρι πού είναι η κόκκινη γραμμή για να προστατευτεί η δημοκρατία και να μπορέσει το πολιτικό προσωπικό να σώσει την κοινωνία από τον ίδιο της τον εαυτό; Δεν ακούγεται παράδοξο; Να κατεβάσει τι; Τανκς στο Σύνταγμα για να «σώσει» τους πολίτες από τον ίδιο τους τον εαυτό; «Ακόμη και νεκρούς» είπε ο πρώην πρωθυπουργός, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, στην εκπομπή του Παπαχελά «Φάκελοι», σε μια κατά τ’ άλλα εξαιρετική συνέντευξη. Όταν τον άκουσα, σφίχτηκε η καρδιά μου άλλη μια φορά.

Μπροστά στην ανάγκη ελέγχου της πλέμπας για να διαβεί το καπιταλιστικό σύστημα τα στενά της κρίσης, ο «φιλελευθερισμός» έγινε απρόσιτα ακριβή πολυτέλεια για τους θιασώτες της «φιλελεύθερης» αστικής κοινωνίας. Η πάλη των τάξεων, ένας πραγματικός ταξικός πόλεμος, έγινε το πιο ορατό χαρακτηριστικό της κοινωνίας.

Η καπιταλιστική κρίση δεν είναι φυσική καταστροφή. Η ανθρωπιστική καταστροφή που την συνοδεύει δεν είναι αναπόφευκτη. «Πρέπει να μείνουμε φτωχοί επειδή δεν ‘συμφέρει’ να είμαστε πλούσιοι. Πρέπει να ζούμε σε τρώγλες, όχι επειδή δεν μπορούμε να χτίσουμε παλάτια, αλλά επειδή δεν το ‘αντέχουμε οικονομικά’» έγραφε το 1933, μέσα στη βαθύτερη κρίση του καπιταλισμού, ο πιο γνωστός ίσως οικονομολόγος του 20ου αιώνα, ο John Maynard Keynes[4]. Και, πρόσφατα ο νομπελίστας οικονομολόγος Paul Krugman: «η ύφεση είναι πράγματι μια πολύ περίεργη ιστορία. Διότι στη διάρκεια μιας οικονομικής κρίσης, ιδιαίτερα αν είναι σοβαρή, μοιάζει να υπάρχει παντού η προσφορά, και πουθενά η ζήτηση. Υπάρχουν πρόθυμοι εργάτες αλλά όχι αρκετές δουλειές. Εργοστάσια σε άριστη κατάσταση, αλλά όχι παραγγελίες. Καταστήματα ορθάνοιχτα, όχι όμως και πελάτες» (The Return of Depression Economics and the Crisis of 2008)

Αυτές οι αντιφάσεις και τα αδιέξοδα του καπιταλισμού, όπως τα βγάζει στη φόρα η καπιταλιστική κρίση, είναι κατανοητές, έστω θολά, στους περισσότερους εργαζόμενους. Γι’ αυτό δεν αποδέχονται καρτερικά τα μαρτύρια που τους επιφυλάσσει η καπιταλιστική κρίση. Γι αυτό είναι αναγκασμένη η άρχουσα τάξη να δημιουργεί αποδιοπομπαίους τράγους, και να οργανώνει την εκκωφαντική προπαγάνδα που βλέπουμε να κυριαρχεί στα ΜΜΕ.

Όμως για πολλούς προοδευτικούς φιλελευθέρους οι κοινωνικές ανατροπές, αναγκαίες για να αποτραπεί αυτή την ανθρωπιστική καταστροφή, είναι αδιανόητες. Και μετατρέπονται σε πανικόβλητους οπαδούς του αυταρχισμού όταν χωνέψουν ότι το αδιανόητο συμβαίνει, δηλαδή η αποτυχία σε βαθμό κατάρρευσης της «ελεύθερης αγοράς» και της στηριγμένης σε αυτήν φιλελεύθερης κοινωνίας.

Ωστόσο, παρά την λιποταξία πολλών φιλελευθέρων διανοούμενων, πρέπει να συνεχίσουμε να υποδεικνύουμε το καθήκον κάθε ενός που θέλει να λέγεται δημοκράτης να αντιμετωπίσει τη φασιστική απειλή.

Η προπαγάνδα «εξομοίωσης των άκρων» – ένα προϊόν της Ευρωπαϊκής Ένωσης (βλέπε http://info-war.gr/2014/05/όλα-μέλι-γάλα όπως και για την ανάληψη στην Ουκρανία έξι υπουργείων από ναζιστές της Σβόμποντα με τις ευλογίες της Ε.Ε. http://info-war.gr/2014/05/ ξεχωρταριάστε-το-φασισμό-2/) – είναι μέρος του ταξικού οπλοστασίου τους. Εδώ στην Κυπριακή Δημοκρατία έχει την πρόσθετη λειτουργία να ρίξει το φταίξιμο για την κρίση στην διακυβέρνηση της Αριστεράς. Παντού όμως στοχεύει στην αποδυνάμωση της μαχητικότητας της εργατικής τάξης. Με την απαξίωση του οτιδήποτε θυμίζει σοσιαλισμό και κριτική της «ελεύθερης αγοράς». Για να πολεμήσουμε το φασισμό πρέπει και να ξαναβάλουμε στο πολιτικό μας λόγο τη δυνατότητα του σοσιαλισμού, της δημοκρατικής οργάνωσης της παραγωγής από τους εργαζόμενους. Η σημασία του δεν είναι η ικανότητα να προσφέρει άμεση λύση, αλλά κυρίως η λειτουργία του ως το ερμηνευτικό εργαλείο και το ηθικό στήριγμα της καθημερινής εργατικής αντίστασης στη λιτότητα, η απάντηση στο γνωστό «συντριπτικό» TINA της Θάτσερ. (There Is No Alternative – Δεν υπάρχει δυνατότητα εναλλακτικής λύσης). (http://en.wikipedia.org/wiki/There_is_no_alternative)

_________________
[1] «Η ΕΕ χρηματοδοτεί με 229 εκατομμύρια ευρώ έρευνες που ως στόχο έχουν μεταξύ άλλων ‘να διατηρηθεί ζωντανή η μνήμη των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν κάτω από τα καθεστώτα του ναζισμού και του σταλινισμού’» (Αρης Χατζηστεφάνου http://info-war.gr/2014/05/όλα-μέλι-γάλα )

[2] Λεπτομέρειες υπάρχουν στη συλλογή http://wd-ist.org/docs/%CE%A6%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82,%20%CE%9E%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%86%CE%BF%CE%B2%CE%AF%CE%B1%20%CE%BA%CE%B1%CE%B9%20%CE%A1%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20%CE%92%CE%AF%CE%B1%20%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD%20%CE%9A%CF%8D%CF%80%CF%81%CE%BF.pdf

[3] «Γιατί είναι ρατσιστική η καθιστική εκδήλωση της 8ης Δεκεμβρίου κατά της λαθρομετανάστευσης στη Λάρνακα, όπως ισχυρίζεται ο κ. Τριμικλινιώτης; Δεν είδα στη συγκέντρωση αυτή να εκπέμπεται μήνυμα ρατσισμού, αλλά μήνυμα αγωνίας και προβληματισμού από την έλλειψη μεταναστευτικής πολιτικής και πολιτικής ασύλου» γράφει στο ίδιο άρθρο ο Τάσος Μητσόπουλος.

[4] ‘The nineteenth century carried to extravagant lengths the criterion of what one can call for short “the financial results,“ as a test of the advisability of any course of action sponsored by private or by collective action. The whole conduct of life was made into a sort of parody of an accountant’s nightmare. Instead of using their vastly increased material and technical resources to build a wonder city, the men of the nineteenth century built slums; and they thought it right and advisable to build slums because slums, on the test of private enterprise, “paid,“ whereas the wonder city would, they thought, have been an act of foolish extravagance, which would, in the imbecile idiom of the financial fashion, have “mortgaged the future“–though how the construction to-day of great and glorious works can impoverish the future, no man can see until his mind is beset by false analogies from an irrelevant accountancy. Even to-day I spend my time–half vainly, but also, I must admit, half successfully–in trying to persuade my countrymen that the nation as a whole will assuredly be richer if unemployed men and machines are used to build much needed houses than if they are supported in idleness. For the minds of this generation are still so beclouded by bogus calculations that they distrust conclusions which should be obvious, out of a reliance on a system of financial accounting which casts doubt on whether such an operation will “pay.“ We have to remain poor because it does not “pay“ to be rich. We have to live in hovels, not because we cannot build palaces but because we cannot “afford” them.’ ( https://www.mtholyoke.edu/acad/intrel/interwar/keynes.htm )

 

ΓΙΑΤΙ ΨΗΦΟ ΣΤΟ ΑΚΕΛ


Βρισκόμαστε στη μέση μιας χωρίς προηγούμενο στην ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας επίθεσης του κεφαλαίου και της Δεξιάς εναντίον των εργαζομένων και των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων.

Μαζί με τη λεηλασία του βιοτικού επιπέδου της τεράστιας πλειοψηφίας της κοινωνίας, το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο επιδίδεται σε μια συστηματική προσπάθεια να κυριαρχήσει στη σφαίρα των ιδεών, φορτώνοντας στην Αριστερά τις ευθύνες για τις καταστροφικές συνέπιες της κρίσης του συστήματος.

Κατηγορούν το ΑΚΕΛ ότι δεν κατάφερε να οδηγήσει κατά τη διακυβέρνησή του στη δίκαιη κοινωνία που υποσχόταν. Για να το καταφέρουν αυτό «αγνοούν» σκανδαλωδώς το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, για την οποία ευθύνεται προφανώς ο ευρωπαϊκός και παγκόσμιος καπιταλισμός. Κατηγορούν ταυτόχρονα το ΑΚΕΛ για απροθυμία και «αναβλητικότητα» να εγκαταλείψει την προοπτική μιας δίκαιης κοινωνίας, γδέρνοντας «έγκαιρα και δεόντως» τους εργαζόμενους. Αυτή η διπλά άδικη κριτική που εκτοξεύεται από το κατεστημένο κατά του ΑΚΕΛ ορίζει τις ιδέες και αντιλήψεις που διακυβεύονται στη διεξαγωγή της σημερινής εκλογικής μάχης.

Ο ΔΗΣΥ είναι ο τελευταίος που δικαιούται να κατανέμει σε άλλους ευθύνες. Η Κυπριακή κρίση ορίζεται παντού (εκτός από τα κυπριακά ΜΜΕ) ως μέρος της κρίσης χρέους του ευρωπαϊκού Νότου και της ευρωζώνης. Κατά την περίοδο εκκόλαψης αυτής της κρίσης, κατά το ξέσπασμά της, σε ολόκληρη τη διάρκεια της ανάπτυξής της, κατά το κούρεμα και την υπογραφή του κυπριακού μνημονίου, μέχρι και σήμερα, επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, η πολιτική οικογένεια του ΔΗΣΥ!

Το κεφάλαιο και η Δεξιά στοχεύουν στην επικράτηση, «δια της λαϊκή ετυμηγορίας», της αντίληψης ότι παρέλαβαν από την Αριστερά και διαχειρίζονται «καμένη γη», πως «για ότι υποφέρετε από εμάς, ευθύνεται η Αριστερά» και, προπαντός, πως τώρα πια «δεν υπάρχει άλλος δρόμος».

Θέλουν να μετατρέψουν τις ευρωεκλογές σε δημοψήφισμα κατά της εργατικής αντίστασης στη νεοφιλελεύθερη λιτότητα, στα μνημόνια, τις ιδιωτικοποιήσεις, την ανεργία.

Η κάθε λαϊκή ψήφος προς τα κόμματα της Δεξιάς θα πιστοποιεί και θα αυξάνει την αποτελεσματικότητα των εξωφρενικών ισχυρισμών τους. Το ίδιο και η κάθε αποχή που φιλοδοξεί να καταμετρηθεί ως αριστερή κριτική προς το ΑΚΕΛ, με στόχο την κλιμάκωση της εργατικής αντίστασης. Αυτή, στη πράξη, μέσα στη συνολική σημερινή πραγματικότητα και κλίμα, θα καταμετρηθεί από τα επιστρατευμένα ΜΜΕ ως δικαίωση της δεξιάς «κριτικής», αυτής που θέλει τους εργαζόμενους να πείθονται πως μόνη διέξοδος είναι η υποταγή στη βαθιά φτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων.

Η Δεξιά, το οικονομικό κατεστημένο και τα ΜΜΕ, επιχειρούν να απαξιώσουν και με κάθε μέσο να συρρικνώσουν την επιρροή του ΑΚΕΛ, του ιστορικού και μαζικού εργατικού κόμματος της χώρας, ώστε να διαρρήξουν την αντίσταση των εργαζομένων. Το ζήτημα δεν είναι αν «έκανε λάθη» το ΑΚΕΛ αλλά ποιά είναι αυτά τα λάθη. Στις σημερινές συνθήκες η αριστερή αποχή θα δυναμώσει το μήνυμα στην κοινωνία ότι τα λάθη αυτά είναι τα όσα του καταλογίζει η Δεξιά. Να μην τους το επιτρέψουμε. Καλούμε τον κάθε αριστερό, όλους τους ταξικά συνειδητούς εργαζόμενους, να ενισχύσουν στις 25 του Μάη την αντίσταση στη νεοφιλελεύθερη επέλαση ψηφίζοντας τους υποψήφιους του ΑΚΕΛ.

Υπογράφουν: Κούλλα Αρέστη (Υπάλληλος Ημικρατικού Οργανισμού), Σταυρούλα Γεωργιάδου (Συνταξιούχος), Χριστάκης Γεωργίου (Διδακτορικός Φοιτητής), Γιώτα Δημητρίου (Δημοσιογράφος), Μαρία Ευσταθίου (Υπάλληλος Ημικρατικού Οργανισμού), Ιωάννα Θεοδώρου (Διδακτορική Φοιτήτρια), Φωτεινή Κωνσταντίνου (Τουρκολόγος), Κούλλα Σαββίδου (Εικαστικός), Μαίρη Σελλά-Φλωρεντίν (Σχεδιάστρια), Δάφνος Οικονόμου (Ιδιωτικός Υπάλληλος), Τάνια Οικονόμου (Μουσικός), Γιώργος Τσαλακός (Εκπαιδευτικός), Λέανδρος Φίσερ (Διδακτορικός Φοιτητής), Αλμπέρτο Φλωρεντίν (Εκπαιδευτικός), Ισαβέλλα Φλωρεντίν (Κοινωνιολόγος).

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ – ΤΟ ΑΣΤΑΘΜΗΤΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ


  • Νίκος Τριμικλινιώτης

http://thetrim1.blogspot.com/2013/02/normal-0-false-false-false-en-gb-x-none.html

Από την αρχή αυτής της εκλογικής αναμέτρησης ακούγαμε ότι το αποτέλεσμα είναι προκαθορισμένο. Ότι θα προκύψει το αναπόφευκτο. Θα είναι περίπατος, εκλογή ενός γύρου. Δεν υπάρχει εναλλακτική επιλογή. Ήταν πραγματικά εκπληκτικό ότι ο υποτιθέμενος σίγουρος νικητής στα ντιμπέϊτ και στις εμφανίσεις του δεν αισθανόταν την ανάγκη καν να επιχειρήσει να πείσει τους ψηφοφόρους να τον ψηφίσουν. Αντ’ αυτού αναγίγνωσκε  τίτλους των 39 λέει νομοσχεδίων που υπάρχουν «έτοιμα» και «συμφωνημένα» με την συναλλασσόμενη ηγεσία του ΔΗΚΟ τα οποία «θα περάσει» από τη βουλή μόλις αναλάβει. Ψεκάστε, τελειώσατε.

Η ημέρα των εκλογών αυτών ήταν σουρεαλιστική – είχαμε φιάσκο των exit polls, πανηγύρια νίκης από το πρωί και πάλι βγήκαν όλοι νικητές.  Υπήρχε τόσο φανατισμός, όση ανάλαφρη επιπολαιότητα  μιας επικείμενης σίγουρης ποδοσφαιρικής νίκης. Κι όταν ακόμα διαψεύστηκαν, γελοιοποιήθηκαν και εξευτελίστηκαν τα δημοκοπικά τερτίπια, δεν είδαμε ίχνος περίσκεψης και αυτοσυγκράτησης από τους κατά τ’ άλλα τόσο «σίγουρους νικητές». Τέτοιο μπαράζ αλαζονείας και περιφρόνησης της δημοκρατικής επιλογής έχουμε χρόνια να βιώσουμε. Ένα-ένα τα στελέχη του ΔΗΣΥ ανταγωνίζονταν το άλλο ποιος θα είναι ο πιο έξαλλος και περισσότερη βεβαιότητα ότι ο Αναστασιάδης έχει ήδη εκλεγεί με το 36,8% από το σύνολο των ψήφων (χωρίς αναγωγές). «Πήρε το χρίσμα ο Αναστασιάδης», μας ανακοίνωνε η «Αλήθεια» του Χάσικου. Την Κυριακή των εκλογών ο κ. Τορναρίτης τρεις φορές διατύπωσε με αυτάρεσκο χαμόγελο ότι «ο Πρόεδρος Αναστασιάδης θα.» Τόνιζε συνεχώς το «Πρόεδρος».  Διερωτώμαι γιατί δεν υπέδειξε η δημοσιογράφος ότι αυτό αποτελεί τουλάχιστον περιφρόνηση προς τη λαϊκή βούληση. Άκρως απογοητευτικός ήταν ο Χρ. Στυλιανίδης με πρωτοφανή αυταρχικότητα να δηλώνει (http://www.youtube.com/watch?v=MSlWvrbbYW8 ): «Εγώ σας λέω αν πάρουμε 60% θα γυρίσουμε σελίδα· όποιος τολμήσει να βγαίνει στους δρόμους κάθε μέρα, να κάνει απεργίες και να ανατρέπει την οικονομική ανάπτυξη, θα βρίσκεται αντιμέτωπος με το 60%!»  Όταν αυτά δηλώνει ο πιο νούσιμος τους, τότε τι άλλο άραγε να αναμένουμε;

Σήμερα μίλησα με ένα παλιό συμμαθητή, ψηφοφόρο του ΔΗΚΟ. Ψήφισε Λιλλήκα στο πρώτο γύρο. Στο δεύτερο προβληματίζεται. Με ρωτά ξαφνικά: «Μα άκουσες ότι ο Αναστασιάδης θα διορίσει τον Πισσαρίδη υπουργό οικονομικών»; Ο Κύπριος αυτός νομπελίστας είχε δηλώσει το ανεπανάληπτο για την Ελλάδα: «Να μην μείνει ούτε μια μετοχή στο δημόσιο». Επίσης θεωρεί τις Θατσιερικές μεταρρυθμίσεις στη Βρετανία απολύτως αναγκαίες («badly needed») κι ας «το παράκανε λίγο» (βλ. Pissarides «Plan B: Cut VAT back to 17.5 per cent», New Statesman18.10.2011, (http://www.newstatesman.com/economy/2011/10/deficit-recession-vat). Ας μην πάμε στα όσα μας «υπόσχεται» ο Αβέρωφ. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που ο φίλος σκέφτεται να ψηφίσει Μαλά στο επόμενο γύρο.

Κάποιος άλλος φίλος, κι αυτός ψηφοφόρος του ΔΗΚΟ, μου είπε ότι ψήφισε Αναστασιάδη την περασμένη Κυριακή, ακολουθώντας την προτροπή της ηγεσίας του κόμματος του. Συζητώντας μαζί του, με ρωτά: «Γιατί με θεωρούν δεδομένο την άλλη Κυριακή; Είμαι υποχείριο ή όργανο κανενός; Είμαι πολίτης κι αυτή είναι άλλη εκλογή».

Δεν ξέρω τι θα αποφασίσει ο φίλος. Πάντως φαινόταν ιδιαίτερα ενοχλημένος από την απόπειρα χειραγώγησης της κοινής γνώμης ότι όλα είναι δεδομένα και αναπόφευκτα.

Αυτό είναι και η ουσία της δημοκρατίας. Αυτός ο αστάθμητος παράγοντας που παράγει και το «μίσος για τη δημοκρατία» για τις ελίτ. Οι ύβρεις που έχουν δεχτεί τελευταίες μέρες οι πολίτες «διότι δεν συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις» προς το προκαθορισμένο σενάριο νίκης ήσαν απίστευτες.  Δεν ξέρω τι θα γίνει την Κυριακή. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός να ψηφίσει, αν θέλει, ότι θέλει.

Τίποτε όμως δεν είναι προκαθορισμένο στη πολιτική, η λαϊκή βούληση μπορεί και οφείλει να ανατρέπει. Πολλές φορές φέρνει τα πάνω κάτω.

Eνα γράμμα από όχι και τόσο μακριά…


Χαλάστρα στα σχέδια του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος!

Για κριτική υποστήριξη στο Σταύρο Μαλά – Όχι στους υποψήφιους του νεοφιλελευθερισμού, του ΝΑΤΟ και του εθνικισμού.

  • Λέανδρος Φίσερ (ΕΡΑΣ/Λεμεσός, Die Linke/Γερμανία)
  • Ιωάννα Θεοδώρου (ΕΡΑΣ/Λεμεσός, Γαλλία)

Σύντροφοι και συντρόφισσες μας στην ΕΡΑΣ,

Στις 17 του μήνα, καλείστε να λάβετε μια απόφαση που θα είναι κομβική για το μέλλον του τόπου, αλλά και για τη συνέχεια, ακόμα και την ίδια την ύπαρξη της ριζοσπαστικής Αριστεράς, την οποία η ΕΡΑΣ ορθά θέλει να συσπειρώσει και να εδραιώσει.

Θέλουμε μαζί να κτίσουμε μια εναλλακτική πρόταση στις πολιτικές των μνημονίων και της λιτότητας. Στοχεύουμε στην τελική υπέρβαση του καπιταλισμού και προσπαθούμε χωρίς εσωστρέφεια να δώσουμε μια απελευθερωτική πρόταση με απήχηση σε ολόκληρη την κοινωνία. Για αυτό το λόγο δεν μπορούμε να μείνουμε αδρανείς όταν οι επερχόμενες προεδρικές εκλογές μας δίνουν τη δυνατότητα με τη ψήφο και με τη δράση μας να βελτιώσουμε τους όρους διεξαγωγής αυτής της προσπάθειας – ή, τουλάχιστον, να εμποδίσουμε τη χειροτέρευσή τους.

Αντιλαμβανόμαστε ότι εξ αιτίας της απογοήτευσης με την παρούσα κυβέρνηση, μια πλειοψηφία στην ΕΡΑΣ επέλεξε το δρόμο της αποχής. Σεβόμαστε την απόφαση αυτή, όπως και όλες τις δημοκρατικές διαδικασίες. Παρόλα αυτά θεωρούμε αυτή την απόφαση εξαιρετικά λανθασμένη και αυτοκαταστροφική. Απευθυνόμαστε σε εσάς που διαλέξατε την αποχή, με την ιδιότητα μας ως κάποιοι που εδώ και κάποια χρόνια ζουν στο εξωτερικό, σε μια ύστατη προσπάθεια να αναλογιστείτε το τί διακυβεύεται σε αυτές τις εκλογές, τόσο σε κυπριακό, όσο και σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Οι επιλογές είναι τρεις: Είναι ο κατεξοχήν και δηλωμένος εκπρόσωπος της Μέρκελ και του Μπαρόζο, του ντόπιου και ευρωπαϊκού κεφαλαίου, του αντικομμουνισμού, της δικαίωσης του πραξικοπήματος, της ακραίας λιτότητας και των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, Νίκος Αναστασιάδης. Είναι και ο δημαγωγός και περιοδεύων των πολιτικών χώρων, Γιώργος Λιλλήκας, που έχει συσπειρώσει γύρο του ένα τσούρμο απορριπτικούς, ενωτικούς και ρατσιστές. Ο δεύτερος, σημειώστε, εκπροσωπεί ένα επικίνδυνο πολιτικό φαινόμενο που εμφανίζεται στην Ευρώπη της κρίσης – ενός νεοφιλελεύθερου λαϊκισμού φτιασιδωμένου με αντιμνημονιακές κορώνες. Που δεν διστάζει να φταίξει όλους για την κρίση εκτός το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Είναι και ο Σταύρος Μαλάς, ο υποψήφιος της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας και ο υποψήφιος του μεγαλύτερου κόμματος της εργατικής τάξης. Ο υποψήφιος που απορρίπτει την ιδιωτικοποίηση των ημικρατικών οργανισμών και την ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ. Είναι ο μόνος από τους τρεις αυτούς υποψηφίους που στην προεκλογική του εκστρατεία δεν έχει προσφύγει στο μισαλλόδοξο και δηλητηριώδης μέσο του ρατσισμού.

Ο Σταύρος Μαλάς μπορεί να μην είναι ο ιδανικός υποψήφιος. Αποτελεί ίσως και μια συνθηκολόγηση του ΑΚΕΛ με την αισχρή αντικομμουνιστική και εθνικιστική εκστρατεία που υπέστη η διακυβέρνηση Χριστόφια. Ούτε και το ΑΚΕΛ είναι και ούτε ήταν ένα επαναστατικό κόμμα – ούτε πριν και ούτε μετά τη διαπραγμάτευση του μνημονίου. Καταλαβαίνουμε την απογοήτευση πολλών συντρόφων που ανέμεναν περισσότερα από όσα αυτή η κυβέρνηση παρέδωσε. Αρνούμαστε όμως να εξισώσουμε το ΑΚΕΛ και τον υποψήφιο του με τους υπόλοιπους. Γιατί οφείλουμε να διατηρήσουμε την επαφή μας με την πραγματικότητα. Διαχωρίζουμε μεταξύ των πολιτικών των δυνάμεων που προσανατολίζονται (έστω και με ανεπαρκή τρόπο) στη βελτίωση της ζωής των εργαζομένων μέσα στο υπάρχον σύστημα και αυτών που εκπροσωπούν την ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου, με αιτία αλλά και αφορμή την οικονομική κρίση. Στη σύγκρουση μεταξύ αυτών των δύο φιλοσοφιών, και ιδιαίτερα όταν ο καπιταλισμός στην κρίση του φέρνει την ανέχεια και την απανθρωπιά, τοποθετούμαστε απερίφραστα με το μέρος των πρώτων. Εντασσόμαστε, χωρίς αλαζονεία και ελιτισμό, στο ίδιο χαράκωμα με χιλιάδες άλλους εργαζόμενους και προσπαθούμε να δώσουμε αντικαπιταλιστική έκφραση και κατεύθυνση στον αγώνα αυτό, που για πολλούς είναι κυριολεκτικά αγώνας επιβίωσης.

Το μέγεθος της επίθεσης ενάντια στην κυβέρνηση Χριστόφια δεν πρέπει να υποτιμάται. Ίσως η Κύπρος να είναι η μόνη χώρα στην Ευρώπη όπου μια σημαντική μερίδα των δημοσίων υπαλλήλων σε αυτές τις εκλογές θα ψηφίσει για υποψήφιους που έχουν αναδείξει σε επιστήμη την δαιμονοποίηση τους! Ο αντικομμουνισμός και ο αντιακελισμός, το αστικό μίσος ενάντια στο «γιο της πλύστρας» Χριστόφια, η θεοποίηση τσαρλατάνων του αποτυχημένου νεοφιλελευθερισμού όπως του νομπελίστα Πισσαρίδη, καθώς και η ολομέτωπη προπαγάνδα ενάντια στο κοινωνικό κράτος και τους αιτητές πολιτικού ασύλου από ένα σωρό lifestyle-κιτρινοφυλλάδες που διανέμονται δωρεάν σε κάθε σπίτι έχουν οδηγήσει σε ένα μισαλλόδοξο παροξυσμό εναντίον της Αριστεράς όπως δεν τον έζησε η Κύπρος από τις παραμονές του Πραξικοπήματος.

Η πλύση εγκέφαλου από τα ΜΜΕ και από τους άμβωνες της Εκκλησίας έχει επηρεάσει και κομμάτια του ΑΚΕΛ. Πρόκειται όμως για τη λιγότερο και όχι τη περισσότερο ταξικά συνειδητοποιημένη μερίδα του κόμματος. Αυτούς που βλέπουν προς Λιλλήκα, που ίσως ακόμα από απαισιοδοξία θα ψηφίσουν και Αναστασιάδη. Σε αυτό συνυπεύθυνο είναι αναμφίβολα και το ΑΚΕΛ το ίδιο. Δεν κινητοποίησε τη βάση και το μηχανισμό του όπως θα έπρεπε. Απέφυγε στο όνομα της «εθνικής ενότητας» να αντιταχθεί όπως θα έπρεπε στα φαντάσματα της ΕΟΚΑ Β’ και του φασισμού που ζωντάνεψαν και με τη συμβολή των δήθεν φιλελεύθερων αρθρογράφων του «Πολίτη» και της «Καθημερινής». Αυτοί που με τα υπόλοιπα ΜΜΕ νομιμοποίησαν το σύνθημα «Να πεθάνει ο Χριστόφιας» και εξίσωσαν το Πραξικόπημα με το Μαρί. Αυτό δεν πρέπει να μας εμποδίζει αλλά να μας ωθεί στο να συμπαραταχθούμε με τους χιλιάδες άλλους ψηφοφόρους της Αριστεράς, τον λιμενεργάτη, την ταμεία του σουπερμάρκετ, τον οικοδόμο, που βλέπουν στην υποψηφιότητα του Μαλά το τελευταίο ανάχωμα μπροστά στη νεοφιλελεύθερη καταστροφή που υπόσχεται να φέρει μια κυβέρνηση Αναστασιάδη. Την κυβέρνηση αυτών που θέλουν να περάσουν μέτρα τριάντα χρόνων νεοφιλελευθερισμού στην Ευρώπη σε μια νύχτα. Που θέλουν να τσακίσουν το ισχυρό για τα ευρωπαϊκά δεδομένα συνδικαλιστικό κίνημα του τόπου μας, που δεν θα διστάσουν να επιβάλουν καταστάσεις τύπου Ελλάδας.

Επειδή κάποιοι από εμάς της ΕΡΑΣ κοιτάζουν προς κόμματα όπως το ΣΥΡΙΖΑ και άλλα κόμματα στα αριστερά της Σοσιαλδημοκρατίας σαν μια εναλλακτική προς το ΑΚΕΛ, τους καλούμε να διακρίνουν πως το γρασίδι στην αντίπερα όχθη δεν είναι πάντα πράσινο: Ο Τσίπρας, όντας ακόμα στην αντιπολίτευση, πιστεύει με αφέλεια στη «μεταρρύθμιση» της ΕΕ, το Front de Gauche στη Γαλλία υποστήριξε τις στρατιωτικές επεμβάσεις στη Λιβύη και στο Μάλι, και το Linke στη Γερμανία έκανε σε τοπικές κυβερνήσεις πράγματα που το ΑΚΕΛ δεν θα εδιανοείτο καν, όπως το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας σε ιδιώτες. Καλούμε τους συντρόφους να λάβουν επίσης υπόψη, ότι παρόλα τα όσα αυτή η κυβέρνηση δεν έπραξε, ήταν η μόνη στην ΕΕ που είδε το μνημόνιο σαν βάση για σκληρή διαπραγμάτευση μηνών και όχι σαν αφορμή για να περαστούν μακρόχρονες νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Ήταν και η μόνη κυβέρνηση στην ΕΕ που ανοικτά και επίσημα όρισε τη σημερινή κρίση σαν συστημική κρίση και όχι σαν δημοσιονομική ή διαχειριστική. Είναι και η μόνη στην ΕΕ που απορρίπτει τις ιδιωτικοποιήσεις.

Σημαίνει αυτό ότι η ψήφος στο Μαλά ισοδυναμεί με υποστήριξη της λογικής των μνημονίων την οποία αυτός αποδέχεται και εμείς ορθά απορρίπτουμε; Όχι. Όπως η υποστήριξη στον αγώνα των Παλαιστινίων δεν ισοδυναμεί με την αποδοχή του κοινωνικά αντιδραστικού προγράμματος της Χαμάς, έτσι ούτε η συμπαράταξη με τις δυνάμεις που εναντιώνονται από τα αριστερά στο «ακραίο κέντρο» (στη συντηρητική Δεξιά και στη νεοφιλελεύθερη Σοσιαλδημοκρατία) ισοδυναμεί με επικρότηση όλων των θέσεων που πρεσβεύουν. Από την εμπειρία στην Ευρώπη έχουμε μάθει ότι η μάχη κατά της λιτότητας μας θέτει στο ίδιο χαράκωμα με δυνάμεις που κατά καιρούς ενεργούν αρνητικά, όπως το ΑΚΕΛ. Αν η αντικαπιταλιστική Αριστερά θέλει όμως να επηρεάσει τις εξελίξεις, πρέπει σε αυτούς τους κρίσιμους καιρούς του ανοικτού ταξικού πολέμου – που κήρυξαν οι Μέρκελ, οι Ολάντ και οι Μπαρόζο της Ευρώπης – να κινηθεί με στρατηγική αλλά και τακτική προσέγγιση. Η προσκόλληση στην «ιδεολογική αγνότητα» αποτελεί πολυτέλεια την οποία η ΕΡΑΣ δεν έχει, ιδιαίτερα όταν κατά τους επόμενους μήνες θα πρέπει να συγκροτηθούν ενιαία μέτωπα ενάντια σε συγκεκριμένες πολιτικές και φαινόμενα της κρίσης – την κατάργηση της ΑΤΑ, του 13ου μισθού, τις ιδιωτικοποιήσεις και τους φασίστες.

Δεδομένου του όλου κλίματος και των συσχετισμών επί του ταξικού εδάφους, η απόφαση για αποχή βοηθά μόνο τους δύο δεξιούς υποψήφιους. Είναι η αποχή δυστυχώς – και αυτό πρέπει να το πούμε – η έμμεση και άθελη, αλλά πραγματική πριμοδότηση των υποψήφιων της Δεξιάς από τη ριζοσπαστική Αριστερά. Το σενάριο όπου στο δεύτερο γύρο θα περάσουν Αναστασιάδης και Λιλλήκας πρέπει πάση θυσία να αποτραπεί. Θα αποτελέσει πρόσταγμα γενικής επίθεσης για τη δεξιά και την ακροδεξιά από την οποία το εργατικό κίνημα θα χρειαστεί χρόνια να ανακάμψει, και από την οποία ο μόνος άλλος κερδισμένος θα είναι ο φασισμός που καραδοκεί.

Όσοι από τώρα ρίχνουν το φταίξιμο στο ΑΚΕΛ και στο πρόγραμμα Μαλά για αυτό το ενδεχόμενο, ενώ ταυτόχρονα υπερασπίζονται τη στάση αποχής καλά κάνουν να αναλογιστούν τις πιθανές τους ευθύνες. Και να συσπειρωθούν, έστω και τώρα, με την πιο ταξικά συνειδητοποιημένη μερίδα του λαού γύρω από την μόνη ταξικά εμπόλεμη επιλογή από την μεριά μας. Η αντικαπιταλιστική Αριστερά δεν μπορεί ούτε πρόκειται να ευδοκιμήσει σε συνθήκες ήττας και ταπείνωσης του εργατικού κινήματος. Η καπιταλιστική κρίση και η εξαθλίωση δεν οδηγούν αυτόματα στη σοσιαλιστική προοπτική, πόσο μάλλον όταν η ριζοσπαστική Αριστερά αρνείται να λάβει θέση σε καθοριστικά ζητήματα όπως είναι αυτές οι εκλογές, που θα έχουν άμεσο αντίκτυπο στο βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων και ευρύτερα στους όρους διεξαγωγής της ταξικής πάλης. Αυτό το έδειξε η ιστορία του περασμένου αιώνα με τον πιο φρικτό τρόπο.

Επειδή ζούμε σε χώρες όπου βιώνουμε τις πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού και των ιδιωτικοποιήσεων καθημερινά, επειδή βλέπουμε – ειδικά στη Γερμανία – το μένος των ΜΜΕ και των κυβερνήσεων ενάντια σε «ανυπάκουους» όπως τον Χριστόφια, επειδή παρατηρούμε με αηδία την προσπάθεια διάσπασης των εργαζομένων σε «εργατικούς» βορειοευρωπαίους και «τεμπέληδες» νοτιοευρωπαίους, επειδή γνωρίζουμε ότι οι εργαζόμενοι μόνο με διεθνή αλληλεγγύη μπορούν να κερδίσουν και να περάσουν στην αντεπίθεση, καλούμε εσένα, συντρόφισσα και σύντροφε μας στην ΕΡΑΣ, με βάση τα δεδομένα και με βάση τις συνέπειες από μια εκλογή Αναστασιάδη ή από ένα δεύτερο γύρο με Αναστασιάδη-Λιλλήκα:

  • Να μετατρέψεις τις εκλογές σε δημοψήφισμα ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, τη λιτότητα και τον εθνικισμό που πρεσβεύουν οι δύο δεξιοί υποψήφιοι.
  • Να σκεφτείς ποιό αποτέλεσμα στις εκλογές θα ήταν το καλύτερο, όχι μόνο για την κυπριακή εργατική τάξη, αλλά και για τους εργαζόμενους σε όλη την Ευρώπη.
  • Να σκεφτείς κάτω από ποιές συνθήκες προτιμάς να κτίζεις μια αντικαπιταλιστική προοπτική στην Κύπρο.
  • Να υπερψηφίσεις με κριτική σκέψη και χωρίς αυταπάτες την υποψηφιότητα του Σταύρου Μαλά.
  • Να καταψηφίσεις τον υποψήφιο της Μέρκελ και της Τρόικας, Ν. Αναστασιάδη και να δυσκολέψεις τα ηγεμονικά σχέδια του γερμανικού κεφαλαίου που στρέφονται ενάντια σε ΟΛΟΥΣ τους εργαζόμενους της Ευρώπης, είτε στην Ελλάδα, είτε στη Γερμανία, κ.ο.κ..
  • Να μην επιτρέψεις στον επικίνδυνο λαϊκιστή Λιλλήκα να εκμεταλλευτεί τα δεδομένα που δημιούργησε ο πόλεμος του κεφαλαίου, της Εκκλησίας και των ΜΜΕ ενάντια στην παρούσα διακυβέρνηση.
  • Να μην επιτρέψεις στο φασισμό να βγει κερδισμένος από μια εκλογική πανωλεθρία του εργατικού κινήματος.

Στις 17 του Φλεβάρη, όλοι μαζί για την ήττα του νεοφιλελευθερισμού, όλοι μαζί για την ανατροπή!

Καταψηφίστε τους υποψήφιους της Δεξιάς – Ψηφίστε Σταύρο Μαλά


Οι προεδρικές εκλογές διαδραματίζονται σε ένα πρωτοφανές ευρωπαϊκό και τοπικό συγκείμενο. Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση ανέδειξε τα προβλήματα μιας ημιτελούς νομισματικής ένωσης εθνικών οικονομιών, με πολύ διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξης και χωρίς τους αναγκαίους μηχανισμούς αλληλεγγύης ανάμεσα στα κράτη-μέλη της.

Η κρίση συνοχής της ευρωζώνης και η διαχείρισή της μέσω των μνημονίων και των πολιτικών λιτότητας στον ευρωπαϊκό Νότο, όχι μόνο δεν επιλύουν τα προβλήματα συνοχής της ζώνης, αλλά και αποδομούν ταχύτατα το κοινωνικό κράτος, βυθίζουν τις οικονομίες στην ύφεση, αυξάνουν την ανεργία, τη φτώχεια και τις κοινωνικές ανισότητες. Δημιουργούν έτσι πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη ακροδεξιών πολιτικών σχηματισμών και νεοφασιστικών κινημάτων που σε μερικές περιπτώσεις, όπως στην Ελλάδα, πήραν ανησυχητικές διαστάσεις.

Σε όλη τη Νότια Ευρώπη δεν υπάρχει άλλη συνταγή αντιμετώπισης της μετωπικής επίθεσης του κεφαλαίου κατά του εργατικού και δημοκρατικού κεκτημένου από την οργανωμένη κοινωνικά και πολιτικά ταξική αντίσταση των δυνάμεων της εργασίας, που αποτελεί ταυτόχρονα τη μόνη εγγύηση κατά της διαδικασίας εκβαρβαρισμού της κοινωνίας.

Αυτή η πολιτική αντίστασης ισχύει και για την Κύπρο. Συνίσταται στη μη αποδοχή των μνημονίων και των πολιτικών λιτότητας και στην επεξεργασία εναλλακτικών, ριζοσπαστικών πολιτικών αντιμετώπισης της κρίσης που να εναποθέτουν το κόστος της σε αυτούς που την προκάλεσαν: στο κεφάλαιο και το πλουτοκρατικό κατεστημένο που εγκλώβισαν τον τόπο σε ένα τυχοδιωκτικό μοντέλο ανάπτυξης με ένα υδροκέφαλο τραπεζικό σύστημα.

Η Επιτροπή για μια Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση (ΕΡΑΣ) εργάζεται για την οικοδόμηση αυτής της αντίστασης μέσα στην κυπριακή κοινωνία για προάσπιση και διεύρυνση των εργατικών και δημοκρατικών κεκτημένων.

Αυτές οι πολιτικές προϋποθέτουν, ωστόσο, μια κεντρική στρατηγική επιλογή: αυτήν της ταξικής σύγκρουσης και των κοινωνικών κινημάτων και όχι αυτήν της επιδίωξης ταξικής συναίνεσης και εθνικής ομοφωνίας, που, στην παρούσα συγκυρία, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην αποθράσυνση της οικονομικής ολιγαρχίας.

Παρά την ομοφωνία στη συγκεκριμένη αυτή ανάλυση, στη συνέλευση της ΕΡΑΣ πάνω στο ζήτημα των εκλογών (17/11/2012) δεν έγινε κατορθωτό να διαμορφωθεί συμφωνημένη θέση. Η πλειοψηφία υποστήριξε την αποχή, θεωρώντας τη συγκεκριμένη επιλογή ως επιβεβλημένη στο βαθμό που δεν υπήρχε υποψήφιος της Αριστεράς που να μην αποδέχεται την υπογραφή του μνημονίου. Η μειοψηφία υποστήριξε αντίθετα ότι παρόλα αυτά είναι αδύνατο στις πιο κρίσιμες και ταξικά φορτισμένες εκλογές από της ίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας να κρατηθούν ίσες αποστάσεις από όλους τους υποψηφίους.

Οι υπογράφοντες, ιδρυτικά μέλη της ΕΡΑΣ, οι οποίοι συγκαταλεγόμαστε σε αυτούς που υποστήριξαν τη μειοψηφήσασα θέση, αποφασίσαμε να δημοσιοποιήσουμε επώνυμα τη θέση μας. Για μας, υπάρχει διακριτή διαφορά ανάμεσα στον υποψήφιο της Αριστεράς Σταύρο Μαλά και τους υποψηφίους της Δεξιάς. Η εκλογική στήριξη στον Σταύρο Μαλά δεν αναιρεί τις διαφωνίες μας με το πρόγραμμά του και ιδίως με το ότι δεν υιοθέτησε αντιμνημονιακή πολιτική, όπως εμείς θα το επιθυμούσαμε. Ταυτόχρονα όμως τονίζει την κάθετη αντίθεσή μας με τους εκπροσώπους του μεγάλου κεφαλαίου και τους καθ’ εαυτό εκφραστές του νεοφιλελεύθερου δόγματος στη χώρα μας. Νίκη της δεξιάς θα διευκολύνει περαιτέρω τις εργοδοτικές οργανώσεις οι οποίες έχουν ήδη υιοθετήσει την πιο επιθετική πολιτική της ιστορίας τους.

Είναι επίσης σαφές ότι οι υποψήφιοι της δεξιάς στηρίζουν και τροφοδοτούν την άνοδο του εθνικισμού, της ξενοφοβίας και του ρατσισμού και δυσχεραίνουν τη συνεννόηση και τις επαφές μεταξύ των Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων που αγωνίζονται για μια δικοινοτική ομοσπονδιακή Κύπρο.

Η στήριξή μας στον Σταύρο Μαλά είναι προπαντός μια πράξη αλληλεγγύης με ένα μεγάλο και ταξικά συνειδητοποιημένο κομμάτι της εργατικής τάξης που το επόμενο διάστημα θα πρέπει να δώσει δυναμικά το παρόν του για την προάσπιση των στοιχειωδών εργασιακών και δημοκρατικών του δικαιωμάτων.

Παράλληλα είμαστε απόλυτα πεπεισμένοι ότι η εκλογική εξασθένιση των δυνάμεων της Αριστεράς κάθε άλλο παρά θα βελτίωνε τις συνθήκες και τις δυνατότητες για αντιμνημονιακό αγώνα και κοινωνική αντίσταση.

Η Δεξιά άσκησε ασφυκτική πίεση προς την κυβέρνηση για να επιβάλει – και επέβαλε δια της «κυβερνώσας Βουλής» – πολιτικές λιτότητας, ανατρέποντας την όποια κοινωνική πολιτική επιχείρησε να ασκήσει ο Πρόεδρος Χριστόφιας. Ως εσωτερική «τρόικα» εμπόδισε τις προσπάθειες για να αυξηθεί ο εταιρικός φόρος, ο φόρος της μεγάλης ακίνητης ιδιοκτησίας και να καταπολεμηθεί η φοροδιαφυγή. Ο αντικομμουνιστικός παροξυσμός της Δεξιάς και του κεφαλαίου καταδεικνύει ότι αντιλαμβάνονται τις δυνάμεις της Αριστεράς ως σημαντικό εμπόδιο στους νεοφιλελεύθερους σχεδιασμούς τους.

Στην εκλογική αυτή μάχη επομένως δηλώνουμε δημόσια την υποστήριξή μας στον υποψήφιο της Αριστεράς, Σταύρο Μαλά.

  • Αγιομαμίτης Ντίνος
  • Αχνιώτης Κωστής
  • Οικονόμου Δάφνος
  • Παπαδοπούλου Ανθούλα
  • Τεμπριώτης Μάριος
  • Τομπάζος Σταύρος
  • Τσιμίλλη-Μιχαήλ Μερόπη

6/2/2013